Studenci prestiżowej (jak na polskie warunki) publicznej uczelni. Ludzie dorośli i poważni... No właśnie nie do końca.
Przez jakiś czas prowadziłem ćwiczenia z matematyki na takiej uczelni.
Pewnego razu do mojego gabinetu wkroczyła kobieta, lat około 50
- Przepraszam, można? - spytała.
- Tak... w czym mogę pani pomóc?
- Bo mój Marcinek mówi, że pan się na niego uwziął...
Dopiero w tym momencie zauważyłem stojącego za nią skromnie z opuszczoną głową chłopaka. W pierwszej chwili nie skojarzyłem, jednak po paru sekundach mnie olśniło.
Marcin Anonimowy, na zajęciach siadający zawsze w ostatniej ławce, mający na wszystko wy...rąbane. Na kolokwiach oddawał zawsze puste kartki zanim jeszcze zdążyłem podyktować zadania.
- Yhmmm... A w jaki sposób to moje uwzięcie się na pana Marcina się przejawia?
- Pan zaniża jego oceny z kolokwiów!
- Zapewniam panią, że oceny z kolokwiów są całkowicie obiektywne, a wszelkie zgłoszone w terminie do dwóch tygodni od ogłoszenia wyników reklamacje i roszczenia zostały rozpatrzone. Pan Marcin, z tego co pamiętam, nie miał żadnych zastrzeżeń do oceny.
- To niech pan pokaże pracę mojego Marcinka!
Nie chciałem tego robić. Rodzina ważna rzecz i nie chciałem być tym, który sprawi, że w ich rodzinie relacje się pogorszą. Bycie niefajnym nauczycielem jest już i tak wpisane w zawód nauczyciela matematyki, a psucie rodzin obciąża już sumienie.
- Przykro mi, proszę pani, ale nie mogę tego zrobić. Praca pana Marcina jest dokumentem poufnym i może być przedstawiona jedynie niektórym organom uczelnianym i to tylko w uzasadnionych przypadkach... - zacząłem kręcić, nieco wyolbrzymiając przepisy.
- No ale przecież on sam chyba może zobaczyć swoje kolokwium?
- Tylko na jego wyraźną prośbę - rzuciłem, mając nadzieję, że student jakoś mnie poprze w mojej walce o jego prywatność i dobre stosunki z rodziną...
- Proszę pokazać to kolokwium mojej mamie! - zażądał.
Okej... Tylko potem nie mówcie, że nie próbowałem.
Z szafki wyjąłem plik kolokwiów, z których wybrałem pracę pana Anonimowego. Trzy arkusze papieru kancelaryjnego, ponumerowane i własnoręcznie podpisane przez autora, prawie całkiem puste - poza wspomnianą numeracją i podpisami zawierała jedynie kilka czerwonych zer napisanych przeze mnie.
- Proszę, oto praca pani syna.
- Ale... ale te kartki są puste!
- W rzeczy samej.
- A... to... my już pójdziemy.
Pani wyszła, zabierając z sobą syna, któremu awanturę urządziła jeszcze zanim drzwi od gabinetu się zamknęły.
- Widziałeś to? - rzuciłem do znajomego doktora, który przez cały czas siedział cicho w swoim kącie schowany za komputerem
- No... to jeszcze nic. Do mnie kiedyś przyszedł student z dziadkiem, który straszył mnie swoimi znajomościami.
Od kilku miesięcy, wychodząc na spacery z psami, obserwuję, że do okolicznego lasu pewne osoby wyrzucają śmieci. Na początku nic z tym nie robiłam, właściwie to nie wiem czemu. W końcu jednak, gdy odpadów było coraz więcej, postanowiłam się tym zainteresować. Godzinami czekałam na idiotów, którzy zanieczyszczają środowisko, a gdy byli na miejscu, z ukrycia ich nagrywałam.
Mam 6 nagrań (każde tyczy się innej osoby) i wkrótce idę na policję. Chyba mnie znienawidzą w tej wsi, ale ciul z tym :D
Ostatnio uroczyście obchodziliśmy dzień patrona szkoły. Pogoda akurat była świetna, więc wszyscy mogli wskoczyć w lekkie, galowe stroje.
