Denerwuje mnie to, że mój chłopak jest geniuszem i przy nim wychodzę na idiotkę.
Ktoś mógłby powiedzieć, że fajnie być z kimś, co wie niemal wszystko, ale ma to też swoje minusy. Tacy ludzie są zazwyczaj lekko mówiąc ekscentryczni. Sama nie jestem głupia, oboje studiujemy medycynę, więc może nie jestem wszechwiedząca, ale też daleko mi do Karyny spod bloku, co myśli tylko o paznokciach. Lubię pooglądać jakieś programy wiedzowe. Po prostu on cały czas nawija, niezależnie od tematu w ciągu 10 minut potrafi przerobić budowę jakiegoś modelu maszyn do szycia, produkcji galaretki, historii Timbuktu, wierzeń Tybetu, sadzenia magnolii i tuneli czasoprzestrzennych Einsteina-Rosena (to akurat wiem od niego, czasem zapamiętujw to co mówi, zwłaszcza jak mówi to kilkaset razy w ciągu wykładu, bo on raczej nie rozmawia, tylko prowadzi wykłady, ciągły monolog).
Każdy temat jaki się zacznie wśród znajomych - od polityki, przez modę, po wyższą matematykę - dominuje on. Czy my mamy wspólne zainteresowania? Niby tak, ja mam kilkanaście dziedzin, które mnie ciekawią, lubię kuchnię turecką, romantyczną literaturę angielską z czasów wiktoriańskich czy jazdę na snowboardzie. Oczywiście nie jestem ekspertką, amatorką, co obejrzała kilka filmów i przeczytała parę książek. Chciałabym pojechać na Karaiby, choć poza tym, że są tam plaże i język hiszpański nie wiem wiele o regionie. Po prostu lubię coś i wiem o tym akurat więcej niż inni. Z tym, że on wie więcej ode mnie. Na każdy temat. Nawet o modzie. Ja mówię o modnej torebce z marketu za 700 zł (no dość drogo, ale od czego są marzenia), a on wyjeżdża z tekstami o pokazach Prady, Armaniego czy innych projektantów. I opowiada, jak skandaliczne poziom pokazów mody schodzi na psy w porównaniu z tym, co było w latach 50. czy 60., kiedy to James Dean, ta babka w kapeluszu (nie Monroe... no zapomniałam nazwiska) i inne gwiazdy świętowały sukcesy. Potem opowiada o kinie i muzyce tamtych lat... I tak mijają 4 godziny... Jak oglądamy programy wiedzowe (uwielbiamy 1 z10), to zawsze mam zagwozdkę kto odpowie pierwszy: czy uczestnik, czy mój chłopak. I czy poprawnie. Wyliczyłam, że mój luby zna odpowiedzi na ok. 94% pytań w programie, ok. 5% to rzeczy, które są według niego durne i po co to wiedzieć, 1% to rzeczy, gdzie nie zrozumiał pytania i odpowiedział poprawnie według siebie (czasem pytania są tak skonstruowane, że sama przyznaję, że mam problem nawet znając odpowiedź) albo gdzie rzeczywiście jest błąd. Raz tak było w jakimś programie, że w odcinku później poprawili. Dobrze, że zadzwonił na skargę... Inaczej by nerwicy dostał.
On jest w stanie obronić każdy temat. Więcej argumentów w dyskusji podał na temat, że kosmici istnieją, niż ja, jak miałam udowodnić, że istnieje Słońce... Masakra. Ale mimo wszystko kocham go.
Mam taką przypadłość, że po większym posiłku np. obiad czy kolacja zawsze chce mi się pierdzieć. Mieszkam sam, więc po obiedzie czy wieczorem nie ma z tym żadnego problemu, a w pracy jem tylko skromne drugie śniadanie.
Jakieś 2 miesiące temu poznałem fajną dziewczynę. Super się dogadujemy i nasza znajomość idzie coraz dalej. Zaprosiła mnie już do siebie w kolejny weekend na kolację, a potem mamy obejrzeć jakiś ciekawy film (może zostanę na noc). Jednak jak sobie pomyślę, co będzie się wyprawiało jak zjem kolację, to średnio to widzę. Do tej pory nie było z tym większych problemów, bo byliśmy gdzieś na spacerach, w klubie albo w galerii handlowej, gdzie cały czas się przemieszczaliśmy. Jednak ostatnio już było gorzej, bo byliśmy na obiedzie w restauracji, a potem ją odwoziłem do domu. W samochodzie zaczęło już mnie ściskać, ale dawałem radę. Gdy zajechaliśmy do niej pod blok wysiadłem, aby pomóc wyjąć jej torbę z zakupami, na których byliśmy wcześniej. Stoimy przy tym bagażniku i puściłem mega śmierdzącego cichacza. Ona powiedziała coś w stylu "O Boże, co tu tak śmierdzi?". A ja ratując sytuację odpowiedziałem, że to pewnie z tych śmietników, bo były niedaleko.
