Nie chciałem iść na studia, bo chciałem zarabiać i odciążyć mojego ojca. Zapewniał mnie, że muszę iść studiować, a on zawsze mi pomoże.
Wyrzucił mnie z domu, zanim skończyłem pierwszy semestr.
Mam 27 lat. Kilka dni temu pojechałam do Wrocławia w delegację. Jako że po południu miałam trochę czasu, udałam się tam, gdzie typowa kobieta, czyli do galerii. Stoję sobie i przebieram między wieszakami, aż nagle podchodzi do mnie młoda dziewczyna i tak rzecze:
- Dzień dobry! Pani doktor, ja przepraszam, że tak zaczepiam w galerii, ale chciałam się zapytać o zaliczenie z mechaniki, bo wie pani doktor, termin nie jest jeszcze wpisany i grupa nie wie, na kiedy się przygotować.
Ja lekko skonsternowana, no ale widocznie mnie z kimś pomyliła. Zdarza się. Już chciałam jej to powiedzieć, a ona dalej:
- A tak poza tym to naprawdę świetnie pani wygląda w tej nowej fryzurze.
Pomyślałam, że naprawdę mam sobowtóra, skoro pomyliła nas mimo niby zmienionej fryzury. Wytłumaczyłam, że to nie ja i poszłam.
A teraz plot twist.
Wróciłam do domu i opowiedziałam o sytuacji mojej mamie.
Zbladła jak nigdy i szepnęła:
- To chyba twoja siostra...
Tak! Mamusia urodziła bliźniaczki i jedną z nas oddała!
Wracam do Wrocławia, żeby ją odnaleźć.
Oglądając serial "Świat według Kiepskich" zamiast się uśmiechnąć, tylko się popłakałam. Dlaczego? To prawie moja historia.
Mój ojciec odkąd pamiętał pracował zawsze tylko na 1/2 etatu u znajomego. Logiczne, że zarabiał grosze, matka nigdy nie pracowała, ponieważ wychowywała mnie i siostrę. Dlatego gdy tylko mogłam poszłam do pracy, najpierw dorywczo, aby zarobić na swoje potrzeby, a później by móc dokładać się do domowego budżetu. Nie wiem nawet kiedy, a jedyną osobą w domu pracującą byłam tylko ja.
Ojciec zrezygnował, bo zarabiał grosze, matka jak już nie mogła się wykręcić dziećmi, to zaczęła "chorować", a siostra nigdy nie mogła znaleźć nic ciekawego - takie mieli wymówki.
Ja, mając 27 lat i pracując, nie mogłam iść do kina czy do knajpy, bo wypłata szła na życie.
Zbuntowałam się rok temu, gdy siostra nawrzeszczała na mnie, że kupiłam mojemu chłopakowi prezent na walentynki, a ona potrzebowała nowych butów. Spakowałam się w ciągu godziny i wśród krzyków oraz wyzwisk wyszłam z domu.
Zamieszkałam z chłopakiem (wynajmował kawalerkę).
Obecnie jestem zaręczona, a z rodziną nie utrzymuję kontaktów. Od znajomej wiem, że ojciec wrócił do pracy do znajomego, a siostra nadal nie pracuje.
Żal mi rodziny, ale w końcu mogę wyjść do kina czy kupić sobie nową bluzkę i nie tłumaczyć się nikomu.
Mam 14 lat i chcę podzielić się z wami moją historią :) Uwaga, będzie obrzydliwa!
Mam w domu bardzo dużo zestawów do Slime i pokaźną kolekcję glutków i innych lepkich rzeczy do zabawy. Cała rodzina wie o moich zainteresowaniach, wiedzą, że lubię się bawić takimi rzeczami i że je kolekcjonuję. Jednak nikt nie wie, jak to się zaczęło ;)
Gdy miałam 7 lat, baaardzo prosiłam rodziców o pieska. Po wielu wykładach na temat "pies to nie zabawka", "zwierzę to wielka odpowiedzialność" w końcu zgodzili się na kundelka.
Szczeniaczek pojawił się w naszym domu i był moim oczkiem w głowie.
Zanim go nauczyliśmy robić dwójeczkę na podwórku, robił ją nieraz w domu i ja to musiałam sprzątać. Gdy brałam małą, ciepłą kupkę do rąk (najpierw przez papier), czułam satysfakcję. Nie wywalałam jej do kosza, tylko zanosiłam ją do piaskownicy za domem i lepiłam różne rzeczy, po zabawie wywalałam kupę (a raczej to co z niej zostało) i myłam ręce.
Do dziś nie wiem jak to się stało, że rodzice tego nie widzieli.
Dziś jak o tym pomyślę, to wymiotować mi się chce, i jest mi strasznie wstyd.
Mam taki lifehack odnośnie świąt.
Przez cały rok zbieram/kupuję różne przydatne lub fajne rzeczy dla rodziny lub znajomych. Po prostu jak jest okazja kupić coś taniego albo bardzo ciekawego i myślę, że może się przydać tej osobie, to kupuję, chowam do szafy i czeka na grudzień.
Dzięki temu w grudniu mam dużo nieprzypadkowych rzeczy do podarowania, a jednocześnie nie rujnuje to mojego budżetu. W zasadzie przed świętami to nic nie kupuję. :)
Uwielbiam patrzeć na swojego męża, kiedy śpi. Po części z miłości, a po części dlatego... że to świetna komedia. Nieraz robi dziwaczne miny, mówi różne rzeczy typu "nie jedz moich płatków z nutellą" czy "kolor prawy jest w kremie". Inna sprawa, że to świetna zemsta. Głupia mina, telefon i cyk! mam gotową kartę przetargową.
