Wigilia. Wiadomo, jedzą, piją i tak dalej. I ja sobie nie żałowałam pyszności. Całą kolację czułam lekkie wzdęcia, ale zignorowałam to i poszłam z resztą na pasterkę... i się zaczęło.
Podtruwałam całą ławkę moimi cichymi zabójcami, a smród był taki, jakby koń się załatwił. Moja rodzina zwaliła winę na pana siedzącego obok i kadzidło, a mi było zbyt wstyd, żeby się przyznać.
Przepraszam, proszę pana...
Nigdy więcej tak się nażreć. Nigdy.
Zawsze śmiałam się z ludzi, mówiących, że dupa ich oszukała. No bo jak to tak, nie rozpoznać? Lecz w końcu przyszła pora na mnie.
Zapewne kojarzycie ten moment, gdy zmęczeni po całym dniu wchodzicie do domu, ściągacie buty i już zaraz czeka Was gorący prysznic. Nie od dawna wiadomo, że ciepło rozluźnia mięśnie i nawet ja zdawałam sobie z tego sprawę. Wtedy właśnie poczułam potrzebę delikatnego bączka, nie jakiś nadzwyczajny, taki zwykły.
Bączek, a raczej bączur okazał się być zdradzieckim skurczysynem i wystrzelił piekącą kebabową sraczką, tworząc na mojej wannie cudowną mozaikę...
Moi drodzy, dupa mnie oszukała.
Historia działa się, gdy chodziłam do podstawówki. Na osiedlu krążyła legenda o nawiedzonym domu. Razem z przyjaciółką postanowiłyśmy zaszpanować czymś więcej niż zestawem plastycznym i wyjaśnić tę sprawę. Najprostszą drogą do sprawdzenia co znajduje się w środku domu były okna na parterze. Koleżanka, nazwijmy ją Magda, stwierdziła, że poświęci się i jako pierwsza przez nie zajrzy. Według jej relacji nie ujrzała nic strasznego, jedynie włączony telewizor. Magda była jednak uparta i czekała na dalszy rozwój wydarzeń. Po jakimś czasie zorientowała się, że nie obejrzała całego pomieszczenia i dopiero wtedy zobaczyła nieznanego pana i panią w wiadomej czynności. ;) Nie zniesmaczyło jej to jednak i wgapiała się przez okno jak w najlepszą wieczorynkę. Opisywała mi wszystko ze szczegółami. Zachęcała, by podejść, ale byłam (i nadal jestem) grzeczna, więc nie skusiłam się na tę propozycję. Dodatkowo po jakimś czasie znalazła nas jej mama i dostałyśmy reprymendę na temat zaglądania innym do mieszkań, ale na szczęście nie interesowało jej co widziałyśmy.
Krótko mówiąc, tamtego popołudnia nastoletnie łowczynie duchów usłyszały jęczenie, ale niestety nie zjaw.
Będzie obrzydliwie. Żeby nie było, że nie ostrzegałem :)
Wielu z was, będąc dzieckiem słyszało pewnie wiele razy czy to od rodzica czy opiekuna, że higiena osobista jest bardzo ważna i należy o nią dbać. A tym bardziej jeśli chodzi o strefy intymne. Mi też mama nie raz to powtarzała. Jednak będąc małym mną, gdy tylko się do tego zabierałem szybko się zniechęcałem gdyż każde dotknięcie tzw. żołędzia skutkowało niesamowitym pieczeniem. A jako dziecko to wiadomo: boli? nie tykaj.
I tak to trwało. W międzyczasie doszła masturbacja, po której się nie myłem, bo szczypie.
W wieku 14 lat (tak, historia toczy się od czasów gdy miałem około 6-7 lat) natrafiłem w internecie na taki termin jak "stulejka". Miałem dokładnie tak jak było opisane w definicji. Bałem się, przejmowałem, już chciałem powiedzieć rodzicom, ale postanowiłem w pierwszej kolejności poradzić sobie samemu.
Poszedłem do łazienki, odkręciłem letnią wodę i zaczynamy. Powoli, ale z bólem udawało mi się ściągać coraz więcej napletka. Aż w końcu to ujrzałem. Wielkie pokłady "sera" u dołu żołędzia, tak duże jakie jesteście sobie w stanie wyobrazić. Wszędzie, dookoła. Nie było mi niedobrze na szczęście, musiałem się wziąć do roboty. Ser odchodził powoli, płatami, jakbyście skrobali mokry tynk. Było tego mnóstwo, na szczęście nie śmierdziało - przynajmniej dla mnie. Spędziłem w łazience grubo ponad pół godziny tylko na tej jednej czynności, bez przerwy. Wtedy to uświadomiłem sobie, że nie była to żadna stulejka, tylko po prostu miałem wszystko posklejane pokładami zaschniętego nasienia i innych brudów. Ale udało się, wyszedłem z łazienki czysty jak nigdy przedtem.
Od tej chwili minęło około 10 lat, mam teraz bzika na punkcie higieny, myję się teraz wszędzie, na szczęście już nie szczypie :')
Jestem taka leniwa, że zawsze mam słoik pod łóżkiem, by nie musieć w nocy chodzić do toalety.
Mam 23 lata i śpię z pieluchą.
