Sytuacja, którą zaraz opiszę działa się, gdy miałam 14 lat. Brały w niej udział trzy osoby - ja, mój kolega (nazwijmy go Antek), którego znałam z miesiąc i moja wieloletnia przyjaciółka.
Byłam wychowywana w rodzinie, w której dochodziło do przemocy fizycznej i psychicznej. Przez całe życie słuchałam m.in. że jestem gruba, głupia, beznadziejna, pier***nięta i w ogóle do d*py. Moja rodzicielka biła mnie choćby kablem, np. gdy nie domyłam talerza lub gdy miała stresujący dzień w pracy czy pokłóciła się z moim tatą. Tata na takie sytuacje reagował tylko agresją, przecież to ja prowokuję matkę do tego, żeby mnie biła, to moja wina. Gdy chciałam od nich chociaż odrobiny uwagi, zbierałam cenne uwagi typu "ty się lepiej ucz, a nie dyskutujesz" albo "nie chce mi się teraz rozmawiać, pogadamy później". Młoda psychika nie wytrzymała, nie radziłam sobie z emocjami, więc zaczęłam mieć myśli samobójcze, później się też okaleczałam (co mi zostało do 18 roku życia).
Poznałam chłopaka, z dwa czy trzy lata starszego. Chłopak ewidentnie mnie podrywał, proponował chodzenie ze sobą. Po miesiącu znajomości namawiał mnie, bym mu się wygadała, żebym się w końcu otworzyła. A że czułam się odrzucona przez rodziców, to to zrobiłam. On pytał, ja odpowiadałam. Rozmawialiśmy przez telefon pół nocy. W trakcie zaczęliśmy płakać, chłopiec był ewidentnie w szoku.
W pewnym momencie się po prostu rozłączył. Próbowałam zadzwonić, pisać, zapytać się co się stało. I nic.
Na następny dzień po wielu nieudanych próbach poprosiłam moja przyjaciółkę, aby zadzwoniła do niego i sprawdziła, czy jest sygnał. I był :)
Ze łzami w oczach opowiedziałam przyjaciółce co się stało, a ona zadzwoniła do niego (rozmowy nie słyszałam).
Przekazała mi, iż nie spodziewał się, że mam aż takie problemy i to dla niego za dużo. I tak w ogóle to ma od kilku miesięcy dziewczynę, ale zaczęło mu się z nią nudzić, więc chciał znaleźć inną.
Nikt oprócz przyjaciółki się nie dowiedział.
Olałam fakt iż miał kogoś. Bolało to, że mu zaufałam, a on okazał się być taki a nie inny.
Mimo że minęła już ponad dekada, mija ogrom czasu zanim zacznę wierzyć komuś w to, że ma w stosunku do mnie szczere intencje i nie mogę o tej sytuacji zapomnieć. Wstydzę się, że mu zaufałam.
Dla tych, co przeczytali do końca - może wydaje wam się to śmieszne czy głupie. Pewnie bez tych doświadczeń sama bym tak pomyślała.
Ale dla mnie to milowy krok.
Byłem dziś na pogrzebie mojego ojczyma. Był dla mnie bardzo ważny, ale moja przyrodnia siostra wciąż wbijała mi szpilę mówiąc "Po co ty płaczesz, przecież to nawet nie był twój prawdziwy ojciec".
Mam starszego o 5 lat, 28-letniego brata. Dwa lata temu jego dziewczyna postanowiła, że będą mieć dziecko, mimo tego, że mój brat twierdził, że nie jest jeszcze na to gotowy i nie chce teraz być ojcem. Bez jego wiedzy i zgody przestała brać pigułki i zaszła w ciążę. Już wtedy wiedziałam, że jest poryta i delikatnie sugerowałam bratu, żeby podziękował jej za współpracę, bo dla mnie to było chore, żeby kogoś tak wrabiać w dziecko.
Po porodzie zapał na bycie "madką" jej chyba trochę ostygł. Bo dzieciaka podrzucała wszystkim. Jej matce, mojej mamie i babci, kuzynkom, ciotkom, a nawet czasami mi. Zaznaczę, że od początku ciąży nie pracowała. Powtarzałam bratu, że mam studia, pracę i obowiązki i nie jestem niańką ich dziecka. On przepraszał, wykłócał się z tą tępą dzidą, zajmował się dzieckiem jak tylko mógł, no ale też pracował, no i się kuźwa nie rozdwoi.
