Mamy z moją partnerką dzieci w liczbie sztuk 3. Moja luba jest teraz na urlopie macierzyńskim z najmłodszą pociechą. Oboje jesteśmy aktywni zawodowo. Ja zarabiam prawie 2 razy więcej niż ona. Ale pracuję też 4 razy więcej.
W normalnych okolicznościach radzimy sobie ze wszystkim sami. Ostatnio jednak mamy trudności w dopięciu grafików. Poprosiliśmy rodziców z jednej i drugiej strony o pomoc w opiece nad juniorem, kiedy żona chodzi na treningi i zajęcia dodatkowe ze starszymi pociechami (młody chorował, a później nie chcieliśmy go ciągnąć wieczorami na chłód). Ja mam niestety straszny zapieprz w pracy i jestem w robocie na okrągło (6-7 dni w tygodniu po 10-12 godzin). W ciągu roku zdarza się to raz na 2-3 miesiące i trwa ok. 2-3 tygodnie. W pozostałe dni pracuję dużo mniej i dzielimy się obowiązkami.
Moja luba normalnie daje sobie ze wszystkim radę, ba! Potrafi nawet wziąć dodatkowe zlecenia, żeby sobie dorobić przy maluchu.
Ale ostatnio miała gorszy dzień i pożaliła się przy niedzielnej kawie, że ma już dość mojej ciągłej nieobecności.
I wiecie, co usłyszała zarówno od moich, jak i od swoich rodziców? Że jest niewdzięczna, bo po to ja pracuję, żeby nam było lepiej. Że przecież jej pomagam jak jestem w domu. A poza tym to oni nie wiedzą, co ona robi całymi dniami, bo mamy w domu straszny bałagan. I że ma jakieś fanaberie z tymi zleceniami. A jak oni potrzebują mojej pomocy, to ja wiecznie się wykręcam tym, że zajmuję się dziećmi.
Żona ma anielską cierpliwość, więc spokojnie wytłumaczyła, że bierze zlecenia bo za 4 dni pracy, po kilka godzin, ma ekstra pensję, którą odkłada na konto oszczędnościowe. I że nikt nie pomaga jej w tym czasie przy dzieciach, więc obowiązki domowe na tym cierpią. Ale później to wszystko nadrabia. I nie jest na moim utrzymaniu, bo ma pieniądze z macierzyńskiego. Poza tym nasze dzieci są zarówno jej, jak i moje, więc nie robię łaski, że się nimi zajmuję i o nie dbam.
I co? Do mojej teściowej dotarło. Ale do mojej mamy już nie. I jest FOCH.
Mamy nauczkę, żeby nie prosić rodziców o pomoc, bo utwierdza ich to w przekonaniu, że mają prawo komentować i wchodzić z buciorami w nasze życie. I skończą się też chyba drobne przysługi, jakie dla nich robimy, skoro okazuje się, że to już jest naszym obowiązkiem rzucać wszystko i pędzić na pomoc.
Mieszkam w małym miasteczku. Pracuję w tzw. "budżetowce ". Ogólnie moja praca polega na robieniu niczego. Po prostu mam siedzieć przy biurku 8 godzin i już, nic więcej. Nikt mnie nie kontroluje, nie sprawdza siedzę cały czas sam.
Mogę 8 godzin przespać, przegrać na kompie i nic się nie stanie. Zarobki jak na małe miasteczko wydają się dobre. Ogólnie prawie starcza do pierwszego (utrzymuje swoją żonę i dzieci) Ale... Wydaje mi się, że w jakiś sposób życie zawodowe przecieka mi przez palce. Nie wiem co o tym myśleć. Czasami mam myśli, że powinienem wyjechać gdzieś za granicę lub do większego miasta żeby zarobić lepiej, ale zaraz pojawiają się myśli "gdzie ja znajdę drugą taką pracę"...
Co roku na święta podczas wigilii i Bożego Narodzenia włączam filmiki z jakiś rodzinnych obiadów itp, żeby sąsiedzi myśleli, że spędzam normalne święta. Prawdą jest jednak, że każde święta spędzam samotnie. Bez rodziny, bez znajomych.
Samotność to straszna trwoga.
Lubię smak kleju na kopertach i znaczkach. Zlizuję go, a potem używam zwykłego w sztyfcie do zaklejania.