Jestem okrutna, ale on nie jest mi dłużny ;)
Nie wiem jak to powiedzieć, ale wydaje mi się, że jestem potencjalnym gwałcicielem. Tzn. nie zrobiłem nikomu niczego złego, ale boję się, że może do tego dojść.
Może zacznę od początku.
Nigdy nie byłem w związku (nawet się nie całowałem) i przez to dużą część czasu spędzałem oglądając porno. Od początku interesowały mnie tylko specyficzne typy filmów (brutalne sceny, inscenizacje gwałtów itp.). Myślałem że to tylko takie upodobanie, ale w momencie gdy poszedłem do prostytutki, zdałem sobie sprawę, że nie jestem w stanie uprawiać normalnego seksu (nawet mi nie drgnął po długich próbach reanimacji sprzętu przez profesjonalistkę). Wtedy to zdałem sobie sprawę, że podnieca mnie jedynie dominacja nad kobietą i brutalne łamanie jej oporów. Wiem, że to coś złego i takich ludzi powinno się usuwać ze społeczeństwa (jednak ciężko to zrobić, jeśli chodzi o ciebie samego), a jedynie co mnie powstrzymuje przed dokonaniem takiego czynu to świadomość, że zniszczyłoby to życie potencjalnej ofierze, a ja naprawdę nie chcę nikogo skrzywdzić.
Nie mam pojęcia czemu taki jestem i naprawdę chciałbym to zmienić. Wydaje mi się, że może to mieć coś wspólnego z traumami z dzieciństwa (nie pamiętam niczego z czasów gdy byłem młodszy niż 5 lat), a istnieje podejrzenie, że jeden z partnerów biologicznej matki (zostałem jej zabrany w wieku 5 lat) mógł być pedofilem.
Właściwie to nie wiem czemu to piszę, lecz wydaje mi się, że muszę to z siebie wyrzucić (z naturalnych powodów nie chwalę się tym osobom w moim otoczeniu).
Jestem niska (154 cm), mój facet wręcz przeciwnie - 190 cm. Ostatnio w sklepie motocyklowym ekspedientka zapytała "A kombinezon dla córki też pokazać?".
Mam 24 lata, on 25.
Miałam dzisiaj straszny sen.
Śniło mi się, że przyjechała do mnie znienawidzona teściowa. Zamknęła się ze mną w łazience i zmuszała mnie do jedzenia proszku do prania. Plułam straszliwie, bo:
1. Proszek był obrzydliwy.
2. Bałam się, że się otruję, a ona dalej wpychała mi w usta ten %@#$ proszek do prania.
Kiedy się obudziłam byłam cała opluta, poduszka cała w ślinie, pościel u góry też, wszystko do prania.
Nie mam teściowej.
Mieszkam w domu rodzinnym mojego męża. Jesteśmy świeżo po ślubie, ale mieszamy ze sobą już grubo ponad rok. Kończymy sobie "górę", ale zanim doprowadzimy to z pustaków i wylewki do stanu użytkowego, kuchnię i łazienkę muszę dzielić z domownikami z parteru. Tyle tytułem wstępu.
Mój mąż ma 17-letnią siostrę. Największy leń, jakiego widziałam. Nic za sobą nie posprząta, ciągle siedzi na fejsie, snapku, insta i ogląda swoje seriale w sieci. Jednym słowem gdzie co upadnie, tam leży aż nie zgnije, albo mamunia nie posprząta. Ostatnio wyniosła z jej śmierdzącego pokoju miskę z resztką płatków śniadaniowych, na której rósł grzyb. Ręce już dawno mi opadły. Laska jest leniwa i próżna do szpiku kości.
Ale ostatnio przesadziła...
Godzina 23 - wracam z drugiej pracy, mąż ma nocną zmianę, rodzice pojechali do większego miasta zająć się chorą babcią i mieli wrócić dopiero następnego dnia, w domu tylko młoda i jej równie leniwy kot. Było późno, ja zmęczona do granic wytrzymałości, bo od 4:50 na nogach, padam twarzą na ryj. Chcę otworzyć drzwi... ups! Klucz jest włożony po stronie wewnętrznej, nie da rady, musi ktoś zrobić to od środka. Dzwonię na dzwonek - nic. Raz, drugi, kolejny... Zero reakcji. Dzwonię więc na telefon - dziesięć razy też nic. Tłukę w drzwi i okno na parterze (młoda ma tam pokój) - nic. Myślę sobie - no świetnie... zamarznę! Jakieś minus 7, a ja stoję przed drzwiami już ponad godzinę. Obeszłam dom z 10 razy, waliłam wszystkim we wszystko. NIC! Zrezygnowana i przemarznięta myślałam, że zaraz się popłaczę. Przecież nie mogę zostać do rana na zewnątrz!
Chwila ciszy, znów walę w drzwi jak opętana. Nie ma bata, musi mi ktoś otworzyć... Rozumiecie, że młoda otwarła mi drzwi po prawie 2h?! Świetnie słyszała walenie od początku, ale musiała wiedzieć, czy X wybaczy Y zdradę w jej ulubionym serialu. Stałam na mrozie prawie 2h, bo ONA OGLĄDAŁA SERIAL!
Ogarnęła mnie dzika furia i szał. Przegięła mówiąc, że przecież gówno mi się stało, jak się trochę przewietrzyłam. Wparowałam do pokoju, wyrwałam laptop z ładowania i roztrzaskałam na przedpokoju o podłogę. Teraz jestem najgorsza w rodzinie zdaniem młodej i teściów. Za to mąż powiedział, że żałuje, że laptopa rozbiłam o podłogę, a nie na twarzy jego durnej siostry...
Dodaj anonimowe wyznanie