Tak wiem, że brzmi to śmiesznie, ale ręce mi już opadają, nie mam siły codziennie robić prania. To nie tak, że mam problem i nic z tym nie robię, od dzieciaka mam już te problemy... Potem szpitale, badania, zabiegi, ćwiczenia. Wybudzanie na siłę w nocy czy aparacik z czujnikiem w dolnej części bielizny. Nieważne, czy skończę pić o 13 czy o 20, do prania idzie wszystko. Nie zliczę, ile razy był już materac wymieniany czy dywan, bo bałam się spać na łóżku... Nigdy nie byłam u nikogo na noc czy na koloniach, spędzenie nocy z chłopakiem też odpada. Na zabieg ostrzykiwania botoksem jestem za młoda, więc pozostaje mi albo nie pić już od rana, albo spać nadal z pieluchą. Chciałabym wypić z chłopakiem wieczorem wino i rano obudzić się bez paniki.
Ot, taki mokry problem, który utrudnia mi funkcjonowanie.
Moja dziewczyna pracuje w miejscu, które działa całodobowo bez względu na wszelkie weekendy, wakacje, czy święta. Na poranną zmianę przychodzi więcej osób, a na popołudnie i noc po jednej.
Makaron mi świadkiem, że jak jeszcze raz usłyszę od jej współpracownicy, że ma pracować w wigilię na drugą zmianę, bo 'pozostałe osoby mają rodziny, to nie ręczę za siebie. Ja rozumiem, że ktoś musi być na dyżurze, że to nie jest dla nas żadne wyrzeczenie, bo i tak nie obchodzimy świąt, ale mówić, że taki jest grafik, a nie inny, bo jestem rzekomo mniej człowiekiem niż mąż tej babki, to gruba przesada.
Nie ma jeszcze połowy stycznia, a ja już nie mam za co żyć.
Wszystko dzięki mojej żonie, która porzuciła swoje postanowienie noworoczne o byciu oszczędną po tym, jak otoczyły ją zewsząd szyldy z napisem „wyprzedaż 70%”.
Łączę się w bólu ze wszystkimi głodującymi co roku w styczniu facetami.
Mam bardzo dobrze ułożone życie - wykształcenie, własny biznes, kochającego męża, zdrowe, szczęśliwe dziecko, dom z ogrodem bez kredytu. Uwielbiam swoją pracę, kocham to co robię i to, jak żyję. Jesteśmy zdrowi i młodzi. Jestem pewna, że wiele osób może o mojej sytuacji tylko pomarzyć.
W wolnych, samotnych chwilach tworzę fałszywe konta na Facebooku, starannie dobieram "znajomych", mam prawdziwe zdjęcia profilowe przerabiane w płatnej aplikacji do majstrowania przy selfie, udostępniam posty, należę do grup. I hejtuję ile wlezie.
Trudno mi powiedzieć, czy jestem tak zakompleksiona, czy tak rozpuszczona i znudzona swoim życiem, ale to mój najlepszy sposób na wyrzucenie z siebie frustracji.
Z prawdziwego konta bym tego nie robiła - jest zbyt idealnie wystylizowane.
Dwa lata temu, będąc w odwiedzinach u babci na oddziale onkologii, poznałem dziewczynę, do której z wyjątkiem mamy nikt nie przychodził. Coraz częściej rozmawialiśmy i wyszło, że znajomi przestali utrzymywać z nią kontakt niedługo gdy dowiedzieli się o chorobie. Babcia niestety po jakimś czasie przegrała walkę, jednak ja wciąż tam przychodziłem, teraz jednak dla tej dziewczyny.
Wspierałem ją, pocieszałem w gorszych chwilach, a ona zaczęła coraz częściej się uśmiechać.
Czas mijał, zbliżyliśmy się do siebie i w końcu zostaliśmy parą.
Stan jej zdrowia uległ znacznej poprawie, a walkę z rakiem wygrała.
Rok czasu byłem przy niej dzień w dzień. Na początku w szpitalu, później, gdy u mnie zamieszkała. Wszystko skończyło się, gdy starzy znajomi się dowiedzieli. Z dnia na dzień zostawiła mnie, mówiąc, że już jej nie jestem potrzebny.
Przez niespełna rok próbowałem się po tym pozbierać.
Niedługo później napisała mi SMS-a, że mnie potrzebuje. Szybki wywiad i informacja, że ma jakiś przerzut. Zignorowałem, a na mnie wylało się wiadro pomyj, że nie mam serca i zostawiam biedną dziewczynę w chorobie.
Serio?
Około pół roku temu poznałem następną dziewczynę. Ogólnie w domu nieciekawa sytuacja z rodzicami, awantury i przemoc. Chciała się jak najszybciej wynieść, jednak miałaby problem nawet z wynajęciem pokoju (studia i praca dorywcza). Odziedziczyłem dom po babci, więc zaproponowałem, że może nieodpłatnie zająć któryś z pokoi.
Mieszkała tak u mnie kilka miesięcy, do wczoraj.
Jej brak, jej rzeczy brak, mojego sprzętu (laptopy, telewizory, złoto po babci itd.) brak, telefon wyłączony.
Oczywiście sprawa zgłoszona na policję.
Wiem dwie rzeczy.
1. Jak mieć pecha, to po całości.
2. Nie warto pomagać.
Dodaj anonimowe wyznanie
