Na ogół jestem dość grzecznym i bezproblemowym człowiekiem, ciężko pracuję, nie lubię kłamać i nie lubię stwarzać sobie problemów, ale największego przekrętu w moim życiu nigdy nie zapomnę.
Zaczęłam wtedy pracę w nowej firmie i nie wiedziałam, że są tam też pracujące weekendy, jakoś nie dopytałam, a może po prostu zapomniałam - nie wiem. No i jakoś w drugim tygodniu pracy dostałam grafik, a tam niedziela pracująca. Bardzo mi to nie odpowiadało, bo w sobotę miałam iść do koleżanki na urodziny, ale pomyślałam, że kiepsko wyskakiwać z takim argumentem do szefa w nowej pracy, więc postanowiłam wymyślić coś innego. No i wymyśliłam - mój brat mieszka za granicą i przylatuje w niedzielę, no i muszę po niego pojechać na lotnisko, i to na dodatek do Krakowa, na drugi koniec Polski. Myślałam, że przejdzie gładko, ale mój szef był sprytniejszy i powiedział, że nie ma problemu, ale żebym w poniedziałek przyniosła mu pokazać bilet lotniczy, wtedy nie wyciągnie żadnych konsekwencji. Trochę mnie ścięło z nóg, przyznaję, już z dwojga złego wolałabym odpuścić sobie te urodziny i po prostu iść do pracy, ale jak powiedziało się A, to trzeba powiedzieć B.
Przeszukałam internet w poszukiwaniu tanich lotów, znalazłam taki za 20 zł, kupiłam go, zrobiłam szybką odprawę, ściągnęłam kartę pokładową i przystąpiłam do ciężkiej pracy. Wyszukałam w internecie niedzielne loty z jakiegoś miasta w Anglii do Krakowa, spisałam wszystkie dane, godzinę, numer lotu i inne szczegóły, potem ściągnęłam próbną wersję Photoshopa, obejrzałam na YouTube kilka filmików, jak go używać i po prostu przerobiłam mój bilet. Zmieniłam imię i nazwisko, miasta, godziny i wszystko inne, tak by zgadzało się ze szczegółami lotu niedzielnego, dopilnowałam wszystkiego, na wypadek gdyby szef chciałby sprawdzić, czy taki lot faktycznie się odbył, potem tylko wydrukowałam, trochę pomięłam, by wyglądał na używany i tyle.
W poniedziałek z walącym sercem poszłam do szefa pokazać mu bilet, on tylko zerknął, stwierdził, że wszystko w porządku i na tym koniec historii.
Mówią, że kłamstwo ma krótkie nogi, ale mi się udało, ta historia wydarzyła się kilka lat temu, a w tej firmie przepracowałam jeszcze sporo czasu. Mimo to już nigdy w życiu nie okłamałam żadnego pracodawcy. Tylko na te urodziny nie poszłam, bo stresowałam się tak bardzo moim przekrętem, że odeszła mi ochota na imprezę.
Mam 29 lat i wciąż muszę prosić rodziców o pozwolenie na wyjście z domu. Nawet nie na imprezę, tylko na zwyczajną popołudniową kawę. To nie jest kwestia tego, że mnie utrzymują itd., bo zarabiam nieźle i to ja utrzymuję dom. Oni po prostu mają jakąś nieopisaną potrzebę poczucia władzy nad kimkolwiek.
Wszystkie dobre koleżanki się ode mnie odwróciły, bo ja w przeciwieństwie do nich nie robię z siebie męczennicy, bo mam dziecko.
Mój synek skończył roczek. Ja nie pracuję, udzielam tylko korepetycji paru dzieciakom. Jakiś przychód mam. Z domu wychodzę. Nie narzekam.
Uwielbiam te dni, które spędzam z moim dzieckiem. Patrzę jak dorasta, jak poznaje nowe rzeczy, smaki. Chociaż niejednokrotnie jest ciężko to totalnie nie zwracam na to uwagi, bo moje szczęście ma na imię Jaś i mówi mi mamo.
Jestem szczęśliwa, bo mam dziecko i męża, który jest nie tylko ojcem, ale i tatą, który dba o synka, spędza z nim czas.
Nie raz miałam chwilę tylko dla siebie.
Tata szedł z Jankiem na plac zabaw, spacer czy zakupy, a ja oddawałam się książce, anonimowym czy po prostu robiłam sobie drzemkę.
Moje koleżanki mnie nienawidzą, bo potrafię podrzucić dziecko dziadkom i wyjść z moim mężem na randkę i nie mieć wyrzutów sumienia.
Jestem zadbana, szybko schudłam po ciąży. No i chodzę wiecznie z uśmiechem na twarzy. No dobra, przesadziłam. Często z uśmiechem na twarzy.
Czy naprawdę fakt, że jestem szczęśliwa powoduje, że te mniej zaradne kobiety muszą mnie nienawidzić? To moja wina, że Wasz facet znika na wieczory i nie pomaga w domu? To moja wina, że oprócz dziecka mam jeszcze partnera, o którego też chcę dbać? I on dba o mnie?
