O tym, jak to chyba teść mnie nie lubi.
Teraz mamy już po świętach, a zaraz nadejdzie Sylwester. Przygotowań jest w tym czasie bardzo dużo, toteż za bardzo się nie leniłam.
Jako, że nie umiem i za bardzo nie lubię gotować, zajęłam się sprzątaniem całego domu. Wymyłam okna, stoły, starłam wszystkie kurze, jakie się zalęgły na meblach i między nimi, dużo czasu spędziłam na polerowaniu luster i innych szklanych rzeczy. Wymyłam kafelki w łazience no i ogólnie, po prostu - sprzątałam. Upiekłam również dwa ciasta i zmywałam naczynia po praktycznie każdym posiłku i po każdej kawie.
Teściowie w tym czasie zajęli się jedzeniem. Teściowa robiła praktycznie wszystko, co było związane z gotowaniem, natomiast teść wytrybował mięso z kości i przygotował sałatkę, w czym ja również uczestniczyłam. Mój partner był chory, toteż ograniczył się tylko do tych czynności, których nikt inny nie mógł albo nie umiał robić - przyprawił porządnie każdą potrawę. Oprócz tego, na dół schodził tylko na posiłki, a potem wracał na górę, by się kurować, co dla mnie jest zrozumiałe. W końcu dobrze widziałam, jak bardzo źle się czuł. Teść również to rozumiał i nawet kazał mu nic nie robić, o ile jego pomoc nie będzie niezbędna.
No i teraz ja zachorowałam. Już jutro Sylwester, a ja smarkam, kicham, kaszlę, non stop jest mi zimno. Mam lekką gorączkę i jestem stałym gościem w łazience - chodzę tam smarkać co jakieś dwadzieścia - trzydzieści minut. Już wczoraj czułam się źle, ale od rana znów sprzątałam, potem pomagałam przy jedzeniu. Jednak dzisiaj czuję się okropnie.
Teściowi to jednak nie przeszkadza. A raczej przeszkadza mu fakt, że ile mogę, to leżę, dlatego też co rusz próbuje mi znaleźć jakieś zajęcie. Przeszkadza mu fakt, że dzisiaj jego żona stoi w garach, zamiast mnie, więc woła mnie, bym zmyła górę naczyń. Później będą robić jedną, jedyną potrawę na Sylwestra i co? Znów próbuje mnie oderwać od łóżka. "Jak ma się nauczyć przyrządzać mięso? Z Internetu? Niech tu posiedzi i popatrzy" - tak powiedział, gdy teściowa powiedziała, że przecież sami to zrobią i ja powinnam się kurować.
To nie tak, że ja tylko brudzę. Naprawdę, staram się ile mogę chociaż po sobie sprzątać w trakcie choroby. Ale to, ile wymaga ode mnie ten człowiek, który najchętniej sam nic by nie robił, dlatego robi minimum, by nikt mu nie zarzucał, że nic nie robi, denerwuje mnie niesamowicie. Już od dawna za nim nie przepadam i z każdym dniem mam go dość coraz bardziej.
Zabrałem swoich kuzynów ze wsi do dużego miasta niedaleko miejsca mojego zamieszkania. Pomyślałem: "a niech zobaczą trochę cywilizacji, a nie tylko pola i lasy". Liczyłem, że pokażę miasto jak od najlepszej strony.
Na powitanie w samym centrum miasta jakiś bezdomny usiadł na ławce, wyciągnął przy wszystkich swój sprzęt i oddał mocz pod siebie. A potem tak usnął ze wszystkim na wierzchu...