Tym razem mi się udało, jednak co będzie później, jak pójdę do niej na kolację? Może powinienem wtedy nie jeść?
Od dawna myślałem o tym, że chciałbym mieć psa. W końcu dojrzałem do tej decyzji i wybrałem się do schroniska po wymarzonego czworonoga. Towarzyszyła mi moja dziewczyna. Nie powiem, wzruszyłem się na widok cierpiących psów i od kiedy zabrałem Maksa do domu, dbam o niego jak o dziecko – na tym, w moim mniemaniu, polega miłość do zwierzęcia.
Wyobraźcie sobie, że moja dziewczyna po tygodniu od pojawienia się Maksa, zrobiła mi ogromną awanturę. O co? O to, że „spędzam z nim za dużo czasu”, „ciągle z nim spaceruję i go przytulam”, a ona „poszła w odstawkę”. W rezultacie jest o psa zazdrosna i go nie lubi. Teraz, za każdym razem gdy jest u mnie, odzywa się do niego chamsko. Co więcej, nie chce, żebym do niej z nim przychodził. Nie wiem co mam zrobić, bo takie zachowanie mnie szokuje – zawsze myślałem, że tak jak ja, jest miłośniczką zwierząt, a ona chodzi cały czas obrażona.
Nie mogę nawet pogłaskać Maksa, bo robi mi wyrzuty. Jakieś rady, jak rozwiązać ten problem?
W publicznej toalecie do sedesu wpadł mi telefon. Gościu z kabiny obok zaśmiał się i krzyknął "O matko, co ty jadłeś?". Bez względu na to, co bym nie powiedział, po wyjściu z kabiny i tak czekał mnie "marsz wstydu".
Miałam przyjaciółkę. Poznałyśmy się jeszcze na studiach i była dla mnie jak siostra. Serio, nigdy z nikim nie złapałam takiej więzi jak z nią. I było pięknie i cudnie. Do czasu, aż L. zobaczyła dwie kreski na teście ciążowym. Nigdy nie chciała mieć dzieci. Łzy, płacz, dramat. Chciała usunąć, ale została zawrzeszczana przez swoją rodzinę i męża. Zdecydowali za nią, a kilka miesięcy później urodziła córkę. Już w trakcie jej ciąży proponowałam psychologa - odmawiała, ale widząc co się z nią dzieje po porodzie wiedziałam, że L. potrzebuje fachowej pomocy. Widziałam, jak cierpi, jaki ból sprawiała jej opieka nad dzieckiem, jak bardzo nienawidzi wszystkiego, co ją otacza. Nie dbała o siebie, o dom, o dziecko, tylko tyle, ile naprawdę musiała. Początkowo próbowałam rozmawiać z jej mężem i rodzicami, ale usłyszałam jedynie teksty typu: "Jest matką, niech sobie radzi", "Depresja? I co jeszcze?! To wymysł, nie choroba". Później do niej przyjeżdżałam dzień w dzień tłumacząc jej, że powinna udać się do lekarza i pomagając w domu i przy małej. Odmawiała.
Pewnego dnia stwierdziłam, że dosyć tego. Biorę ją za fraki, wsadzam do samochodu i jedziemy do psychiatry. Wchodząc do jej mieszkania wiedziałam, że się spóźniłam.
L. powiesiła się.
Jej rodzina do tej pory obwinia mnie o jej śmierć, twierdząc, że wmówiłam jej depresję. Myślę, że tak naprawdę wszyscy ją po trochu zabiliśmy.
Mam 22 lata i zacząłem się spotykać z 16-latką. Jest moją pierwszą dziewczyną. Po ok. miesiącu wkroczyliśmy na tematy intymne i dowiedziałem się, że miała już 4 partnerów, brała udział w trójkącie, robiła to w miejscach publicznych, gdy inni ludzie to widzieli i filmowali, a na dodatek przyjaźni się ze swoimi byłymi i są paczką przyjaciół.
Ale teraz się zmieniła i jestem tym jedynym.
Gdy widzę, jak dorośli traktują dzieci, to nie dziwię się, że nastolatkowie nie mają do siebie szacunku. Jak mają się szanować, jeśli najpierw przez kilka kat najważniejsze osoby im tego nie dały? Może trafiam na złych rodziców, ale dla mnie to nie do pomyślenia. Mam na to kilka przykładów...