Przez całe życie miałem jednego, cudownego przyjaciela. Był dla mnie zawsze wtedy, kiedy go potrzebowałem. Rodzice śmiali się, że jak któryś z nas będzie musiał bez drugiego przeżyć choć parę dni, to nie wytrzyma. To była prawda. Zawsze czułem, że łączy nas więź, której nikt nie potrafi wyjaśnić. Wiedziałem, kiedy jest smutny, nawet bez rozmowy z nim, on potrafił czytać ze mnie jak z otwartej księgi. Nikt ani nic nie potrafiło nas rozdzielić, nic oprócz śmierci. Miał 21 lat.
Płakałem, krzyczałem, wyłem. Nie potrafiłem uwierzyć, że on nie wróci. Rozwaliłem automat z jedzeniem w szpitalu. Trzech dorosłych mężczyzn nie potrafiło mnie utrzymać, więc dostałem środki uspokajające. Po obudzeniu się po prostu wyszedłem, nie mówiąc nic nikomu z rodziny. Pojechałem do naszego azylu (łąka poza miastem) i zasnąłem tam na dosłownie godzinę. Do domu wróciłem nad ranem i próbowałem zasnąć, ale nie umiałem.
Nie chcę wiedzieć, jak wyglądałem na pogrzebie, bo pamiętam ich przerażone miny, kiedy mnie zobaczyli. Wtedy już nawet nie płakałem. Wiedziałem, że nie dam rady zostać w tym mieście, bo to mnie zjadło od środka. Rodzina się obraziła, bo przecież jak mogę ich zostawić i przeprowadzić się do babci. Wstyd dla nich i dla mnie. No cóż, przykro mi, ale to było ponad moje siły.
Teraz, kiedy mam 30 lat, wciąż mam to uczucie pustki w sobie. Nikt nie potrafi tego wypełnić, ani moja żona, ani dzieci. Dzisiaj razem z nimi po raz pierwszy odważyłem się wrócić do tego miasta. Do niego. Znowu istnieliśmy tylko dla siebie. Znowu czułem tylko jego. Znowu wiedziałem, że jestem bezpieczny. Znowu poczułem to, czego nie mogłem od jego śmierci.
Znowu bolało tak samo jak w dniu pogrzebu. Nigdy nikomu się do tego nie przyznam, ale umarłem razem z nim.
W dzieciństwie miałam pewną dziwną przyjaciółkę. Nie chodziła ze mną do szkoły, ale mieszkała kilka domów dalej. Zawsze przychodziła do mnie, gdy nikogo nie było i szła sobie zanim rodzice zdążyli przyjść. Chyba tylko raz widziała się z moją mamą. Często też włóczyłyśmy się po lesie. U niej w domu bywałyśmy raz na dwa tygodnie i zawsze te wizyty były dziwne - w domu pusto, wchodziłyśmy garażem, jej pokój w ogóle nie miał zabawek, zabraniała czegokolwiek dotykać, a jak już się coś przestawiło, to później trzeba było przestawiać itd. Ważne dla historii jest też to, że jako dziecko byłam chorobliwie nieśmiała. Tzn. wielkim problemem było dla mnie powiedzenie komuś "dzień dobry". Tak więc nigdy się nie odważyłam pójść do mojej przyjaciółki i spytać o nią. Ją to nawet cieszyło, więc tak sobie żyłyśmy przez kilka lat.
A potem tak po prostu przestała przychodzić, nie widywałam jej nigdzie itd. Oczywiście byłam zbyt nieśmiała, by o nią spytać, więc najpierw zamartwiałam się, a po dwóch latach zaczęłam zapominać o jej istnieniu. Potem w liceum przeprowadziłam się do dziadków i już całkowicie skupiłam się na innych rzeczach.
Ostatnio wróciłam do rodzinnego miasta i miałam okazję porozmawiać z matką mojej byłej przyjaciółki.
Spytałam co u jej córki. Wtedy sąsiadka spojrzała na mnie zdziwiona i stwierdziła, że przecież ona dziecka nie ma i nigdy nie miała.
Pracuję jako projektant w jednej z większych firm, która sprzedaje armaturę łazienkową. Dzisiaj skorzystałam z chwili wolnego czasu i zajęłam się zmianą aranżacji wnętrz.
I gdy tak stałam i wkręcałam żarówkę w nową lampę nad kiblem, zauważyłam typową madkę z rozwrzeszczanym małym gówniakiem. Madka ciągnie bachora za rękę i rozpływa się nad "wy*urwistym lustrem, acz drogim w ch*j", dzieciak wyrywa się z uścisku i biegnie w siną dal. OK.
Po 10, może 15 minutach podchodzi do madki i mówi "mamo, kupa", więc mamuśka pyta gdzie łazienka. Grzecznie kieruję małego zasrańca i wracam do pracy.
Po godzinie podchodzi pani Basia sprzątaczka - urocza, aczkolwiek bezpośrednia babeczka, i mówi:
- Zesrał się! No zesrał!
Pytam więc kto, co, gdzie, a pani Basia na to:
- Ten bachór z tą cizią. Chodź, pokażę ci.