Cierpię na bezsenność. I słowo "cierpię" wcale nie jest przesadą. Mam problemy ze snem od początku swojego życia, bo nawet jako dziecko spałam bardzo mało. O tym, że leżenie w łóżku i patrzenie w sufit minimum godzinę nie jest normalne dowiedziałam się dosłownie kilka lat temu, bo przedtem myślałam, że to jest zupełnie normalne i każdy tak ma. No więc w czym tkwi problem? Ano w tym, że moi rodzice po prostu mi nigdy nie wierzyli, że kładąc się spać o 22, żeby następnego dnia wstać rano o 7, zasypiałam około 3 w nocy. Tak, to jest 5 godzin leżenia i patrzenia w sufit, po czym zasypianie po prostu z wyczerpania, a właściwie to nawet omdlenie. Udowodniłam to dopiero śpiąc z mamą i budząc jej co około godzinę.
Moi rodzice pomimo błagania nigdy nie chcieli iść ze mną do lekarza, bo przecież nic mi się aż takiego nie dzieje. Wizytę wywalczyłam codziennym budzeniem ich w nocy. Poszliśmy do lekarza, przepisał badania, a potem leki. Ale co z tego, skoro nie działają, sprawiają tylko, że rano mam duży problem ze wstaniem, a zasnąć i tak nie mogę. Zwiększenie dawki? Rano się nie obudziłam i spałam do 13. Na ten moment pukam w dno od spodu. Bardziej przydałaby mi się pomóc psychiatry, bo panicznie boję się tego, że mam położyć się do łóżka i znowu leżeć godzinami i płakać. Często też mam halucynacje lub też lunatykuję. Przemilczę też koszmary o mocnej tematyce gore, kanibalizmu lub innych obrzydliwych rzeczy, bo się przyzwyczaiłam. Ale najbardziej boli mnie fakt, jak bardzo moi rodzice to olewają. Po prostu to ignorują, tak samo mój szloch w nocy i tłuczenie się po domu. Oni się przyzwyczaili, to i ja mogę. Szkoda tylko, że nie biorę pod uwagę, iż w przypływie nocnej agresji zrobię sobie coś więcej niż wydrapanie skóry, pogryzienie rąk lub coś autodestrukcyjnego. Wiele razy marzyłam, żeby ktoś mnie teraz dobił, to się przynajmniej wyśpię. A że do kogoś oprócz nich też nie mam jak się zwrócić, więc czeka mnie ta wegetacja do czasu pełnoletności lub śmierć z wykończenia.
Jaki morał? Szlag mnie trafia, kiedy słyszę tekst "Jak nie możesz spać? Po prostu się połóż i zamknij oczy, to od razu zaśniesz". Tylko dla mnie jest to tak samo idiotyczne, jak mówienie osobie bez nóg, żeby je sobie wyobraziła i zaczęła w końcu chodzić, a nie ciągle na tym wózku jeździ.
Dziękuję za uwagę, chciałam to po prostu powiedzieć, bo to za duży ciężar dusić to w sobie.
Moja rodzina to całkowici fanatycy. Wigilia z nimi to istny armagedon.
Jeden wujek, sędzia, zadeklarowany kodomita, zwolennik Unii i obrońca konstytucji, drugi wujek to policjant, a wcześniej milicjant - komunista, czerwony bardziej niż Indianin umaczany w keczupie... piewca wyczynów Stalina i PRL-u. Babcia non stop z Biblią i kropidłem zamaczanym w wodzie święconej lata za nimi... Dziadek kupił koszulkę z napisem "Z idiotami nie gadam..." i nie gada, składa z kuzynem i moją siostrą modele samolotów i okrętów. Ciotka z matką dyskutują tylko ze sobą. Ja nic nie mogę powiedzieć. Kuzyn (syn wujka milicjanta) się zaćpał, a kuzynka z Francji przeszła na islam, została terrorystką i wyjechała do ISIS. Tak... Jest ścigana listem gończym. Wujek nr 3, jej ojciec, mieszka we Francji, jego żona, moja ciocia nr 3 jest Francuzką. Przyjeżdżają tylko na święta trzy razy do roku... Więc każdy gada z tą ciocią nr 3 inaczej - babcia i mąż tejże ciotki, a także kuzynka (córka wujka nr 1) po francusku, wujkowie 1 i 2 po rosyjsku, bo ona zna rosyjski, a ja, ojciec i mama i ciocia 2 po angielsku.
