Jesteśmy z mężem świeżo po ślubie, niebawem minie 7 miesięcy. A parą ok. 3 lata. Jestem w 3 miesiącu ciąży. Mam również córeczkę, która pod koniec roku skończy 5 lat. Mąż nie jest jej biologicznym ojcem, ale przyjął córkę jak swoją. Od prawdziwego ojca dziecka musiałam wręcz uciekać, ponieważ non stop mnie bił i całe szczęście udało mi się uciec zaraz po porodzie (w tym wyznaniu ważna informacja).
Z mężem odkąd się poznałam nie miałam jakichś problemów, wręcz wiedziałam, że to ten jedyny. Wszystko szło świetnie, czasem jakaś kłótnia, ale nie żeby od razu katastrofa. Nie ma związków idealnych, ale ja byłam szczęśliwa i córka również. Właśnie... Byłam.
Pożarliśmy się ostatnio o kwestie finansowe. Pół roku temu wyjechaliśmy za granicę i od tamtej pory zawsze chciał wiedzieć jakimi kwotami dysponuję. Ten miesiąc był naszym ciężkim okresem i ani ja, ani on nie mieliśmy prawie nic. Dziś zobaczyłam, że mąż kupił wagon papierosów wiedząc, że ma tylko parę groszy w portfelu. Zapytałam skąd miał na to środki, kazał mi się nie interesować. Zdenerwowałem się, gdyż mnie z każdego grosza rozlicza. Na drugi dzień pojechał do pracy, ale bardzo długo nie wracał. Kiedy zadzwoniłam z pytaniem co robi, nie chciał powiedzieć. W końcu przyznał się, że siedzi w samochodzie i pije. Powiedziałam, że drzwi do domu ma zamknięte, bo skoro dla rodziny nie ma pieniędzy, a na alkohol ma, to nie mamy o czym rozmawiać.
15 minut później zadzwonił do drzwi wejściowych. Pierwszą minutę nie otworzyłam, ale za chwilę jednak to zrobiłam. Chciałam go tak tylko przetrzymać. Będąc pewną, że klucze od mieszkania ma, nie otworzyłam. Przecież sam sobie otworzy. A tu nagle szok. Drzwi rozwalił, zamiast choćby zapukać. Dobra, ciul z drzwiami, ale to, że się na mnie rzucił i zaczął mnie bić? W życiu się tego po nim nie spodziewałam. I żadnych skrupułów, a brzuszek przecież widoczny, zapomniał? Dajcie spokój.
Problemy zaczęły się miesiąc temu, jak prosiłam, żeby mi pomógł troszkę w domu. Nie mam zbytnich wymagań, choćby raz umył naczynia - to mi by wystarczyło. Pracuję na wieczór i w domu jestem o 3 w nocy. Córka nie ma jeszcze przedszkola i o 7-8 muszę wstać i się nią zająć, bo mąż na rano do pracy. Jestem zmęczona, ale daję radę. Ale żeby mnie bić i że to ja jestem ta zła?
Kiedyś w życiu przeszłam piekło i nie mam zamiaru tego powtarzać. Do końca tygodnia wracam do Polski. Nie wie jeszcze o tym nikt. Boję się po prostu, że mnie nie puści. Czekam do piątku na wypłatę i wracam. Nie obchodzi mnie nic. Z doświadczenia wiem, że jak zrobił to raz, to zrobi i drugi. Dziś, jutro czy za rok. Nie chcę powtarzać tego, co przeszłam. Nikt póki co o powrocie nie wie, prócz przyjaciółki, do której lecę. Trzymajcie kciuki!
W moje 16 urodziny wstałem rano, ogarnąłem na szybko w pokoju, pozbierałem brudne ciuchy, wstawiłem pranie, pościerałem kurze itd.
Godzinę później znalazłem swój prezent urodzinowy od rodziców. Nowiuśki iPhone... Schowali go w pralce.
Przyłapałem ostatnio moją dziewczynę w bardzo jednoznacznej sytuacji z moim kumplem. Powiedziała tylko "No nareszcie się połapałeś. Całe szczęście, bo myślałam, że do końca życia będę musiała udawać orgazmy".
Po czym poznać, że zaniedbałeś dietę i treningi? Idziesz na siłownię i nie mieścisz się w rękawiczki.
Moi rodzice się rozwodzili. Dzień przed moja mam pyta się ojca, czy przygotował sobie odpowiedzi na pytania, bo na pewno będą zadawać. Ojciec powiedział, że ma przyszykowane odpowiedzi.