Po akademii musiałam skorzystać z toalety, więc biegusiem załatwiłam to co miałam do załatwienia i gonię moją klasę przez długi szkolny korytarz. Wszystkie głowy nagle zwracają się w moim kierunku. Ktoś litościwy pokazuje mi na migi, że coś nie tak z moim tyłkiem. W pośpiechu nie zauważyłam, że spódnica zahaczyła o majtki, które wszyscy mogli wtedy podziwiać.
Do końca roku jeszcze długie trzy miesiące.
Jestem nauczycielką…
Byliśmy z chłopakiem w górach. Cały czas jakby był zdenerwowany... Wiedziałam, że chce się mi oświadczyć, więc postanowiłam wymyślić sobie jakiś mały scenariusz na ten moment...
Minęło dosłownie kilka chwil! Patrzę? A on klęka i wyciąga pierścionek...
Chciałam mu położyć palec na ustach i powiedzieć "ciii... tak, chcę zostać twoją żoną" nim cokolwiek powie.
Zamiast tego wsadziłam mu palec do nosa :D
Jestem ze swoim chłopakiem już prawie 6 lat i nigdy nie miałam orgazmu podczas seksu z nim. Niestety mój facet myśli, że żartuję gdy mu o tym mówię.
Usunęłam ciążę 2 lata temu, zawiodło zabezpieczenie. Ostatnio o tym głośno, więc postanowiłam przedstawić swoją historię. Na wstępie zaznaczę, że krew mnie zalewa gdy słyszę, jakoby aborcji kobiety dokonywały dla wygody, bo im się nie chce wychowywać lub przytyją. Znajdą się i takie, ale to zapewne kilka procent całości. Nikt na taki zabieg nie decydowałby się z powodu typu "nie chce mi się". To jest wręcz abstrakcja i nigdy nie spotkałam kobiety, która usunęła ciążę dla wygody, a kobiet po aborcji znam wiele.
Sama dokonałam jej mając 24 lata, powodów było mnóstwo, zaczynając od tego, że po prostu nie chcę mieć dzieci przez najbliższe lata, nie przepadam za nimi jakoś szczególnie i na razie absolutnie nie ma dla nich miejsca w moim życiu. Do tego jestem chora. Od lat zmagam się z dość ciężką depresją i problemami z psychiką. Ciągle jestem wrakiem człowieka, ale czynię powoli postępy i nigdy nie pozwoliłabym na to, aby niechciana ciąża znów cofnęła mnie na samo dno. A tak by właśnie było. Gdy się dowiedziałam o ciąży, pierwsza myśl była taka - wolę się zabić, niż urodzić. Nie zniosłabym tego. Dla mnie płód nie był wtedy płodem/dzieckiem, a koszmarem, największym problemem i nieszczęściem, wręcz zagrożeniem. Tak, czułam się wtedy zagrożona. Pewnie brzmi to irracjonalnie dla osoby, która nie znalazła się w takiej sytuacji, ale dla mnie był to właśnie istny koniec świata i ogromny lęk oraz panika. Nie chciałam "oddawać" mojego ciała, dzielić go z kimś, kto w odczuciu był tylko intruzem. Jakbym dostała wyrok, bo już nie chcę się rozwodzić nad sytuacją materialną, planami na życie czy jego ogólnym stanem, a też było z tym bardzo słabo. I dzisiaj uważam, że podjęłam bardzo słuszną decyzję i dzięki temu dalej mam szansę powoli wracać do normalnego życia i walczyć z chorobą.
Nie czuje wyrzutów sumienia, czuję ulgę, ogromną ulgę. Samego zabiegu w 7 tygodniu dokonałam w domu, zamówiłam tabletki poronne z internetu. Wspierał mnie partner, który również popierał moją decyzję. Jednak w tym wszystkim boli mnie fakt, że wszystko było przeprowadzone w ogromnym stresie, że tabletki nie dojdą na czas, że coś się stanie, a jestem zdana zupełnie na siebie, żaden lekarz nie udzieli mi konsultacji, równie dobrze mogę zaraz umrzeć na skutek powikłań, bo bałam się, że leki, które biorę będą jakoś kolidowały z poronnymi. Chciałabym móc w tym kraju dokonać takiego zabiegu w szpitalu, pod kontrolą i opieką. Teoretycznie mogłabym domagać się aborcji ze względu na zagrożenie zdrowia psychicznego, ale już widzę, jak ktoś się na to godzi, skoro wiele kobiet się wypowiada, że nawet w przypadkach, gdy ciąża "fizycznie" może zagrażać zdrowiu są problemy z jej załatwieniem. I kompletnie nie rozumiem dlaczego rząd chce jeszcze bardziej ograniczyć dostęp do aborcji. Myślicie, że jak będzie legalna, to już nigdy nie urodzi się żaden down czy po prostu chore dziecko? Że nagle wszystkie kobiety będą usuwać ciąże?