Mój ojciec ma hopla na punkcie inżynierii i budowania. Jest architektem. Całą wigilię, całe cholerne życie gada o budynkach. Non stop. Cały nasz dom zawalony setkami tomów o budowaniu i średniowiecznych zamkach... Usiąść nie idzie. "Mój stary to fanatyk architektury...". Nawet w wigilię przytaszczył 4 tomy zdjęć o architekturze, jeden ma prawie 2000 stron.... Oczywiście nikt poza nim na to nie patrzy. Obraził się na dziadka, bo nie chcieli z dzieciakami składać jego budynków. A on miał zamiar robić makietę zamku w Prowansji...
Dziadek zaraził ojca w dzieciństwie pasją do modeli. Tylko że dziadek woli pojazdy, a ojciec ich nie znosi i cały czas robi makiety budynków. Od 2 lat stoi u dziadków w salonie makieta wioski z torami. Bo dziadek z ojcem nie mogą się dogadać w kwestii kolei... Ojciec powiedział, że podpali na makiecie las, jak dziadek zrobi tory kolejowe przez jezioro, bo mu to nie pasuje. Aktualnie na makiecie jest lotnisko dla sklejanych modeli samolotów, a w jeziorze pływa jakiś niszczyciel. Każdy wie wszystko lepiej. Pooglądać nic nie idzie w telewizji, bo każdy chce co innego. Kompromisem jest Kewin i inne świąteczne filmy rodzinne. Włączyć kolędy czy wiadomości to jak odbezpieczyć skrzynkę granatów. Wszyscy by darli mordy na cały regulator...
Ciotka z Francji mówi łamaną polszczyzną "ale pyszni sernik", wujkowie spierają się po rosyjsku, a dziadek siedzi cicho, skleja modele i tylko od czasu do czasu walnie do nich jakieś przekleństwo po rosyjsku. Kuzynka wydziera się po francusku "proszę, proszę, proszę, ja chcę ciastko, tata, daj mi ciastko, wujek, podaj ciastko", wujek jej po rosyjsku, że niet, moja mama jej po angielsku lub po polsku "weź sobie ciasto"...
Oszaleć można.
Pojawia się tu wiele historii o kobietach, które nie chcą mieć dzieci, bo ich nie lubią, boją się ciąży, nie czują instynktu itp.
Ja zawsze marzyłam o mężu, gromadce dzieci (minimum dwoje). Kiedy zaszłam w ciążę, byłam w siódmym niebie. Nie bałam się porodu i macierzyństwa, cały czas tylko myślałam o tym, żeby maleństwo urodziło się zdrowe.
Do 5 miesiąca ciąża przebiegała bezproblemowo. Na jednej z wizyt panią ginekolog zaniepokoiło, że synek rośnie zbyt wolno. Miałam częstsze wizyty i USG. Na początku 7 miesiąca zostałam skierowana na oddział, na obserwację. Codziennie USG, KTG, badania ginekologiczne. Po każdym badaniu chciałam wiedzieć jakie są wyniki, czy wszystko OK. Zawsze zostałam zbywana przez lekarzy. Po 2 tygodniach nie widząc postępów ani konkretnej diagnozy, podczas obchodu nieśmiało zapytałam się, czy do porodu jeszcze wyjdę ze szpitala.
No i się zaczęło... Ordynator nawyzywał mnie od najgorszych. Bo niby chcę zabić własne dziecko, pielęgniarki również zaczęły mnie gorzej traktować. Nie żałowały sobie ubliżania mi podczas rutynowych czynności. Załamałam się totalnie, codziennie płakałam, bo myślałam, że mojemu dziecku naprawdę coś grozi. Była to moja pierwsza ciąża, więc niewiele rozumiałam z tego "bełkotu lekarskiego".