Rodzice wraz z dziećmi są w gościach. W pewnym momencie dziecko podchodzi i pyta się, kiedy jedziemy do domu. Na to rodzic odpowiada: jak pojedziemy, to się dowiesz, przestań jęczeć itp. Ciekawe jak osoba dorosła poczułaby się w podobnej sytuacji. Jest w miejscu, w którym nie chce być, na przykład w pracy, i nie ma żadnego punktu odniesienia, kiedy z niej wyjdzie. Szef mówi, że wyjdzie do domu, jak przyjdzie pora, a na razie masz pracować. Nie podaje godziny ani określonej pracy do wykonania.
Kolejnym przykładem jest przełączanie bajek. Dziecko ogląda jakaś bajkę, jest zaciekawione odcinkiem, a podchodzi rodzic i mu przełącza. Dla mnie to ewidentne pokazanie, że rodzica upodobania są ważniejsze niż upodobania dziecka.
Ja jestem zirytowana takimi sytuacjami, a co dopiero dziecko, które w nich uczestniczy.
Mój mąż wyznał mi, że kiedy nie chce dojść zbyt szybko to wyobraża sobie zdechłą sarnę z wnętrznościami na wierzchu.
Po operacji wybudziłem się z narkozy i zacząłem mówić, że zawsze kręcili mnie lekarze. Potem poderwałem się z łóżka, chcąc rzucić się w ramiona jakiegokolwiek doktorka i wysypałem się płasko mordą o podłogę.
Byłem gwiazdą oddziału do końca pobytu w szpitalu.
Sytuacja, którą zaraz opiszę działa się, gdy miałam 14 lat. Brały w niej udział trzy osoby - ja, mój kolega (nazwijmy go Antek), którego znałam z miesiąc i moja wieloletnia przyjaciółka.
Byłam wychowywana w rodzinie, w której dochodziło do przemocy fizycznej i psychicznej. Przez całe życie słuchałam m.in. że jestem gruba, głupia, beznadziejna, pier***nięta i w ogóle do d*py. Moja rodzicielka biła mnie choćby kablem, np. gdy nie domyłam talerza lub gdy miała stresujący dzień w pracy czy pokłóciła się z moim tatą. Tata na takie sytuacje reagował tylko agresją, przecież to ja prowokuję matkę do tego, żeby mnie biła, to moja wina. Gdy chciałam od nich chociaż odrobiny uwagi, zbierałam cenne uwagi typu "ty się lepiej ucz, a nie dyskutujesz" albo "nie chce mi się teraz rozmawiać, pogadamy później". Młoda psychika nie wytrzymała, nie radziłam sobie z emocjami, więc zaczęłam mieć myśli samobójcze, później się też okaleczałam (co mi zostało do 18 roku życia).
Poznałam chłopaka, z dwa czy trzy lata starszego. Chłopak ewidentnie mnie podrywał, proponował chodzenie ze sobą. Po miesiącu znajomości namawiał mnie, bym mu się wygadała, żebym się w końcu otworzyła. A że czułam się odrzucona przez rodziców, to to zrobiłam. On pytał, ja odpowiadałam. Rozmawialiśmy przez telefon pół nocy. W trakcie zaczęliśmy płakać, chłopiec był ewidentnie w szoku.
W pewnym momencie się po prostu rozłączył. Próbowałam zadzwonić, pisać, zapytać się co się stało. I nic.
Na następny dzień po wielu nieudanych próbach poprosiłam moja przyjaciółkę, aby zadzwoniła do niego i sprawdziła, czy jest sygnał. I był :)
Ze łzami w oczach opowiedziałam przyjaciółce co się stało, a ona zadzwoniła do niego (rozmowy nie słyszałam).
Przekazała mi, iż nie spodziewał się, że mam aż takie problemy i to dla niego za dużo. I tak w ogóle to ma od kilku miesięcy dziewczynę, ale zaczęło mu się z nią nudzić, więc chciał znaleźć inną.
Nikt oprócz przyjaciółki się nie dowiedział.
Olałam fakt iż miał kogoś. Bolało to, że mu zaufałam, a on okazał się być taki a nie inny.
Mimo że minęła już ponad dekada, mija ogrom czasu zanim zacznę wierzyć komuś w to, że ma w stosunku do mnie szczere intencje i nie mogę o tej sytuacji zapomnieć. Wstydzę się, że mu zaufałam.
Dla tych, co przeczytali do końca - może wydaje wam się to śmieszne czy głupie. Pewnie bez tych doświadczeń sama bym tak pomyślała.
Ale dla mnie to milowy krok.
Dodaj anonimowe wyznanie