Lubiłem też klej o nazwie "Guma arabska", w szklanym słoiczku z gumową końcówką, która zawsze była usyfiona niemiłosiernie. Z tego kleju robiłem paski na papierze i jak wysechł, to zlizywałem udając, że to koperta.
Moja dziewczyna miała operację przegrody nosowej w ostatni wtorek. W związku z tym nie będzie czuć zapachów przez najbliższy miesiąc.
Stałem się mistrzem puszczania cichaczy przy swojej kobiecie.
Nie dowie się, bo nie czyta anonimowych.
Kojarzycie mema z koreczkami dla teściowej z mydła, które wyglądają jak serowe?
A więc wpadłam na pomysł, aby też z kogoś tak zażartować. Akurat teściową mam cudowną, więc padło na znajomych, z którymi byliśmy umówieni na kielicha.
Miałam zabiegany dzień, więc nie miałam kiedy usiąść i coś zjeść, coś tam sobie podjadałam w międzyczasie.
Szykowałam różne przekąski, w tym właśnie te urocze koreczki. Wszystko gotowe, stół zastawiony, zostało trochę czasu do przyjścia znajomych, a ja nieogarnięta.
Zaczęłam szybko się malować, przebierać. Wszystko na pełnych obrotach. Poczułam skręt w żołądku, więc na szybko capnęłam pierwszą lepszą rzecz ze stołu i od razu wepchnęłam całość do ust i szybko pogryzłam. Zanim zorientowałam się co to, zdążyłam całość połknąć.
Znajomych przywitał mąż, bo ja wisiałam nad sedesem.
Nawet wódka nie była w stanie zniwelować mydlanego smaku.
Nie życzę nikomu, no, chyba że ktoś ma typową teściową z kawałów. Ale należy zachować przy tym wszelkie środki ostrożności.
Jestem psychiatrą dzieci i młodzieży. Praca trudna, ale daje mi bardzo dużo satysfakcji. Niemal rok temu na oddział trafiła 16-latka z ciężką depresją i, mówiąc ogólnie, skutkami długotrwałego zażywania pewnego narkotyku - stany lękowe, halucynacje, zaburzenia rytmu serca i parę innych. Po pewnym czasie doprowadziliśmy ją do jako takiego stanu, została wypisana z lekami, poradzono pójść na psychoterapię. Nie była chętna do współpracy, przez większość czasu siedziała, wpatrzona w okno albo ścianę, ale to nie jest niczym niezwykłym na tym oddziale. Pacjentkę odbierali jej rodzice. Znacie to uczucie, kiedy kojarzycie jakąś osobę, ale nie wiecie skąd? To było dokładnie to.
Po jakimś tygodniu doznałam olśnienia. Byli to moi dawni sąsiedzi - jeszcze na studiach przez dwa lata wynajmowałam pokój w bloku, gdzie generalnie wszyscy mieszkańcy byli w porządku. Poza nimi. Wówczas dziewczynka miała jakieś 5-6 lat, często nie płakała, a ryczała - nawet nie wiecie, jaki to rozdzierający dźwięk i straszne uczucie, kiedy się to słyszy, a nie da nic zrobić, kiedy dziecko woła "mamo! mamusiu!" przez pół godziny, aż pada ze zmęczenia; nigdy nie widziałam, żeby rodzice ją dotykali - trzymali za rękę, nosili, raz, kiedy upadła, nie podnieśli jej, tylko stali nad nią i beznamiętnie mówili "Madziu, wstawaj". Miała starsze rodzeństwo, chyba brata, i jego traktowali normalnie.
Razem ze współlokatorkami zgłosiłyśmy sprawę na policję, ale przyszli, popatrzyli, i nic z tego nie wynikło, bo przecież zadbane, czyste, najedzone, nie bite, płaczliwe, nic niezwykłego, a nagrania płaczu nie zrobiły na nich wrażenia.
Niedawno rozmawiałam ze znajomą psychoterapeutką i od słowa do słowa doszłyśmy do tego, że była u niej ta właśnie Magda. Okazało się, że jednak ojciec ją bił, matka nie reagowała, bratem się niby zajmowali, ale był zastraszany; ona, nie mogąc wytrzymać, uciekła z domu, w końcu została odnaleziona, nie mogąc znaleźć spokoju w rzeczywistości uciekła w świat narkotyku, którego zdobycie, jeśli się wie w jaki sposób, nie jest trudne.