Poród został u mnie wywołany poprzez cewniki miesiąc wcześniej, synek urodził się malutki. W szpitalu spędziłam ogólnie ponad miesiąc. W tym czasie wielokrotnie byłam straszona, że dziecko może umrzeć albo urodzić się chore. Nawet po urodzeniu położne krytykowały mnie, że źle karmię, źle ubieram i ogólnie wszystko robię źle.
Po wyjściu udałam się na kontrolę ginekologiczną do innego miasta, zabierając ze sobą cała dokumentację medyczną. Lekarz po przejrzeniu wszystkiego uznał, że nie było podstaw do sztucznego wywoływania porodu, jak również do trzymania mnie na oddziale. Założyłam sprawę szpitalowi, którą wygrałam.
Ale po tym wszystkim czuję obrzydzenie do ciąży. Lekarze skutecznie zniechęcili mnie do powtórnego rodzenia.
Cała nadzieja na spełnienie marzeń o dużej rodzinie w adopcji.
Stało się to dość dawno temu, ale w dalszym ciągu nie umiem tego w żaden sposób wyjaśnić.
Byłam zakochana w pewnym chłopaku. Lubił poruszać chore tematy. Mówił dużo o wychodzenia z ciała, tajemnych księgach, nawet o satanizmie. Rysował sobie pentagramy/gwiazdy dawidowe na nadgarstkach I przypisywał temu szczególne znaczenie. Pamiętam, jak kiedyś zauważyłam taką gwiazdę z jakimiś dziwnymi słowami i znakami na jego nadgarstku, powiedział, że to czar i że będę go kochać już zawsze dzięki temu.
Ale to tylko takie wprowadzenie...
To co nie daje mi spokoju, to że gdy brałam kiedyś kąpiel, to podczas niej w pewnym momencie poczułam niewyobrażalną, ogromną, straszną nienawiść do swojego ciała. Czułam się jak najgorsze paskudztwo na ziemi. Wraz z tym przytłaczającym uczuciem zobaczyłam w miejscu moich ud jego uda, widziałam jego ciało. Ten widok mnie przeraził do tego stopnia, że wpadłam w panikę i wyszłam z wanny, żeby zobaczyć odbicie w lustrze. W lustrze na szczęście było moje odbicie i powoli zszedł ze mnie ten ciężar, uspokoiłam się. Nie to jest jednak najgorsze... Przeraziłam się, gdy zaświecił się mój telefon. Tam wiadomość od niego: "Przepraszam, przesadziłem, nie powinienem tego robić. Chciałem tylko, żebyś przez chwilę poczuła to co ja". Po przeczytaniu tego zamarłam.
Ta sytuacja miała na mnie koszmarny wpływ. Nie mogłam od tamtej pory spać, jeść, trzeźwo myśleć. Byłam załamana nerwowo. Do dziś nie umiem pojąć tej sytuacji, zrozumieć jej... Zracjonalizować.
Dzisiaj o adopcji kota ze schroniska słów kilka.
Sytuacja miała miejsce jakieś 3 lata temu. Rodzice zdecydowali się na przygarnięcie zwierzęcia - kota. Przejrzeliśmy stronę lokalnego schroniska, zobaczyliśmy tam znajdę, którą moglibyśmy się zaopiekować. Pojechaliśmy do schroniska i tu zdarzyło się coś, co spowodowało, że zupełnie przestały mnie dziwić "przepełnione biednymi zwierzętami, których nikt nie chce" schroniska.
Pani, z którą rozmawialiśmy ewidentnie była studentką. Zaraz po przekroczeniu progu pomieszczenia zaczęła nas moralizować. Okazuje się, że kota nie dostaniemy. A dlaczego?
1. Mieszkamy na pierwszym piętrze w bloku - gdyby był to parter, wówczas może byśmy kota dostali, ale na pierwszym piętrze to nie, bo na pewno wypadnie przez okno, które otwiera się u nas tylko uchylnie.