Tak naprawdę decydujące jest, czy kobieta chce dziecka czy nie chce.
Wczoraj widziałem naraz dwie rzeczy, których nie widziałem nigdy wcześniej. Najbardziej zawstydzonego człowieka na świecie stojącego na wietrze i mojego ojca bez porwanego przez wiatr tupeciku.
Pierwsza klasa podstawówki, przenoszę się pamięcią 20 lat wstecz, zamykam oczy i widzę jego, znienawidzonego kolegę z klasy, który wiecznie mi dokuczał, ciągnął za warkocze, przezywał.
Poskarżyłam się na niego w domu, starszy brat pokazał mi jak mam się bronić.
Na następny dzień przerwa w klasie, owy kolega podchodzi do mnie i chce bić. Zaparłam dłonie o ławki, uniosłam szybko nogę i bach!, kopnęłam go prosto w zęby. Kolega zalał się krwią. Wchodzi pani... Patrzymy - on bez jedynki. O cholera, będzie masakra! Ale klasa stanęła za mną murem, powiedzieli jak było i to on dostał uwagę.
Następnego dnia tuż przed ostatnią lekcja przychodzi mama Tomka z pretensjami - jak to, że jej Tomek dostał uwagę, chociaż to on wrócił do domu z brakami w uzębieniu, że to niesprawiedliwe itp. Pani wytłumaczyła jej, że Tomek bardzo mi dokucza, opowiedziała tę i wiele innych sytuacji, tak że matka Tomka przy całej klasie dała Tomkowi w tyłek. Tomasz zły na mnie jak 150, po dzwonku wybiegł za mną z klasy i chciał zdążyć jeszcze wyładować się na mnie zanim wsiądę do autobusu szkolnego, ale ja w poczuciu bezradności skuliłam się w mała kulkę tuż przy schodach... Tomek się o mnie potknął, spadł na półpiętro. Wstaje zalany krwią, a w buzi widać dziurę po kolejnej jedynce...
Minęło 20 długich lat, w międzyczasie zdążyły mu wyrosnąć stałe zęby, a my z Tomkiem nadal nie zmieniliśmy nawet zdania :D
Tomku, jeżeli to czytasz - przepraszam :D
O tym, jak pobiłam samego diabła, gdy miałam sześć lat.
Jako dziecko nieraz widziałam wizerunki złego, m.in. w naszym zabytkowym, cudownie malowanym kościółku. Zawsze był on (diabeł, nie kościół) brudny, kudłaty, rogaty, ogoniasty i z kopytami. Ten wizerunek dobrze sobie zapamiętałam. Moja ukochana babcia była prostą kobietą, bogobojną (ale daleko jej było do dewotki!) i wychodziła z założenia, że gdyby spotkała na swojej drodze takiego diabła, to by go pogoniła choćby mokrymi majtkami i mnie również zachęcała do stawiania mu się za wszelką cenę.
To było tuż przed Bożym Narodzeniem. Roraty u nas odbywały się wieczorami i gdy już niemal się kończyły, poprosiłam babcię o zabranie mnie na nie. Babcia ubrała mnie ciepło, wsadziła na sanki i zabrała, dając przepiękny lampion w łapki :)
Wszystko byłoby super, gdyby nie sam diabeł... który bezczelnie przemykał sobie po bocznej nawie, między drzwiami zakrystii a bocznymi kościoła. Obserwowałam go starannie, ale za każdym razem gdy dyskretnie starałam się zaalarmować babcię, on znikał i babcia ani razu go nie zobaczyła. Uznała, że to wynik ogromnej wyobraźni i przejęcia chwilą. Powiedziała, że mam się niczego nie bać, bo Pan Jezus diabła pogoni.
