Na początek trochę szczegółów, które mają coś wspólnego z historią:
1) Od zawsze byłam drobna i szczupła.
2) Cierpię na nerwicę lękowa, kilka lat temu brałam leki, po których po prostu przytyłam (nie jakoś drastycznie, ale nie ćwiczyłam jednocześnie, więc zmiana była widoczna, ale wtedy nie zwracałam na to uwagi).
3) Od kilku lat mieszkam też za granicą, więc mój kontakt z rodziną jest siłą rzeczy mniejszy.
Jakiś rok temu zdałam sobie sprawę, że w moich oczach jestem dla siebie za gruba. Po prostu nie podobało mi się jak wyglądam, tym bardziej, że kiedyś byłam naprawdę drobna. Zaczęłam więc ćwiczyć, przeszłam na małą dietę (nic radykalnego, ograniczyłam np. chleb itd.). Udało się i doszłam do wymarzonej sylwetki.
Ale oczywiście rodzina ma z tym problem, bo "wyglądam jak z Auschwitz". Całe święta słuchałam tego jak chuda jestem, że nic nie jem, że pewnie się głodzę i oszczędzam na jedzeniu. I tak jest za każdym razem jak przyjeżdżam - pierwsze co słyszę jak mnie widzą to "Boże, jakaś Ty chuda!". Żadne "jak miło Cię widzieć" czy "tęskniliśmy". To już się robi męczące, bo nie jestem skrajnie wychudzona, po prostu szczupła, a do tego niska. Próbowałam nawet im mówić, że nikogo grubasem nie wypada nazwać, więc chudzielcem też nie. To oni dalej swoje. Tym bardziej nie rozumiem tego wszystkiego, bo moja siostra dosyć wyraźnie przytyła po ślubie i jakoś jej nikt nic nie wytyka tylko mi!
Gdzie tu logika?
Toksyczni rodzice.
Matka mojego chłopaka jest idealną osobą do obsmarowania na anonimowych.
Ciekawe czy też znacie podobne osoby.
Punkt 1 - oczywiście kasa.
Matka jest chora na pieniądze. Namówiła swoją matkę, żeby sprzedała mieszkanie i zamieszkała z nimi w domu. Po dwóch latach babcia musiała uciekać z tego domu, bo chciała płacić córce mniejsze raty za tynkowanie domu. Matce mojego chłopaka oczywiście to się nie spodobało i dochodziło do rękoczynów. Dorosła kobieta (55 lat, niepijąca) bije swoją starą matkę. Może w ramach zemsty, bo podobno jej matka była dla niej taka sama. Tzn. dbała tylko o siebie i tylko sobie kupowała ubrania, a córce nic. Ten sam schemat dotyczył później mojego chłopaka - matka miała wszystko, a chłopaka ubierała w lumpeksie (nie było to podyktowane biedą, tylko oszczędnością na potrzebach dziecka, aby więcej mieć dla siebie).
Punkt 2 - zazdrość.
Czy spotkaliście się osobiście z tym, żeby matka była zazdrosna o swoje dziecko? Ale w sensie - foch, bo syn kupił sobie nowy telefon lub pojechał na wakacje. Raz postanowiła sprezentować synowi nowy narożnik, bo na aktualnym nie da się już spać. Wow, super. Tylko, że jak zaczęła przeglądać aukcje to kupiła sobie - "bo muszę zmienić wygląd salonu". A obiecywania był co najmniej miesiąc.
Punkt 3 - wyrocznia.
Matka uważa, że jest najmądrzejsza na świecie. W swoim mniemaniu wszystko robi najlepiej. Np. mówi do mojego chłopaka "podaj mi sos kiri". Chodzi Ci o carry? "Ja się uczyłam w szkole francuskiego i wiem lepiej jak się wymawia". No i za nic nie da się przetłumaczyć.
Punkt 4 - ofiara.
Wiecznie robi z siebie męczennicę. Jak ugotuje raz w roku obiad dla mojego chłopaka - to nie dość, że to zwykle zrobiona na szybko zupa na kostce rosołowej i przecierze to przez resztę dnia musi się nasłuchać jaka jest wykończona. Rozumiem, gdyby mój chłopak mieszkał na stałe z rodzicami, ale on przyjeżdża raz lub dwa razy w roku - ale to chyba też za często. Jak jadę z nim do teściów to przejmuję kwestię gotowania, ale to wtedy za dużo ciepłej wody idzie, światło się za długo pali itp. Zawsze coś.