2. Nie mamy i nie chcemy mieć siatki, którą mielibyśmy otoczyć cały balkon - nasz balkon jest bardzo duży, a otoczenie go siatką jest po prostu niemożliwe, ze względu na to jak jest zaprojektowany.
3. Nie mamy odpowiedniego doświadczenia - u nas w domu były tylko trzy koty, ale mniej więcej 10 lat wcześniej, więc brak nam obycia w stosunku do tych zwierząt.
4. Karma. Moi rodzice nigdy nie byli zwolennikami gotowych puszek, kupowali mięso, gotowali je z i podawali zwierzętom z różnymi dodatkami. Pani uważała, że jeśli deklarujemy się, że nie będziemy kupować karm znanych marek, to na pewno będziemy karmić zwierzęta najtańszą karmą, bo kto to widział żeby specjalnie dla zwierząt kupować mięso.
Ręce nam opadły, ze schroniska wyszliśmy bez kota, kilka tygodni później wzięliśmy psa z certyfikowanej hodowli. Mimo szczerej chęci, nie mogliśmy adoptować zwierzęcia.
Zacznijmy od tego, że nigdy nie miałam prawdziwych przyjaciół. Przeprowadzając się do innej miejscowości nie miałam problemów typu: bardzo tęsknię za moimi przyjaciółmi/rodziną. Znalazłam sobie pracę kilkadziesiąt km od mojego miejsca zamieszkania i musiałam jeździć pociągiem. Oczywiście SAMA.
Pewnego dnia na peronie zaczepił mnie starszy facet ok. 40 lat, powiedział do mnie "Jak kocha to napisze". Odpowiedziałam mu, żeby się odczepił. Następnego dnia to samo, ale odpowiedziałam, że wcale z nikim nie piszę. Podszedł do mnie i zapytał się gdzie mieszkam, bo widzi gdzie wysiadam. Nie sprawiał wrażenia jakiegoś buraka, nie był pijany, więc odpowiedziałam mu.
Codziennie wracaliśmy tym samym pociągiem, więc zaczęliśmy rozmawiać.
I tak do dzisiaj jest moim najlepszym kumplem, mimo, że zaczepia inne kobiety waląc żałosnym podrywem i robi siarę na cały pociąg. Mimo to uważam go za szczerego człowieka i co najważniejsze mam komu się wyżalić.
Ps. Mam 20 lat.
Cierpię na chorobę... chociaż to w zasadzie nie choroba, tylko objaw. Mniejsza z tym. Jestem posiadaczką nietrzymania moczu. Po prostu. Stale noszę podpaskę, która jest zawsze lekko wilgotna i odrobinkę zażółcona, latam do kibla mniej więcej dwa razy częściej niż Wy, od czasu do czasu zamoczę bieliznę. I tyle. Wg statystyk, które wygrzebałam na relatywnie rzetelnej stronie internetowej, podobny problem dotyczy nawet do 10% społeczeństwa. Zwykle jest to wynik jakiejś choroby albo komplikacji przy ciąży, porodzie czy czymś takim. No super. Więc co w tym anoniomowego? Przecież Anonimowe liczy n tysięcy użytkowników, razy 10, czy nawet 5% to nadal mnóstwo ludzi! No właśnie...
Czy kiedykolwiek słyszeliście historię kogoś z NTM? Tak szczerze. Było tu kiedyś coś podobnego? Ile razy? I ile to jest na te 5-10% x n tysięcy użytkowników? Słyszeliście o grupie wsparcia albo forum dla takich kalek jak my? Jeśli tak to chętnie przejrzę.
Cierpię na NTM od urodzenia, co chyba stanowi niewielką część przypadków.
Zwyczajnie nigdy nie wyrosłam z pieluch. Z czasem tylko zmieniałam je na coraz mniejsze podpaski, obecnie noszę już te normalne, nie z apteki. Jako mała dziewczynka miałam mnóstwo badań diagnostycznych. Nie opowiem, bo nie pamiętam a chciałabym. Nikt mi nigdy nie tłumaczył co się ze mną dzieje, nie odpowiadał na pytania, nie pytał jak się czuję. Zawsze byłam z tym sama. Gdy podrosłam na tyle, że podpaski stały się wyłącznie moim problemem, jestem z tym dosłownie - sama.
