#ygzFR
Gdy miałem 11 lat, byłem ministrantem. W tym czasie pracował w parafii pewien wikariusz, miał może z 30 lat. Uważany był za dobrego księdza, miał bardzo dobry kontakt z ludźmi, a najbardziej to z dziećmi. Jak się pewnie domyślacie, byłem molestowany seksualnie przez tego księdza. Nikt o tym nie wiedział. Ja zdawałem sobie sprawę z tego, że coś jest nie tak, że on wyrządza mi krzywdę, ale on wmawiał mi, że to nie jest krzywda. Oszczędzę wam szczegółów. Po 2 latach pracy w naszej parafii przeniesiono go, a ja mam traumę do dzisiaj.
Minęło 7 lat. Przez ten czas miałem problemy ze sobą. Zamknąłem się w sobie. W szkole byłem outsiderem, nie miałem przyjaciół. Myślałem o samobójstwie. Bałem się chodzić do kościoła na mszę, a nawet czułem strach na lekcjach religii. Rodzice są osobami bardzo religijnymi, gdybym im powiedział, toby mi nie uwierzyli. Ja odkąd stałem się pełnoletni, czyli od niedawna, nie chodzę do kościoła, przestałem wierzyć.
Wiem, że nie wszyscy księża są pedofilami. Wiem, że Kościół to nie tylko księża. Wiem też, że powinienem komuś o tym powiedzieć z rodziny, ale nie chcę. Chciałbym o tym zapomnieć, ale nie mogę. Myślę o wizycie u psychologa, tylko wstydzę się o tym mówić. Ten ksiądz, a raczej zboczeniec w sutannie, zniszczył mi życie. Myślę, że nie tylko ja byłem jego ofiarą. Mam nadzieję, że któreś dziecko miało więcej odwagi ode mnie i powiedziało komuś dorosłemu. I że ten zwyrodnialec odpowiedział za to, co robił. Przynajmniej mam taką nadzieję.
#VkX7M
Zostawialiśmy z mężem dla niego na tarasie kocyk, na którym przesypiał każdą noc i pół dnia (w przerwach pomiędzy polowaniami).
Z czasem kocyk zamieniliśmy na specjalne, ciepłe łóżeczko, kupiliśmy miseczki, zapobiegające zespołowi zmęczonego wąsa oraz zabawki - słowem, załatwiliśmy mu warunki domowe i coraz rzadziej nas opuszczał.
Po kilku dniach zauważyłam, że ma na nodze sporą ranę, z której spływała krew. Ponieważ kotek jest dzikusem i nie pozwala się głaskać, a tym bardziej podnosić, musieliśmy pożyczyć od znajomych klatkę. Klatka była ogromna (dla psów), więc zwróciliśmy uwagę sąsiadów, paradując z nią przez osiedle.
Weterynarz zrobił kilka zastrzyków, zajął się raną, dał nam drogie lekarstwo i spytał, czy chcemy wstrzyknąć czip (po uprzednim upewnieniu się, że kot nie ma właściciela). Odmówiliśmy, stwierdzając, że kupimy mu obrożę.
Wróciliśmy do domu, postanawiając, że wciąż będziemy trzymać kotka na tarasie.
Założyliśmy mu piękną obrożę, niestety za luźno, bo zgubił ją na drugi dzień.
Po kilku miesiącach wyjeżdżaliśmy na wakacje, więc poszłam do jednego z sąsiadów spytać, czy mógłby dokarmiać naszego kotka.
Zdziwił się: "Nie wiedziałem, że macie kota. Jak wygląda?". Ja: "Ten bury, w prążki, jak tygrys". Na to sąsiad: "A to nie jest przypadkiem kot Wincenta?".
Okazało się, że uprowadziliśmy czyjegoś kota. Wyobraźcie sobie zdziwienie właściciela, kiedy jego kot wrócił do domu z obrożą i bandażem na nodze... Do tego ktoś na pewno widział nas niosących tego kota w klatce.
Do dziś nie wiemy, kim jest Wincent i mamy nadzieję, że jakimś cudem Wincent nie dowie się, że to my uprowadziliśmy jego pupila.
PS. Kotka przestaliśmy dokarmiać, ale łóżeczko i woda zostały, bo wciąż czasem nas odwiedza. Do dziś cieszę się, że nie zdecydowaliśmy się na czip z naszym adresem!
#mT6iL
Żeby było taniej, w czasie zjazdów nocowałem u kumpla. Zresztą często zajęcia kończyły się po ostatnim autobusie powrotnym.
I to był jeden z takich dni. Wracaliśmy nocnym z zajęć, kiedy na przystanku wsiadło dwóch bandziorów z owego czasu: adasie na nogach, ortalionowe spodnie, skórzane kurtki i tona złota w formie różnych łańcuchów. W autobusie tylko ja, mój kumpel, u którego nocowałem i kierowca. Panowie podeszli i grzecznie poprosili, żebyśmy wyskoczyli z fantów.
Mój kolega sięgnął prawą ręką do lewej kieszeni (nie wiem dlaczego to nie wydało się oprychom podejrzane. Naprawdę nie wiem...), po czym ją wyprostował. Jeden z panów bezwładnie obalił się na ziemię, gdzie zaczął brudzić krwią podłogę. Kolega miał w ręku pałkę teleskopową.
Przez chwilę zapadła taka cisza, że myślałem, że silnik przestał działać i autobus stoi w miejscu. Po chwili jednak autobus naprawdę się zatrzymał na najbliższym przystanku. Kierowca otworzył drzwi, pomimo że nikogo na przystanku nie było, i grzecznie poczekał, aż pan przytomny wywlecze pana krwawiącego z autobusu, zostawiając za sobą malowniczy krwawy ślad.