Mój brat musiał wyjechać z powodu pracy do innego miasta na parę dni. Jego kochana dziewczyna zadzwoniła do mnie z tekstem, że ma spotkanie z jej równie inteligentnymi psiapsi i że zajmę się małym. Wyśmiałam ją i definitywnie odmówiłam. Jakiś czas później znowu zadzwoniła mówiąc, że mam NATYCHMIAST wrócić do mieszkania, bo ona nie ma czasu na mnie czekać. Zirytowana kazałam jej spadać, bo mnie nie ma, nie moje dziecko, nie moja sprawa.
Jakieś 10-20 minut później zadzwonił do mnie chłopak, że nasz sąsiad-kolega znalazł roczne dziecko po naszymi drzwiami.
ZOSTAWIŁA JE. SAME. POD DRZWIAMI. W BLOKU. Najszybciej jak to było możliwe wróciłam do domu. Szlag mnie wtedy trafił i może to było głupie, ale zadzwoniłam na policję i powiedziałam, co się wydarzyło. Ogólnie teraz jest trochę nieciekawie.
Najgorsze jest to, że na początku związku z moim bratem wydawała się fajna i normalna, a ta "tempa" dzida poryta jest.
Muszę się już kogoś poradzić, bo za chwilę mnie zamkną za rzekome znęcanie się nad dzieckiem.
A więc mieszkam jeszcze z rodzicami, do roku wybuduję dom. Mam też siostrę, która jest czarną owcą. Zrobiła sobie dziecko, po 10 latach podrzuciła je moim rodzicom. Siostrzenica ma teraz 13 lat. Dziecko niestety ma kilka rys na tle psychicznym (czarna owca piła, ćpała i prawdopodobnie zabawiała się na jej oczach z "tatusiami" ) .
Siostrzenica z całego serca mnie nienawidzi. Bo dawałam jej szlabany, kazałam się uczyć, szukałam po mieście, kiedy sobie wychodziła (tak, ma 13 lat i wraca do domu czasami koło 22.00).
Jest problematyczna, kradnie z domu alkohol (tata czasami lubi wypić piwo, czy dostaje na prezent jakąś butelkę) i papierosy mojej mamie. Mi zaś podbiera pieniądze... Sam fakt, że ma lepkie łapy jest problemem.
To tylko kropla w morzu tego, co ona wyprawia. Miarka się przebrała, kiedy powiedziała mi, że mnie zamkną, bo powie psychologowi, że się nad nią znęcam (pewnie przez zebranie telefonu). Ponadto boję się, co może nadać na mojego brata, bo bardzo lubi towarzystwo chłopaków. Brat boi się z nią zostać sam w domu (pracuje na nocki i czasami się zdarza, że jest z nią sam), bo może go o coś oskarżyć... Jest do tego zdolna.
Chcieliśmy jej pomóc, ale najwidoczniej to szatan w owczej skórze... Nic nie pomaga, ani straszenie ośrodkiem, ani kary. Psycholog rozłożył ręce (widuje się z nim raz w tygodniu). Wspomnę też, że obraca się w złym towarzystwie, z którego nie potrafimy jej wyrwać.
Kto ma sposób na takiego dzieciaka? Niszczy nam życie, przez nią cała rodzina się kłóci.
Niby mogę się wyprowadzić... Ale jestem w trakcie budowy, będzie to dla mnie bardzo problematyczne. No i nie chcę zostawić rodziny samej sobie.
Nie chcemy jej też oddawać do takiego ośrodka, rodzice boją się, że już całkiem się stoczy.
Dorabiam w sklepie z zabawkami od kilku miesięcy i po takim czasie, z moich obserwacji wynika, że 3/4 rodziców to sterroryzowani idioci. Dzieciak drze mordę, wyje, nie chce wyjść ze sklepu, wszystko rozrzuca i generalnie zupełnie nie słucha, a na słowa rodzica leje ciepłym moczem. A rodzic? Stoi bezradnie rozkładając ręce i wygląda, jakby się własnego dzieciaka bał. No tak, bo zamiast wziąć dzieciaka za rękę i wyprowadzić, woli unikać odpowiedzialności. Wypuszczając te potwory do ludzi nauczcie się nad nimi panować, a nie, że dzieciak rodzicom warunki dyktuje.
Chcesz wiedzieć, czym jest macierzyństwo?
Na pewno nie cukierkowym artykułem z idealną sesją zdjęciową z magazynów dla przyszłych mam, ani "urlopem", gdzie wypoczywasz i nadrabiasz zaległości książkowe i cieszysz się obecnością dziecka.
Mam dziewięciomiesięcznego syna. Mieszkamy z niemężem w jednym z większych miast w Polsce, brak rodziny obok, więc generalnie jesteśmy zdani na siebie.