Na rozprawie sędzia zapytał się mojego ojca "Co panu nie odpowiadało w żonie?". Mój tata odpowiedział "Bo ja jestem turystą, a żona nie chciała ze mną po górach chodzić"…
O tym, że polską cebule można spotkać nawet w kiblu.
Pewnego dnia wraz ze znajomymi udaliśmy się zjeść coś na szybko. Oczywiście idealne rozwiązanie to fast food w galerii. Blisko, szybko, wygodnie, no i oczywiście w miarę tanio. Po którejś już dolewce słodkich napojów mój pęcherz domagał się uwagi. Zmuszona sytuacją udałam się do - znienawidzonej przez większość populacji - publicznej toalety...
Najczęściej drobne pieniądze i monety trzymam w tylnej kieszeni, toteż podczas siadania na tronie upadły mi na podłogę. 20 groszy znalazło się w przestrzeni między moją a sąsiednią kabiną. Już się schylam, żeby podnieść zgubę, gdy nagle pojawia się ręka pani, która chwyta monetę.
Tak oto Polacy-cebulacy zabrali mi 20 groszy w toalecie :((
Sytuacja miała miejsce, gdy miałam około 8-10 lat. Na blacie kuchennym stała szklanka z żółtym płynem. Wypiłam to, bo myślałam, że to sok. Mama mi później powiedziała, że to był olej. Dobry był.
Witam wszystkich. To wyznanie będzie trochę nietypowe, bo o Anonimowych i jak ta stronka w pewien sposób zmieniła moje życie.
Urodziłem się za granicą w polskiej rodzinie. W domu do 6 roku życia mówiłem tylko w języku polskim, ale to się zmieniło, gdy poszedłem do szkoły. Rodzicie pracowali cały dzień, a ja czas spędzałem albo w szkole, albo u moich anglojęzycznych kolegów. Jakoś w wieku 10 lat, gdy pojechałem do Polski na wakacje, zauważyłem, że mój polski się pogorszył. Pomimo tego, że w każdą sobotę chodziłem do polskiej szkoły, to zapominałem słówek. Zamiast znaleźć synonim, to po prostu wtrącałem angielskie słówko, a rodzice mnie nie upominali. W Polsce moja rodzina zaczęła się śmiać, że nie umiem odmieniać przez przypadki. Od tamtej pory zaparłem się i już w ogóle przestałem mówić po polsku.
A teraz przejdźmy do 7 klasy - pewnej soboty nauczycielka w polskiej szkole wezwała mnie i parę innych osób na bok i powiedziała, że od teraz gdy inni będą robić jakieś zadania, my musimy iść z nią na korytarz, żeby ćwiczyć czytanie. Jak się okazało, nasza piątka prawie w ogóle nie umiała czytać. Na początku się buntowałem. Nie chciałem czytać abecadła czy wierszy Brzechwy. Tego samego tygodnia na lunchu zauważyłem, że jeden z moich kolegów czyta polską stronę anonimowe.pl. Powiedział, że jego kuzyni z Polski mu to pokazali i że nawet fajne rzeczy ludzie tu piszą. Było mi wstyd, bo nie rozumiałem połowy wyznań, ale to dało mi niezłą motywacje.
Zacząłem czytać więcej książek po polsku, robić, a nie odgapiać zadania z polskiej szkoły itp. Wakacje spędziłem na kolonii dla anglojęzycznych dzieci i powiem, że tam bardzo dużo się nauczyłem. Jednak większość nowych słów czy pisowni poznałem z Anonimowych. Uwielbiałem czytać wasze komentarze i wyznania. Nawet te denne mogły mnie dużo nauczyć. Poznałem taż nowe wyrażenia z tych wyznań o kupie. Na razie nie chcę zakładać konta, bo nie czuję się jeszcze na tyle silny, żeby pisać komentarze, ale może w przyszłości. Dzięki wam od 3 lat regularnie uczę się codziennie polskiego i robię postępy. I choć to wyznanie zajęło mi chyba z godzinę do napisania, to i tak się cieszę, że mogłem to napisać. Dziękuję Wam wszystkim. :)
Mówiłam sobie, że nie mam talentu i nigdy nie umiałam go odnaleźć... Dopóki ktoś mi z bliskich nie stwierdził, że mam talent do wkurzania ludzi. Potem sama się przekonałam, iż potrafię wkurzać idealnie... To od tamtej pory mówię, że to nie talent, a mój zawód życiowy.
Czasem wchodzę pod kołdrę i zostaję tam na dłużej. Udaję wtedy, że jestem płodem w łonie matki. Pomaga mi to na chwilę zapomnieć o problemach dorosłości.
Dodaj anonimowe wyznanie