Wysiedliśmy na swoim przystanku jakieś 10 minut później.
Nie słyszałem o żadnych doniesieniach w mediach o tym zdarzeniu, żadne służby nas nie szukały, nikt się nie mścił.
#VDEVV
Gdy poszłam do liceum, dużo wyższa i szczuplejsza niż wcześniej, trafiła mi się okropna nauczycielka od wf-u, kobieta zimna, wyniosła i za nic mająca uczucia innych, a poza tym oczywiście katoliczka z pierwszej ławki w kościele - tak, tamta matka. Przez rok kombinowałam ile się dało, by nie ćwiczyć zbyt często, jednak na niewiele się to zdało, bo i tak przynajmniej raz w tygodniu słyszałam jej krzyk przez całą salę pełną dziewczyn i chłopców z wielu klas, że zatrzymujemy grę (w siatkę, kosza, cokolwiek), żebym miała np. zaserwować, porządnie i PRAWĄ ręką (jestem leworęczna, o czym doskonale wiedziała). Nie byłoby to takie złe, gdyby zdarzyło się raz czy dwa, ale to trwało tygodniami, w najgorszych momentach kazała mi przestać grać, brała na bok i kazała ćwiczyć prawą ręką, a inni tylko patrzyli. Nie omieszkała mi też powiedzieć wiele razy coś na temat bycia "za chudą" - o ironio. Jednak pewnego dnia, gdy nasze zajęcia odbywały się na siłowni, chciała nauczyć nas jak wykonywać poprawnie pompki, oczywiście ja musiałam zostać jej manekinem. Gdy pochyliłam się już na materacu, chwyciła mnie pod żebra i powiedziała głośno, do 16-letniej, przerażonej środową lekcją wf-u dziewczyny, "Boże, przecież ty jesteś kompletnie płaska, po co właściwie nosisz ten stanik? Przecież tam to tylko powietrze masz".
Dziś minęło już kilka lat od tamtych wydarzeń, wyprowadziłam się daleko od rodzinnej miejscowości, przytyłam parę kilogramów tak, że mogę nosić stanik z miseczką B (wiem, że to nie jest wielkie osiągnięcie, ale istnieją mniejsze rozmiary, więc nie jest tak źle) i choć spotykałam się z różnymi chłopakami, do dziś po jej słowach nie dałam rady zdjąć stanika (a czasem nawet bluzki) przy żadnym z nich. Strach przed usłyszeniem czegoś krytycznego czy zawiedzeniem kogoś jest tak wielki, że nawet kiedy bardzo chcę się przełamać, reaguję płaczem. Na basen nie chodzę, na wakacjach staram się chodzić w koszulce, choć w tym roku udało mi się przez kilka dni nosić bikini i jest to w pełni zasługa psychologa, do którego chodzę. Czasami tylko mnie kusi, by napisać skargę i wysłać do kuratorium, ale nie wiem, czy w tych czasach cokolwiek by to dało. I mam tylko nadzieję, że nikogo po mnie już w taki sposób nie skrzywdziła.
#QKPDB
Wróciłam do holu głównego, żeby poczekać na koleżanki. Bileterka zaoferowała, że wpuści mnie na film, a bilety dla koleżanek przekaże im, gdy się pojawią, ale postanowiłam na nie zaczekać. Kolejne dwadzieścia minut spędziłam rozmawiając z nią. Mimo młodego wieku wydawała się niezwykle inteligenta, poleciła mi kilka filmów na przyszłość, opowiedziała parę zabawnych anegdotek. Potem pojawiły się koleżanki i udałyśmy się do odpowiedniej sali.
Wychodząc, poszłam odebrać kwiaty. Okazało się, że bileterka włożyła je do wody, żeby nie zwiędły. Niby drobny gest, ale niesamowicie mnie rozczulił. Potem nie wiedzieć czemu zwierzyłam się jej z tego, co mnie od dłuższego czasu męczy, choć nie jestem specjalnie wylewna. Bileterka uścisnęła moją dłoń i powiedziała: "Nic nie trwa wiecznie. Ból też kiedyś się skończy, a wtedy dostrzeże pani, że nawet cierpienie ma sens".
Czemu o tym piszę? Otóż na kilka dni przed tym wyjściem postanowiłam, że nie chcę już dłużej żyć. Wyjście z koleżankami miało być formą pożegnania z nimi, a bezinteresowny gest całkowicie obcej osoby sprawił, że postanowiłam spróbować dać życiu szansę. Tak więc, jeśli to czytasz bileterko, chcę Ci powiedzieć, że mnie uratowałaś. Dziękuję.
#MPBk2
#xCFEE
Nazwijmy sobie typka A.
Już nawet nie pamiętam, czemu nikt z tym tak długo nic nie robił (to było ponad 20 lat temu).
Któregoś dnia A. po szkole gonił mnie i koleżankę, jak zawsze z rzepami w łapie.
Ja biegnę w swoją stronę, koleżanka w swoją. Gdy przebiegałam przez ulicę, potrącił mnie maluch. Kierowca zwiał, ja też.
Nic aż tak poważnego mi się nie stało, miałam "tylko" sporo otarć, siniaków i coś z kostką.
Nie przyznałam się do wypadku, rodzicom wmówiłam, że A. zepchnął mnie ze schodów niedaleko szkoły.
A. się bronił, ale nikt mu nie wierzył, zwłaszcza że inni widzieli, jak nas gonił.
Zrobiła się afera, odezwało więcej wkurzonych rodziców.
A. wyleciał ze szkoły.
Do tej pory nikt nie zna prawdy.