Skończyły się badania i pogadanki z różnymi prof. dr hab. n. med.
Moi rodzice to wyparli. Nie akceptują faktu, że jestem "niepełnosprawna". Nawet nie mogę się doprosić wyników badań. Ani nowych badań, bo nikt nie przebada nieletniej bez rodzica. Wiem, bo próbowałam. Moi znajomi o niczym nie wiedzą. Tak jakoś od kiedy tylko pamiętam, miałam odczucie, że to niewyobrażalny sekret. Nie potrafiłabym się tym pochwalić na żywo. Mojemu chłopakowi powiedziałam za trzecim podejściem, pisemnie i rycząc tak, że przez łzy ledwie widziałam klawiaturę. On mnie akceptuje, mimo że jakiejś części mnie nadal trudno w o uwierzyć.
W ogóle często ryczę, nie tylko nad klawiaturą. Częściej w poduszkę. Albo w ręce. To naprawdę irytujące, gdy musisz wstawać 4 razy w nocy albo poświęcić pół przerwy na rozkminę: "czy ta podpaska wytrzyma WF, czy lepiej zmienić już teraz". Jeszcze bardziej dobijające są te myśli, które od czasu do czasu przypominają ci jak to zlałaś się na wycieczce w gimnazjum, jeśli bardzo chcecie mogę opisać kilka szczególnie wyraźnych wspomnieć tego typu. A już w ogóle najfajniejsza jest świadomość, że jesteś gorsza, stanowisz tylko pomyłkę ewolucji, a w ogóle to weź się nie rozmnażaj, bo to prawie na pewno genetyczne.
NTM to nie choroba. To samotność, wstyd i strach. I tak, koniec jest zbyt pompatyczny jak na wyznanie o szczynach.
Wszyscy miewamy tak, że kiedy chcemy się odprężyć i przestać myśleć - wtedy z najszybszą prędkością przed nasze oczy wracają irytujące sytuacje. Sądzę, że ostatnio całkowicie niechcący przyprawiłam pewną dziewczynę o wiele nieprzespanych nocy, właśnie z tego powodu.
Wracałam z koleżankami do domu, w Warszawie wsiadłyśmy w pociąg Kolei Mazowieckich na Śródmieściu. Zachciało mi się siku, to poszłam szybko skorzystać z toalety. Zobaczyłam, że na miejscach z widokiem na kabinę siedzi sznur chłopaków, ale okazało się, że nie czekają oni w kolejce. OK, wchodzę. Jak jeździcie KM-kami, to wiecie, że zamki w tych toaletach są automatyczne, jest zielone, to naciskasz i same otwierają się na szeroko. Tak zrobiłam. Tylko że przede mną ukazała się dziewczyna siedząca na tronie z opuszczonymi spodniami. Przede mną i przed ekipą Sebiksów. Im więcej razy naciskałam ten przycisk, żeby drzwi z powrotem się zamknęły, tym dłużej pozostawały one do połowy otwarte. Po kilku minutach stania w osłupieniu drzwi jednak się zamknęły, odwróciłam się, a tam wszyscy czerwoni ze śmiechu. Sama dopiero później ogarnęłam, co się wydarzyło. Podejrzewam, że sytuacja rozbawiła wszystkich, oprócz typiary w środku.
Mi również było głupio, bo poniekąd wszystko przeze mnie, ale jak nie ja, zrobiłby to ktoś inny.
Mimo wszystko, jeżeli to czytasz - przepraszam, a Wy anonimowi pamiętajcie o blokowaniu się od wewnątrz. Nie bójcie się, odblokujecie i wyjdziecie stamtąd bez problemu. Tamta dziewczyna pewnie wyszła dopiero na stacji docelowej :D
Dodaj anonimowe wyznanie