Msza się skończyła, ja znów na sanki, niby mam lampion itd., ale jednak strach przez tamtym diabłem nie dawał mi spokoju. Przez następne trzy dni również go widywałam i razem z siostrą oraz bratem doszliśmy do wniosku, że Pan Jezus jest jeszcze za mały, żeby samemu diabła przegonić, więc my mu pomożemy i go obronimy.
Przed ostatnimi roratami babcia zgodziła się zabrać całą naszą trójkę, ale zastrzegła, że tym razem pójdziemy o pół godziny wcześniej, bo musi coś załatwić. Babcia poszła do zakrystii, a my grzecznie oglądaliśmy malowane ściany kościoła, czając się na diabła. Każde z nas miało pod kożuszkiem solidny kij, a ja nawet sznur i butelkę z wodą święconą, ukradzioną z misy przy drzwiach.
Msza się niemal zaczyna i jest! Diabeł! Przemyka nawą do zakrystii, żeby ukraść małego Jezuska! Z pobożną pieśnią na ustach, z tymi kijami, sznurem i wodą rzuciliśmy się na biednego diabła, podcinając mu nogi, tłukąc go i próbując krępować.
Diabeł okazał się być przebranym, ciemnoskórym, młodym księdzem, który miał grać diabła na jasełkach w ostatni dzień rorat. W pełnym przebraniu (epickim!) przemykał codziennie na próby, które odbywały się tuż po wieczornej mszy, a jego chwila sławy miała nadejść tamtego wieczora. Biedny chłopak nieźle dostał, zanim ktoś nas odciągnął.
Babcia złapała się za głowę, proboszcz kisł ze śmiechu, młody ksiądz z jednej strony jęczał, z drugiej się śmiał. Ludzie zdezorientowani, dwóch panów chciało nam nawet pomóc diabła lać. Sprawę szybko wyjaśniono, nikt na nas nie krzyczał, ale mnie wstyd do dzisiaj...
Jacy potrafią być lekarze.
Gdy miałem 16 lat, zacząłem spotykać się z moją o rok młodszą przyjaciółką; dziewczynę znam od 5 roku życia, tak że chyba był to naturalny etap, iż hormony zrobią swoje.
W każdym razie po kilku miesiącach rozpoczęliśmy współżycie intymne i było super.
Ale po kilku miesiącach po każdym stosunku bolało mnie przyrodzenie, a potem także odczuwałem dyskomfort w trakcie. Choroba WR odpadała, bo do osiemnastki Ani i jej wizyty po pigułki seks był zawsze w gumce.
W każdym razie decyzja: chyba wypada iść do lekarza dla mężczyzn, czyli urologa.
I tu lekki szok.
Lekarz nr 1
Obejrzał, zapytał i stwierdził, że skoro napletek schodzi lekko i w spoczynku, i we wzwodzie, to jest wszystko OK.
Lekarz nr 2
Jak wyżej, plus dodał, że skoro mam młodą dziewczynę, to pewnie ciasna i dobrze, że boli.
Obaj lekarze to faceci koło 50-60 roku życia, chyba pracujący za karę.
Lekarka nr 3
Młoda, wg mnie około 30-35 r. życia.
Porozmawialiśmy, obejrzała i oto co mnie zdziwiło. Najpierw założyła rękawiczki i ogląda, ale w przeciwieństwie do poprzedników włączyła sobie lampę, by lepiej widzieć.
Myślę, że to koniec badania, ale nie. Zdjęła rękawiczki, umyła ręce i jeszcze raz w kilku miejscach ogląda moje przyrodzenie. Następnie prosi, bym poszedł za parawan i doprowadził się masturbacją do wzwodu. Ja w głębokim szoku, ale wykonałem polecenie.
Pani doktor ponownie założyła rękawiczki i jeszcze raz obejrzała prącie, tym razem we wzwodzie. Naciągnęła napletek i spytała o ból. Potwierdziłem. Podziękowała i kazała się ubrać.
Diagnoza: delikatne pęknięcia i ich zabliźnianie i pękanie blizn. Zalecana korekcja lub usunięcie napletka.
A dodam, że nieleczone prowadziłoby to do stulejki nabytej.
Mija już kilka lat od tej wizyty, ja mam wyleczoną męskość i seks jest czystą przyjemnością. A pani urolog na pewnym portalu z lekarzami ma bardzo wysokie notowania.
Można? Można, tylko trzeba chcieć.
Dodaj anonimowe wyznanie