Ja mówię, że wiem, bo mówił mamie, że jest potrzeba, a pani Basia:
- Zesrał się w ten nowy kibel za 3 tysiące z 4 alejki.
Muszę przyznać, że tego to się nie spodziewałam :D
Miałam dziś rozmowę o pracę weekendową, jestem w liceum.
Zestresowana, jako że bardzo nieśmiała ze mnie osoba, wchodzę do pokoju, gdzie miała odbyć się rozmowa. Pięknie, ładnie się przedstawiłam.
Pierwsze pytanie kierownika: Kim pani chciała zostać w dzieciństwie? Zgodnie z prawdą odpowiedziałam, że paleontologiem. Kazał mi więc scharakteryzować tyranozaura. Powiedziałam wszystko co pamiętam. O jego budowie, czaszce i funkcji ogona, jako przeciwwadze. Wspomniałam też o Tyrannosaurusie rexie, chyba jedynym potwierdzonym gatunku tego dinozaura. Kierownik odpowiedział, że nie ma pojęcia, czy to co mówię jest prawdą, ale miał wrażenie, że wiem o czym mówiłam. Potem tylko mi pogratulowali i kazał przyjść po świętach.
Nie wiedząc co się stało, podziękowałam i wyszłam. Myślałam, że ta rozmowa będzie trudniejsza.
Tak że dostałam pracę tylko dlatego, że w dzieciństwie lubiłam dinozaury.
Kiedy miałam około pięć lat, często opowiadałam rodzinie o tym, co chcę robić w przyszłości i jaką chcę mieć rodzinę.
Pewnego dnia przyjechała do nas dalsza rodzina. Mało znane ciotki itp.
W pewnym momencie mama mnie zapytała, jak nazwałbym swoje dziecko, a ja odpowiedziałam z dumą w głosie "Nazwę moje dziecko Brawo". Rodzinka dopytuje dlaczego.
"Bo będę mogła codziennie bić Brawo".
No cóż, miny mieli lekko zdziwione :D
Byłam przez cztery miesiące prostytutką.
Zaraz poleci fala hejtów, bo jak to się nie szanuje, jaka dupodajka itp. Wiem o tym, moi drodzy.
Ucząc się w zwykłym liceum, gdzie miałam masę materiału + jeszcze zaległy z technikum jest niby ciężko, ale mieszkając na pustkowiu, jeszcze ciężej o dodatkową pracę. Najgorzej było z rodzicami, bo robili ciągle awantury o nic (a dokładniej mają mi za złe, że poszłam do szkoły jakiej chciałam, a nie męczyłam się w tej, którą oni woleli). Nie jestem wymagająca i nigdy się nie prosiłam o więcej niż edukacja, jedzenie, za bardzo ich znam. Obiad dla każdego, ale nie dla mnie. "Dla uczennic liceum nie ma jedzenia". Pedagodzy są ślepi na problemy uczniów, co niejeden raz widziałam, a rodzice to bóstwo i oni tylko mają rację, nie jakiś gówniarz.
Zrezygnowałam z ich "pomocy", a będąc już po kolejnej głodówce i awanturze, coś we mnie pękło. Puściłam się za pieniądze, a dzięki temu mogłam coś zjeść. Stan ten trwał przez cztery miesiące, aż miałam wystarczająco pieniędzy. Obrzydzał mnie każdy mężczyzna z racji bycia lesbijką.
Wyprowadziłam się do większego miasta, gdzie znalazłam normalną pracę. Szkołę skończyłam bez problemu i aktualnie jestem na studiach, a z rodzicami nie mam kontaktu już od dwóch lat.
Jak zwrócić na siebie uwagę dziewczyny?
a) podejść i zagadać
b) zdobyć jej numer od znajomych i napisać
c) podejść pod jej dom w jej urodziny z gitarą i próbować śpiewać miłosne piosenki.
Wybrałem opcję C i to był wielki błąd... Jak wielki? Oceńcie sami.
Rok temu w lipcu moja ukochana (nie wie o moim istnieniu) miała urodziny, a ja chcąc się jej przypodobać, wczesnym wieczorem wziąłem w rękę gitarę i pojechałem pod jej dom. Długo o tym myślałem, w końcu zacząłem grać i śpiewać, najpierw Bruno Mars, potem Ed Sheeran... Moje wycie chyba ściągnęło w okolicę romantycznych Sebixów.. Spytali standardowo, czego szukam i czy chcę wpierdol. Nieugięty postanowiłem zostać... Grałem dalej, coraz głośniej.
Jednak życie dość dosadnie pokazało, że chyba nie jesteśmy sobie pisani, bo:
1) dostałem wpierdol (trochę mnie poturbowali)
2) straciłem gitarę
3) dziewczyny, o którą się starałem nie było w domu, ale to nie szkodzi, bo...
4) to nawet nie był jej dom.
Plus jest taki, że przynajmniej dowiedziała się o moim istnieniu!
Słyszałem, jak rozmawiała z koleżankami o "debilu, co darł mordę na ulicy i jej brat go sklepał".
Chyba nie mam u niej już szans...
Na pewno przez to, że jestem rudy!
Dodaj anonimowe wyznanie