Wiem, że to zawsze będzie matka - ale szczerze mówiąc przeraża mnie myśl, że na starość będę musiała się nią opiekować. Chociaż gdy ona była jeszcze młoda, a jej mąż opiekował się swoją matką, to prawie złożyła papiery rozwodowe.
Zaraz po ukończeniu 18 lat zamieszkałam sama. Mama widząc, że czasem brakuje mi pieniędzy dawała mi jakieś jedzenie, a bo akurat za dużo jej się ugotowało. Kupowała mi jakieś kosmetyki, ubrania, bo akurat trafiła się super promocja. Nigdy jej nie prosiłam o pomoc finansową.
Po kilku latach założyłam własną rodzinę. Mam męża, dziecko. Nasza sytuacja finansowa nie jest jakaś super dobra, ale na życie starczy i nie musimy się martwic czy damy radę do wypłaty.
Kilka miesięcy temu zaczęłam mieć problemy ze snem, często budziłam się zlana potem, śniły mi się koszmary ciągle chodziłam nie wyspana. Do tego doszło ciągłe rozdrażnienie, problemy z jedzeniem. Albo nie jadłam nic, albo pochłaniałam wszystko co mi wpadło w ręce.
Uznałam, że czas pójść do psychologa. Może to wydarzenia z przeszłości dają o sobie znać (samobójstwo taty, brak akceptacji ze strony rówieśników, kompleksy na punkcie własnego wyglądu). Nie chciałam obciążać domowego budżetu, więc znalazłam takiego, który przyjmuje na NFZ. Niestety mówiąc krótko olał mnie. Znalazłam innego, również na NFZ. Usłyszałam od niego, że nie mam co robić i chcę zwrócić na siebie uwagę.
Pomyślałam, że jak pójdę na wizytę prywatną, to może ktoś potraktuje mnie poważnie. Niestety nie było nas na to stać. Zwróciłam się o pomoc do mamy, która mi odmówiła twierdząc, że i tak za dużo kasy od niej wyciągnęłam od kiedy się wyprowadziłam i coś sobie ubzdurałam o problemach z przeszłości. Zabolało mnie to, bo nigdy o nic nie prosiłam.
Po rozmowie z mężem wzięliśmy małą pożyczkę przez internet abym mogła zapłacić za wizyty prywatne . Zostały nam już tylko 2 raty z 8 do spłacenia. Pokonałam "demony przeszłości" i odzyskałam spokój ducha.
Czuję tylko smutek z reakcji mamy, oraz wściekłość, że zabierane są mi moje pieniądze na składki zdrowotne, a jak przyjdzie co do czego, to nie mogę liczyć na pomoc.
Z perspektywy osoby, która od zawsze miała łatkę „bananowego dziecka”.
Od zawsze w moim życiu było mnóstwo miłości, szczęścia i wspaniałych chwil. Można powiedzieć, że po prostu wygrałam na loterii. Mam małą, ale cudowną rodzinę. Tata od zawsze miał pomysł na siebie, wiec zakładając firmę już w wieku 21 lat miał bardzo dużo pieniędzy i jeździł najnowszymi samochodami, a wtedy w ogóle mało ich było na drogach. Poderwał moja mamę, która nie miała w ogóle świadomości ile on tak naprawdę zarabia i wyszła za niego za mąż.
Parę lat później urodziłam się ja i mój brat. Byliśmy wychowywani w ogromnej miłości, nikomu w życiu nie zawdzięczam tyle ile swoim rodzicom. Jednak oczywiście z racji posiadanych pieniędzy, mieliśmy piękny dom, drogie samochody, markowe ubrania, wyjazd na różne kontynenty. Jednak jakoś nigdy nie myślałam, że jestem od kogokolwiek lepsza. Rodzice zawsze mu powtarzali, że ważne nie to co masz, a to jakim jesteś człowiekiem. Nie przywiązywałam nawet wagi do tego jak ktoś ma w życiu, spotykałam się z ludźmi bogatszymi, jak i tymi, którzy w domu cierpieli z powodu alkoholizmu rodziców lub innych patologii. Zawsze starałam się pomóc. Kolegi rodzice zostali wyrzuceni z domu? Załatwię transport jego mebli do firmy mojego taty i mogą tam być, dopóki nie znajdą nowego! Kolega miał wypadek, koniec końców uderzył w barierki. Jak wysłał zdjęcie, sama poprosiłam pracownika taty o podjechanie lawetą. W podstawówce były biedne dzieci, których nie stać na wigilię w klasie? Mama podrzuca do szkoły małe paczki dla biedniejszych dzieci z mojej klasy, o których jej powiedziałam. Poprosiła o pełną anonimowość. Tata zawsze anonimowo wspierał różne działalności charytatywne.
