#MoIqp
Obiecałem sobie, że będę przyjeżdżać chociaż raz w tygodniu. Obudziłem się, zanim było za późno. Obudź się i Ty, porozmawiaj ze swoją mamą/swoim tatą!
Obiecałem sobie, że będę przyjeżdżać chociaż raz w tygodniu. Obudziłem się, zanim było za późno. Obudź się i Ty, porozmawiaj ze swoją mamą/swoim tatą!
#7Ja06
Na ochotnika do pilnowania wsi przed nimi zgłosił się młody Polak, któremu przydzielono karabin. Dumnie nosił go na piersi i często strzelał z niego do różnych celów by ludzie widzieli, że dobrze sobie z nim radzi jak na swój wiek. Pewnej nocy do swojego domu zaprosiła go młoda Ukrainka przekonując, że u niej nie musi się obawiać banderowców i może odpocząć gdyż wybierali oni tylko polskie domy. Gdy wszedł, zdołał jedynie po drabinie uciec na poddasze. Lecz było ich zbyt wielu by dał sobie z nimi radę. Nie poniósł szybkiej śmierci. Łamali mu ręce i nogi, a krzyk było słychać w całej wiosce, nacinali skórę a na plecach odcinali jej paski i palili by zapach rozchodził się po okolicy. Rano ciało młodego Polaka zostało porzucone pod domem jego matki. Tylko on jej został, wojna zabrała jej resztę rodziny.
Ostatnie słowa jakie wypowiedziała moja Babcia opowiadając tę historię: jak człowiek człowiekowi mógł coś takiego zrobić??
#GkNq3
Otóż, moja dziewczyna ma pewien fetysz: jest uzależniona od… wyciskania pryszczy. I niby wszystko byłoby okej, gdyby ta zajawka kończyła się na jej ciele. Ostatnio Magda zaczęła… wyciskać mi pryszcze. Tak, zdaję sobie sprawę z tego, jak źle to brzmi i wiem, że to chore.
Codziennie wieczorem każe mi kłaść się na brzuchu i siada na mnie, po czym wyciska pryszcze z pleców dobre pół godziny. Boli mnie to, jest nieprzyjemnie i czytałem, że historia zna przypadki, kiedy doszło nawet do śmierci człowieka na skutek wyciskania pryszcza (podobno są takie strefy na ciele, na których absolutnie nie można tego robić).
Jestem załamany zaistniałą sytuacją, bo rozmawiałem z moją dziewczyną, ale nic do niej nie dociera. Mówi, że nie może się opanować. Poradźcie mi, proszę, co zrobić, by opanowała to uzależnienie?
#XFZpL
Jak chodziłam do podstawówki, to mieliśmy losowanie na Mikołajki, moja rodzicielka nie chciała kupić nic chłopcu, którego wylosowałam, ale w domu miałam pełno misiów. Ważne tez dla tej historii jest to, że byłam przezywana w szkole przez to, że byłam biedna i moja nazwisko kojarzyło się ze słowem „dziwka”.
Także nieważne kogo bym wylosowała, to nikt by nie wziął prezentu ode mnie. Do rzeczy, moja mama dała mi miśka z Happy Mealu… kiedy ten chłopak zobaczył, że 1) prezent był ode mnie był co najmniej zniesmaczony 2) zobaczył miśka i na oczach wszystkich wstał i wyrzucił go do kosza… łzy i smutek jaki wtedy poczułam były chyba nawet gorsze niż to, że moja mama kiedyś jak była pijana powiedziała, że jestem dzieckiem gwałtu i takich dzieci się nie kocha, po czym spojrzała na mnie i dodała po chwili „ale ja cię kocham”.
Pozdrawiam wszystkich.
#y8NGj
Po trzech latach związku odszedłem od mojej byłej dziewczyny. Nie dlatego, że znalazłem sobie inną. Również nie dlatego, że przestałem kochać Werę. Powód był całkowicie durny – zacząłem się nudzić. Idiotyzm, ale taka jest prawda.
Mieszkaliśmy ze sobą od ponad roku i codzienna rutyna zaczęła mnie męczyć. Dawały mi w kość obowiązki, które moja dziewczyna mi narzuciła. Nudziły mnie wspólne obiady, spokojne wieczory i rozmowy o tym, co trzeba kupić na zakupach. Chciałem odmiany, rozrywki, jakiejś adrenaliny. Myślałem, że jak będę sam, to będzie mi wygodniej, że nie będę musiał już słuchać gadania o zepsutej pralce, a zamiast tego zdobędę lepsze życie jako singiel – będę imprezować, ciekawie spędzać czas, podróżować. Nie mam pojęcia co miałem wtedy w głowie, przysięgam. I pukam się w czoło po dziś dzień.
Prawda jest taka, że „ciekawie” było może przez tydzień.
Tak, zrobiłem jedną imprezę. Imprezę, która skończyła się tym, że miałem zarzygane mieszkanie przez obce laski, których w najmniejszym stopniu nie chciałem zatrzymywać w domu. Użerałem się z nimi, by się ich pozbyć. I żałowałem, że w ogóle zaprosiłem jakieś obce dziewuchy. Pomyślałem, że po stokroć wolałbym spędzić zwykłą, spokojną noc z Weroniką.
