Od czterech lat mieszkam w Anglii. Pracuję w zawodzie, w Polsce na tym samym stanowisku zarabiałam 5 razy mniej, nie byłam doceniana i nie miałam możliwości rozwoju, tylko dlatego, że jestem kobietą, więc gdy dostałam propozycję pracy w Anglii, zgodziłam się bez wahania. Żyje mi się tutaj dobrze, stać mnie na wszystko co chcę, ale wynajmuję małe mieszkanie i większość pieniędzy oszczędzam. Nie dlatego, że chcę, ale dlatego, że nie mam na co wydawać. Jestem bardzo samotna, nie mam przyjaciół, pracuję z samymi Anglikami, ale nie mamy w pracy paczki znajomych, by gdzieś wyjść w weekend, każdy ma swoje życie. Tęsknię za Polską (bardziej za polskością, niż samym krajem, za wszystkim co charakterystyczne dla naszego kraju) i językiem polskim.
Jako że nie mam nikogo, z kim mogłabym porozmawiać po polsku, oglądam stare polskie seriale na YouTube - 13 Posterunek, Nianię i Lokatorów. Oglądałam też Miodowe Lata, ale usunęli i nigdzie nie mogę ich znaleźć. Mój każdy dzień wygląda tak, że gdy wracam z pracy, odpalam serial i oglądam aż do pójścia spać, w międzyczasie gotuję, sprzątam, kąpię się, ćwiczę, pracuję, czy nawet czytam, a serial zawsze leci gdzieś tam w tle. Oglądam od pierwszego odcinka do ostatniego, potem kolejny serial, aż przelecę wszystkie trzy i zaczynam od nowa. Przez te cztery lata obejrzałam je wszystkie tyle razy, że każdy odcinek, każdy dialog, każdą scenę, znam na pamięć. Jestem od nich uzależniona, nie mogę przestać. Moimi najlepszymi przyjaciółmi są Jacek, Zuzia, Krysia, Staszek, Helena, Franek, Roman, Frania, Maks, Konrad, Karolina, Czarek, Kasia, Agnieszka, Arni, Władek, Zofia, Luksus i Stępień. Tęsknię za Karolem, Tadzikiem, Aliną i Danką. Jeśli ktoś wie, gdzie mogę ich znaleźć, powiedzcie, bo jakoś tak mi smutno bez ich głosów w moim domu.
PS. Dla tych, którzy będą się zastanawiać, dlaczego nie wrócę do Polski. W Polsce też nie mam znajomych ani rodziny, zawsze byłam samotna, tylko w Anglii bardziej to odczuwam, bo dochodzi tęsknota za językiem, którego nie mam gdzie używać i różnymi polskimi aspektami, jak choćby wyglądem domów czy pogodą. Znalazłam na to sposób, z którego nie mam zamiaru rezygnować i dzięki temu czuję się tutaj lepiej.
W wieku mniej więcej 10 lat byłam molestowana przez dziadka (ze strony mamy). Teraz, mając 28 lat, dowiedziałam się, że dziadek umiera, ma guza czy uj wie co dokładniej.
Cieszę się... Czekam tyko kiedy umrze i mam nadzieję, że będzie go bolało.
Mam już swoje dzieci, nigdy nie pozwolę, żeby przeżyły to co ja.
Jeszcze nie umarł, ale to już kwestia kilku, kilkunastu dni.
Jestem złym człowiekiem?
Poszedłem na długi spacer z psem, którego niedawno przygarnąłem i postanowiłem, że przejdziemy sobie przez cmentarz. Pies biegał luzem i postanowił "ukraść" pluszową zabawkę ze świeżego grobu małego dziecka. Kiedy szedłem w jego kierunku, żeby mu ją zabrać, zawiało, niebo się zachmurzyło, zrobiło się zimno, pociemniało, a pies popatrzył mi w oczy i bardzo spokojnie odgryzł zabawce głowę. Dwie części pluszaka spadły na mały grób jak w zwolnionym tempie. Pies wabi się Grabarz, a imię dostał od poprzedniego właściciela.
Ostatnio odkryłem, że moja 17-letnia przyrodnia siostra ma romans z moim ojcem.
Udało mi się juz przespać z 7 użytkownikami anonimowych.
Podałam kilka razy swój numer GG, a potem poszło bardzo szybko
Najgorsze w tym jest to, że strasznie mnie co podnieca. Wręcz czuję, że zaczynam się uzależniać od seksu z facetami tutaj poznanymi.
Wpadł do mnie braciak pełen energii i wynikła między nami taka rozmowa:
- Słuchaj, potrzebuję młotka, przecinaka, wiertarki i wierteł tak na wszelki wypadek - mówi brat.