Nie zrozumcie mnie źle. Ja nigdy nie chciałam się niczym chwalić, a zapraszałam do domu tylko osoby, które lepiej poznałam. Nie opowiadałam biedniejszym znajomym o pobycie w Australii, nie śmiałam się z koleżanki, kiedy przyjechała mocno starszym autem. Takie normalne zachowania, nie? Przecież wy też tak nie robicie. Tylko ja od zawsze miałam łatkę banana. Oczywiście, miałam znajomych, ale cała szkoła plotkowała. Bo jakaś Pani Kowalska zna moja mamę i Agatka z podstawówki nie pójdzie do takich snobów.
Mój znajomy (nazwijmy go Dawid) jest prawdopodobnie najbardziej irytującą osobą, jaką kiedykolwiek spotkałem. Dosłownie bez przerwy marudzi, nic mu się nie podoba, wszystko go denerwuje i wspomina minimum raz na kilka godzin, że chciałby się zabić. Nigdy nie pracował i nie zamierza pracować, nie ma zainteresowań poza oglądaniem seriali; nie uznaje innych sposobów spędzania czasu niż picie lub siedzenie przed tv/komputerem, nie dba o siebie i nie jest zbyt urodziwy.
Dlaczego o tym wszystkim wspominam?
Kilka tygodni temu jak zawsze rozmawialiśmy o tym, jak minął nam zeszły tydzień. Oczywiście moja szalona opowieść to krótki opis trzygodzinnego wyjścia na piwo z jednym kolegą, podczas gdy Dawid rozwodzi się na temat wielu historii z jego ponad dwudziestoosobową grupą znajomych. Może się to wydawać dziwne, ale mój znajomy jest UWIELBIANY. I nie, nie przesadzam - Dawida dosłownie błagają o spotkania, oferując mu w zamian darmowy alkohol lub notatki z przedmiotu. Człowiek ten ma wielkie grono znajomych w różnym wieku z bardzo różnych środowisk, wszyscy do niego regularnie piszą i pytają o wyjścia.
Opowiadał mi właśnie o tym, jak po grupowym wyjściu do kina poszedł na imprezę, na której... znajomi wręczyli mu konsolę do gier. Po prostu, idą święta, więc specjalnie dla niego znaleźli dobrą ofertę, złożyli się i zafundowali PS4, po które ktoś musiał specjalnie jechać poza miasto. Przeprosiłem go na chwilę i "za potrzebą" wyszedłem z pokoju.
Pierwszy raz od dzieciństwa się po prostu popłakałem. Nigdy w życiu nie udało mi się być w większej grupie znajomych (maksymalnie kilka osób). Zawsze musiałem się dwoić i troić, żeby dochodziło do jakichkolwiek spotkań. Nikt dupy by nie ruszył, żeby chociaż poszukać dla mnie symbolicznego prezentu z okazji urodzin. Nikt nie uważał znajomości ze mną za jakkolwiek wiążącą. Nikt nie przejmował się, że nie ma mnie na danym wyjściu. A ten człowiek, bez jakichkolwiek zainteresowań czy chociażby podstawowej empatii, ma najbardziej lojalnych przyjaciół, o jakich kiedykolwiek słyszałem. I cały czas zdobywa nowych, podczas gdy ja od lat co najwyżej tracę jednego po drugim, moje i tak bardzo skromne grono się ciągle zmniejsza.
Możecie uznać to za żalenie się nad sobą, ale ja poczułem się po prostu zdruzgotany. Nigdy w życiu nie czułem takiego dogłębnego przejmującego smutku, który odbiera jakąkolwiek chęć do czegokolwiek. Kiedy starasz się jak możesz, czasem nawet zmieniasz dla innych, dbasz o wygląd, a wygrywa z tobą marudny egoista, który się nie goli od pół roku.
Uprzedzając pytania, jego opowieści są prawdziwe - widziałem i słyszałem niektóre z jego rozmów grupowych.
Ten sylwester był najlepszym, jaki mogłem sobie wyobrazić. O pierwszej w nocy zadzwonił mój telefon - usłyszałem zapłakany głos matki: „Rafał się obudził!”. Nie mogłem powstrzymać łez, tak wielkie szczęście mnie przepełniło.