Chcieliśmy tego dziecka, a jednak zamknięcie z dnia na dzień w czterech ścianach okazało się być dla mnie szokiem. Jak to, to niemowlaki tylko nie śpią i nie jedzą? I nie zasypiają, jak tylko włoży je się do wózka?
Dziś już wiem, że synek jest chory (nie jest to szalenie poważne schorzenie, ale powoduje ból i dyskomfort). Gdy był noworodkiem i małym niemowlakiem, nie wiedziałam dlaczego wszystkie bobasy, które mijam w wózkach słodko śpią, a mój D. krzyczy wniebogłosy. Nie chciał też sypiać w domu. Wieczorne usypianie trwało 4h.
Pamiętam, że podczas połogu, gdy brałam prysznic, szalenie bałam się wyłączyć wodę, bo bałam się, że znów usłyszę rozdzierający płacz mojego dziecka, mimo że dopiero co z wielkim mozołem położyłam go spać.
Pierwsze miesiące macierzyństwa kojarzą mi się z ciągłym płaczem (dziecka i moim),
potwornym osamotnieniem, niezrozumieniem wśród znajomych i rosnącą frustracją. Czego nie zrobiłam - syn nie chciał spać, przez to i ja byłam wykończona fizycznie i psychicznie.
Nie miałam kiedy odpocząć, nie ma przy nas babci czy cioci, która wzięłaby malucha na spacer.
Mój niemąż stara się jak może pracować po godzinach, aby stać nas było na własny kąt. Oboje wiecznie nie dosypialiśmy, co generowało sprzeczki i starcia.
Był on (i jest) jedyną dorosła osobą, z którą przebywam, więc siłą rzeczy na nim cedowały się wszystkie moje negatywne uczucia. Po prostu było mi bardzo ciężko.
Uwierzcie, trudno sobie wyobrazić, dopóki nie wejdziecie w te buty - z dnia na dzień macie do siebie "przyssaną" małą istotę, która nic nie rozumie, ciągle wrzeszczy (mimo że jest najedzona, ma sucho i teoretycznie wszystko gra). Generalnie zrobienie czegokolwiek wymaga wielkiego planowania.
Czuję się, jakbym przez te kilka miesięcy postarzała się o dobre 10 lat.
Wiemy już z czym boryka się nasz synek, ale wzorce snu prawdopodobnie ma już zaburzone. Więc nadal nie mam w ciągu dnia chwili dla siebie, żeby po prostu usiąść i pomyśleć o niczym, bo maluch nie śpi w dzień. Plusem jest z kolei to, że jest już większy i potrafi się pobawić.
Nie stać nas na żadną pomoc, a mieszkamy w małym mieszkaniu i przyjazd kogokolwiek rodziny jest niekomfortowy dla obu stron - mało miejsca i intymności.
Co tu anonimowego? Nic. Jestem mamą, jakich wiele.
Zastanów się dobrze, czy chcesz mieć dziecko, bo może się okazać, że musisz zrezygnować z wszystkiego, z całego dotychczasowego życia.
Zastanów się, czy jesteś na to gotowa.
Będąc młodym chłopcem, znalazłem na ulicy zużytą prezerwatywę. Zabrałem ją do domu na przymiarkę. Biorąc pod uwagę BHP, zawartość wylałem do zlewu, a prezerwatywę odwróciłem na drugą stronę. Nałożyłem tę gumkę na siebie i się zabawiałem. Po wszystkim wyrzuciłem nową zabawkę i poszedłem na obiad.
PS Jestem zdrowy, zrobiłem badania.
Uważajcie na wasze dzieci.
Moja żona jakiś czas temu zaczęła chodzić do terapeuty, bo czuła się źle sama ze sobą, miała stany depresyjne. W efekcie terapii złożyła pozew rozwodowy, argumentując to tym, że terapeuta doradził jej pozbyć się toksycznych wpływów ze swojego życia.
Dzięki, kochanie :/
Moja dziewczyna wymyśliła sobie, że zostanie modelką.
Zaczęła wstawiać swoje, „profesjonalne” zdjęcia na Instagram. Ów profesjonalizm polegał na tym, że przerzuciła się z selfie na fotografowanie swojego gołego tyłka. Widząc, że pokazuje poślady całemu światu, zrobiłem jej awanturę – po pierwsze było mi wstyd, po drugie bałem się, że zaraz pokaże więcej.
Zerwała ze mną, bo „nie akceptuję jej duszy artystycznej”.
Facet, z którym się spotykam, zabrał mnie na kolację do swoich znajomych. W trakcie zorientowałam się, że cała ta kolacja była zaaranżowana tylko po to, żeby wyswatać go z ich samotną córką.
Dodaj anonimowe wyznanie