- Nooo! Nareszcie bierzesz się za remont? Czekamy już wystarczająco długo z rodzicami.
- Yyy... no... eee... no nie. Nie, nie. Nie to.
- No to po co ci to wszystko?
- Stary wpadnij do mnie, to zobaczysz - znów był cały ucieszony. - Kupiłem kokosa w markecie, będziemy otwierać!
30 lat temu, mając po 7 lat, ja i moja kuzynka Aleksandra znaleźliśmy na strychu mojego dziadka stary karabin. Był to bodajże jakiś mosin. Jako dzieci uznaliśmy, że fajnie będzie się nim pobawić - robiliśmy z nim różne rzeczy, dopóki nie uznaliśmy, nie wiedzieć czemu, że fajnie będzie dostać postrzał.
Tak. Siedmioletnie dzieci uznały, że fajnie będzie się postrzelić by zobaczyć, czy naprawdę jest tak źle jak na filmach.
Na samym początku miała strzelać moja kuzynka, która jednak nie miała na tyle siły, by załadować karabin znalezioną amunicją, wobec czego zamieniliśmy się miejscami.
Przyłożyłem wylot lufy do jej kolana (byliśmy na tyle mądrzy by wiedzieć, że gdzieś wyżej można umrzeć) i nacisnąłem spust.
Kuzynka nie oddała mi strzału, czekał ją długi czas kosztownej rehabilitacji, ja przez dwa tygodnie nie mogłem siedzieć na tyłku, rodzina przez rok była skłócona. Do dzisiaj Aleksandra utyka, ale jako że mieszkaliśmy na jednej wiosce, dorastaliśmy tam i osiedliliśmy się, mamy świetny kontakt.
Na tyle świetny, że moja córeczka (5 lat) uznała, że to będzie świetny pomysł sprawdzić, czy uderzenie 5-kilogramowym młotkiem przez swojego kuzyna (8 lat) w kolano rzeczywiście boli. Położyła się nawet na podłodze, by mieć pewność, że kuzyn trafi w odpowiednie miejsce.
Efekt: Prawdopodobnie jej kolano już nigdy nie odzyska sprawności
No cóż. Co w rodzinie, to nie zginie.
Poszedłem do kuchni smarknąć sobie w papierowy ręcznik i zobaczyłem, że mucha mi tam jakaś lata, więc machnąłem ręką. Wiadomo, to takie machnięcie od niechcenia, przecież i tak się w ten sposób muchy nie ubije. Cóż, nie tym razem - przykleiła się do gluta, który zostawiłem na papierze.
Wynalazłem właśnie w 100% organiczny lep na muchy, będę królem życia.
Cholerna nieśmiałość i wrodzone poczucie zakłopotania, kiedy chcę się odezwać... Już myślałem, że przez to nigdy nie będę miał dziewczyny, ale kiedy w końcu udało mi się wejść w pierwszy w życiu związek, to zdarzało mi się ciągle coś takiego: chciałem powiedzieć dziewczynie, że jest "bardzo miła", albo nie, może lepiej, że jest "milutka", albo nie, zasługuje na większy komplement, więc powiem jej, że gdyby wybierano, to "mogłaby być najlepszą i najmilszą osobą na świecie", albo, żeby "nie przesadzała ze słodkością, bo jeszcze trochę i będzie najmilszą osobą na świecie", ale nie, w końcu powiem jej, że jest po prostu "najmilszą osobą na świecie". Cały taki proces myślowy zajmował w mojej głowie dosłownie chwilkę, więc kiedy po ułamku sekundy otworzyłem usta, żeby to wyartykułować, to powiedziałem "wiesz co, nie przesadzaj, mogłabyś być trochę milsza...".
Wytrzymała może z 10 "komplementów" tego rodzaju.
Szukam dziewczyny. Najlepiej niesłyszącej...
Przeprowadziłem się do kamienicy w centrum miasta. Jakoś drugiego dnia wróciłem ze sklepu z samochodem pełnym mebli i zobaczyłem, że moi sąsiedzi z naprzeciwka wynoszą akurat swoje meble. Podszedłem więc do nich, powiedziałem, że nazywam się tak i tak i że jestem nowy i chętnie pomogę. No i tak z pół godziny pogadaliśmy, powynosiliśmy ich meble, sprzęty, dywany, zostawiając właściwie puste mieszkanie. Potem oni pomogli mi wnieść moje meble, ładnie podziękowali i pojechali.
Kolejnego dnia przyjechali PRAWDZIWI sąsiedzi z naprzeciwka, chwilę później policja... okazało się, że pomogłem złodziejom ogołocić ich mieszkanie, kiedy byli na wyjeździe.
Dodaj anonimowe wyznanie