Tak, miałem nowe mieszkanie, której jakoś urządziłem. „Jakoś” bo przecież nie mam takiego poczucia estetyki jak Wera. To ona dbała o nasze mieszkanie, wciąż je aranżowała, to dzięki temu nasz dom miał duszę. A ja skończyłem w pustej kawalerce, samotny jak palec. Przypominałem sobie jak jeździliśmy wspólnie do durnej Ikei - i choć było to spędzanie czasu w mało wyszukany sposób, to kiedy wracaliśmy z nowymi roślinami do wspólnej sypialni, w której się następnie kochaliśmy, byłem najszczęśliwszy na świecie.
Tak, pojechałem na jeden weekend za miasto. I tylko jeden, bo zwyczajnie nie miałem z kim podróżować. Szybko okazało się, że większość kumpli nie jest dyspozycyjna tak, jak mi się wydawało. Nikt nie będzie jeździł ze mną co miesiąc do domku w górach – każdy ma swoje życie, dziewczynę, rodzinę. Uświadomiłem sobie, że wiele bym dał, żeby Wera pojechała ze mną.
#QC5l3
Mimo wszystko dziękuję za te 2 lata związku.
#0mwCb
1. Jestem facetem
2. Lubię mieć gładkie stopy
3. Oglądam lifehacki.
Co to ma wspólnego, zapytacie?
Otóż chciałem sobie kupić damską elektryczną maszynkę do usuwania zrogowaciałego naskórka. Na pewno wiecie o czym mowa. Tyle tylko, że bałem się ją kupić, ponieważ zastanawiałem się co powiedzą ludzie w kolejce, albo osoba za kasą (dodam, że zamówienie tego sprzętu online nie wchodziło w grę). Więc ostatnim razem podczas wizyty w sklepie postanowiłem wypróbować pewien lifehack w praktyce. A mianowicie wziąłem owo urządzonko, ale chwyciłem również papierową torbę prezentową. Pani za kasą pochwaliła mój zakup i powiedziała, że sama taką kupiła i że moja wybranka na pewno się ucieszy. Uśmiechnąłem się wiedząc, jaka jest prawda, zapłaciłem i wyszedłem z miną zwycięzcy :D
#s1LrX
Poszłam więc wczoraj zakupić karnet, ale siłownia była zamknięta. Na drzwiach widniała kartka z napisem: „LIKWIDACJA”. Tak właśnie zostało zlikwidowane moje postanowienie noworoczne.
PS. W tym miejscu powstaje KFC. Chyba los nade mną czuwa.
#KywpX
Chodząc do wczesnych klas podstawówki (1-3), wyjątkowo fascynowała mnie anatomia człowieka. To zresztą był okres, kiedy przechodziły przeze mnie naprawdę różne zainteresowania, ale wiele kręciło się wokół nauk przyrodniczych. Moi rodzice posiadali (i dalej posiadają) okazałą kolekcję segregatorów Świata Wiedzy, wypełnionych do granic możliwości kartami. Jako dziecko często sięgałem po nie i lektura wypełniała mi czas zabawy. Z czasem nawet rysowałem narządy. Rysunek serca był całkiem udany. Pokazywałem swoje "dzieła" rodzicom, aż przy gościach wpadłem do salonu i z dumnym okrzykiem "Mamo, zobacz, narysowałem waginę!", wręczyłem rodzicielce rysunek kobiecych narządów rozrodczych, jaki można było znaleźć w Świecie Wiedzy.
Oglądając przekroje narządów, narodziła się we mnie chęć zostania w przyszłości lekarzem — a konkretnie chirurgiem.
Pewnie nie ma w tym nic dziwnego, w końcu wiele dzieci marzy o takiej profesji. Tym, co wyróżniało moje zamiary, były intencje. Otóż za marzeniami nie stała chęć pomocy i leczenia ludzi. Chciałem być chirurgiem, aby móc oglądać, wyciągać narządy z ciała, móc poznawać je na żywo. Nie interesowało mnie ratowanie życia. Chciałem kroić ludzi i wycinać im organy.
Nigdy nikomu nie opowiadałem, dlaczego chcę być lekarzem. Pewnie zostałbym uznany wtedy za nienormalne dziecko. Moje marzenia legły, gdy powiedziano mi, że trzeba uczyć się przez pół życia, aby być lekarzem. Szybko potem domyśliłem się, że nie mogę nawet marzyć o medycynie, bo moje oceny w szkole nie były powodem do dumy, przez lenistwo nie uczyłem się w ogóle na sprawiany (chociaż pochłanianie wiedzy z własnej woli na lubiany temat idzie mi łatwo), a moje nerwy nie wytrzymują nawet widoku pobierania krwi, a co dopiero rozcinania skóry.
Potem zacząłem marzyć o pracy kasjera, bo można siedzieć na dupie przy kasie i (jak wtedy sądziłem) nawet się nie zmęczyć, a praca w sklepie pewnie pozwoliłaby mi obżerać się słodyczami.
Co prawda nie skończyłem jako kasjer, ale dopiąłem swego i mam pracę, która powszechnie uważana jest jako "siedzi na dupie i nic nie robi".