Nie wiem, co jest najsmutniejsze w tym wszystkim - zachowanie rodziców, policji, szkoły (na pewno było widać różnicę w zachowaniu)? Trudno powiedzieć. Nie jest to odosobniony przypadek, wręcz jest ich coraz więcej, patologia ma różne oblicza. A wy nie wahajcie się zgłaszać takich przypadków, bo może się uda i pośrednio zapobiegniecie kolejnym takim katastrofom.
Hejka. Jestem na ostatnim roku studiów. W 2 klasie liceum poznałem dziewczynę. Ten sam rocznik tylko inny profil klasy. Bardzo skromna dziewczyna, typ trochę kujonki. Od samego początku była bardzo niedostępna. Można powiedzieć że mnie olewała. Ja, mimo to, dalej za nią szalałem.
Zgodziła się na związek po prawie roku przyjaźni. Dalej była nieprzystępna. Nie chciała się przytulić, pocałować. Na chyba piątej randce wyjaśniła mi tego powód.
W 1 klasie gimnazjum padła ofiarą molestowania. Trwało to przez prawie 11 miesięcy. Sprawca dostał karę więzienia, ale nie była jakoś mocno surowa. Postanowiłem powoli przełamać jej lęki. Bardzo miłymi chwilami jak oglądanie razem filmu, pójście do parku na piknik, wyjście na lody. Po maturze wyjechaliśmy razem do Warszawy na studia. Nie byliśmy biedni, pochodzimy z normalnych rodzin.
Wynajmowaliśmy we dwoje jeden pokój. Moja luba zapisała się nawet do psychologa. Ja wiernie czekałem aż się zdecyduje na pierwszy raz i wspierałem w terapii. Psychologiem był mężczyzna już dosyć starszy. Miał syna, trenera personalnego. Zgadnijcie z kim spotykała się bardzo prywatnie... Dowiedziałem się o ich rozmowach na Messengerze przez przypadek. Dowody miłości, serduszka. Jej wypady na zakupy, do biblioteki okazały się spotkaniami z tym facetem. Dobiło mnie to...
Aktualnie nie mieszkamy razem. Przeniosłem się do akademika. Nadal ją bardzo kocham. Wydzwania, przeprasza, tłumaczy się. Bardzo jest możliwe, że wrócimy do siebie, ale to teraz ja potrzebuję czasu...
Czekałam cały rok, oszczędzając forsę, na początek sprzedaży biletów na mecz Irlandia Anglia (rugby), wiedząc, że wyprzedadzą się w kilka minut. Punktualnie o dziesiątej zalogowałam się na stronę i... zadzwonił mój szef. Jak skończyliśmy rozmawiać było 5 po dziesiątej i biletów już nie było...
Nie lubię gdy ktoś przeklina więc sama też staram się tego nie robić. Wydawało mi się, że znam może ze trzy przekleństwa i chociaż nie raz się słyszało jak ktoś rzuca soczystym mięsem to ja po prostu po jakimś czasie zapominam te zasłyszane słowa bo nie przywiązuję do nich uwagi.
Niestety tylko mi się wydawało, jak wszyscy wiemy mózg przechowuje miliardy zdobytych w ciągu życia informacji ale nie zawsze zdajemy sobie sprawę z ich posiadania, w tym też przekleństwa.
Od urodzenia miałam problemy z zatokami.
Wreszcie po latach walki, kiedy miałam 15 lat zdecydowano się zrobić mi zabieg pod narkozą który raz na zawsze miał pozbyć się problemów.
Zawsze byłam grzeczną dziewczyną a dorośli mnie lubili dlatego tak mi wstyd tego co się stało zaraz po zabiegu.
Wybudzono mnie z narkozy i zaczęłam być na wpół świadoma tego co się dzieje, więc kiedy wyciągali mi rurkę intubacyjną czułam ból i strach. Kiedy wreszcie mogłam złapać powietrze,( będąc na ponarkozowym haju) moje ciało jakby coś opętało i zaczęłam w złości klnąć na te biedne pielęgniarki i lekarzy, wyzywać ich wypowiadając przekleństwa i wyzwiska których teraz nie mogę sobie przypomnieć, pamiętam tylko, że była to bardzo elokwentna wiązanka oraz, że takie wydarzenie miało miejsce. Nic więcej nie potrafię sobie przypomnieć.
Do tej pory mi wstyd.
Dodaj anonimowe wyznanie