Mój brat wybudził się ze śpiączki, w którą zapadł 2 miesiące temu, po tragicznym wypadku samochodowym. Przed Rafałem długa droga do zdrowia, ale wiem, że już będzie tylko lepiej. Ten rok należy do niego!
Wybrałam się do galerii, żeby w gorączce przedświątecznych zakupów dokupić ostatnie prezenty. Wszystko, czego mi trzeba znalezione, kilka minut w kolejce odstane, jestem przy kasie, płatność kartą. Transakcja zbliżeniowa została odrzucona, kasjerka wpięła moją kartę do terminalu i prosi mnie o PIN. I co ja na to? Zaczęłam jej podawać swój PIN...
Podziwiam jej opanowanie, że nie parsknęła mi śmiechem w twarz, kiedy prosiła mnie o wpisanie go na terminalu.
Muszę się przyznać od pewnego czasu korciło mnie by przejrzeć SMS-y chłopaka... Cóż, już go nie mam. Okazało się, że wyznawał miłość swojej byłej dziewczynie i pisał, że nie wie jak ze mną zerwać.
Jak byłem dzieciakiem, to mieszkałem z rodzicami w bloku. Miałem swoich najlepszych kumpli, z którymi robiliśmy różne głupie rzeczy – od detonacji własnoręcznie robionych ładunków wybuchowych, po budowanie gigantycznych bałwanów na miejscach parkingowych. Na parterze naszego bloku mieszkał wyjątkowo irytujący sąsiad, który ciągle miał do nas jakieś pretensje i tylko czekał, aby o jakąś pierdołę się przyczepić. A okazji było dużo.
Przyszła wiosna. Temperatura była jeszcze dość niska, ale wszystko wyraźnie już wracało do życia. Nad wejściem do klatki, jakieś trzy metry nad ziemią, zamontowany był taki, okryty papą, daszek, na którym siedzieliśmy sobie i łapaliśmy pierwsze w tamtym roku promienie słońca. Na daszek wchodziło się oknem z klatki schodowej. Sąsiad oczywiście zorientował się, że tam koczujemy i zaczął drzeć się, żebyśmy stamtąd natychmiast zeszli. Kiedy obscenicznymi gestami daliśmy mu do zrozumienia, że absolutnie nie mamy zamiaru podporządkować się jego życzeniom, rozsierdzony do nieprzytomności wskoczył w swe domowe łapcie, podbiegł do okienka i zaczął gramolić się na daszek, aby osobiście nas z niego ściągnąć. My tymczasem zeskoczyliśmy na trawę. Zamiast spieprzać gdzie pieprz rośnie, weszliśmy z powrotem do klatki i… zamknęliśmy okno, odcinając tym samym sąsiadowi drogę powrotu do domu.
Siedział tam pół godziny, bo bał się skoczyć. Krzyczał, trząsł się z zimna, błagał, odgrażał się, usiłował nawet rzucać w nas swoimi kapciami. W końcu z opresji uratował go przechodzący koło bloku dozorca.
Po tej akcji zapał irytującego sąsiada jakby trochę zelżał...
Mój krótki opis: Jestem szczupła, aparycję mam niebrzydką. Jedyne co robię wokół siebie to dokładne mycie się (nie maluję się, nie golę, nie szukam ubrań, które wyglądają, a tylko takie, które są wygodne i praktyczne). Mam też w życiu pecha - jestem ofiarą gwałtu, a w późniejszym czasie kilkukrotnego molestowania przez osoby zupełnie sobie obce i ze sobą nie powiązane.
Codziennie zadaję sobie pytanie, dlaczego przyciągam do siebie takich ludzi. Moje zachowanie wśród obcych jest zupełnie pozbawione jakiegokolwiek seksapilu, a mimo to w swoim krótkim życiu spotkało mnie tyle nieszczęść i obrzydliwych sytuacji, o których nie mówię nigdy publicznie. Bardzo boję się victim blaimingu i nie znoszę, gdy jest on kierowany do innych dziewczyn, więc gdyby spotkał mnie personalnie wiem, że bym się nie wybroniła i współczuję ofiarom muszącym się tłumaczyć z tego, że po prostu istnieją w złym czasie i złym miejscu. Mam nadzieję, że za kilkadziesiąt lat społeczeństwo dojrzeje i będę mogła opowiedzieć swoją historię z podniesioną głową, a bohaterem historii będą moi oprawcy, a nie moje bokserki i koszulka ze zbyt krótkim rękawkiem.
Dodaj anonimowe wyznanie
