#psF93

Opowiem wam najbardziej podniecającą, a zarazem żenującą historie z mojego życia.

Wydarzyło się to kilka lat temu. Miałam 17 lat, a mój chłopak 19. Byliśmy ze sobą tylko pół roku, ale dobrze nam się układało, nie mieliśmy większych kłótni. Pewnego wieczoru mój chłopak, nazwijmy go M, zabrał mnie do klubu na imprezę. To była moja pierwsza taka impreza, nigdy wcześniej nie byłam w klubie, jedynie chodziłam na jakieś domówki. Z alkoholem raczej też doświadczenia nie miałam, jak wypiłam jedno piwo, to było święto.

Na początku było fajnie. Kilka drinków, tańce i rozmowy ze znajomymi. Ale później dosiadł się do nas brat M, który miał 23 lata i dosyć często bywał w takich klubach. Narzucił tempo, chłopaki chcieli mu dorównać, a więc pili tyle co on, przynajmniej starali się. Ja też nie chciałam za bardzo odstawać od reszty, ale niestety źle oceniłam swoje możliwości.Trochę za dużo wypiłam. I żeby nie było, ja mam po prostu słabą głowę. Czułam zawroty głowy, a inni wypili 2 razy więcej i nadal czuli się świetnie. Postanowiłam więc wyjść na świeże powietrze, trochę się przewietrzyć, bo w środku było strasznie duszno. Szukałam chłopaka, ale jak na złość nigdzie go nie było. Byłam zdana sama na siebie.

Na chodniku przed klubem stał nasz samochód, a jako że miałam kluczyki, to wsiadłam i chciałam się położyć z tyłu, żeby trochę ochłonąć. Było ciemno kiedy zobaczyłam, że ktoś w środku siedzi. Stwierdziłam, że to mój ukochany, no bo kto inny by siedział w naszym samochodzie? Siedział po stronie pasażera z zamkniętymi oczami, głowę miał odchyloną do tyłu. Myślę - pewnie też źle się poczuł i biedaczek zasnął, a ja już mu awanturę chciałam robić, że mnie tak bez słowa zostawił. Nie wiem co mi strzeliło do głowy, ale uznałam, że zrobienie mu loda będzie świetnym pomysłem. Nie pytajcie skąd ten pomysł, sama się dziwię do dzisiaj...

No więc rozpięłam rozporek spodni i wzięłam się do roboty. Chyba dobrze mi szło, bo chłopak pojękiwał i wiercił się na fotelu, aż w końcu doszedł. Nie powiem, trochę się ucieszyłam, bo to był mój pierwszy raz. Aż nagle zapaliło się światło i ujrzałam nad sobą uśmiechniętego starszego brata M! Byłam przerażona i zawstydzona, chciałam uciec i zapaść się pod ziemię. On tylko do mnie powiedział "masz talent, dziewczyno" i zaczął się jeszcze głośniej śmiać. Ja szybko wybiegłam, znalazłam chłopaka i kategorycznie kazałam zamówić dla nas taksówkę do domu. Pytał się co się stało, że tak nagle chcę wracać, ale nie mogłam mu powiedzieć prawdy. I modliłam się, żeby jego brat też mu o tym nie powiedział. Po kilku tygodniach i setkach zboczonych SMS-ów od jego brata nie wytrzymałam i powiedziałam mu prawdę. Powiedziałam szczerze, że go pomyliłam z jego bratem i że to jemu chciałam zrobić dobrze. Nie uwierzył i zerwał ze mną.
Komentarze (19)

#QWHcO

Miałem ciocię Marysię, którą bardzo lubiłem. Często zabierała mnie do kina, zabierała mnie na różne wycieczki, no taka ciocia, która rozpieszcza. Kiedy miałem sześć lat, kupiła mi kubek. Kubek ten miał animowaną powierzchnię z Kubusiem Puchatkiem (mówiąc "animowaną" mam na myśli to, że obracając kubek można było zobaczyć, że pada śnieg, a Kubuś macha łapką). Byłem przeszczęśliwy, uznałem, że to jest najlepsza rzecz, jaką kiedykolwiek widziałem. Zdaję sobie sprawę z tego, że taki kubeczek to może inwestycja dosłownie kilku złotych, ale dla mnie było to coś tak wartościowego, że wszystko z niego piłem. Kubek ten poprawiał mi dzień, bo widziałem, że Kubuś Puchatek tu jest (była to moja ulubiona bajka w dzieciństwie). Tak nakreśliłem sytuację, żebyście wiedzieli, jak bardzo dla mnie ważnym był ten kubek.

W zerówce można było przynosić jedzenie i picie na lekcje śniadaniowe. Byłem bardzo dumny z tego, że będę mógł przynieść swój ulubiony kubek i pokazać go innym dzieciom, bo był taki ładny i magiczny, bo obrazek na nim naprawdę się ruszał. Był taki jeden chłopczyk, któremu mój kubek bardzo się spodobał, wielokrotnie widziałem, jak próbuje go ukraść. Za każdym razem zgłaszałem to nauczycielce i płakałem przy tym, bo wizja tego, że mogę stracić swój ukochany kubek sprawiała mi ogromną przykrość. W końcu po którymś zgłoszeniu kradzieży pani miała dość i powiedziała mi, że jak temu chłopczykowi mój kubek się podoba, to że mam mu pozwolić wziąć go do ręki, pooglądać i nie robić niepotrzebnego zamieszania. Jak powiedziała, tak zrobiłem, chłopczyk co jakiś czas podchodził do mnie, oglądał kubek i szedł z powrotem do swojego stolika. Nie przeszkadzało mi to i byłem w sumie dumny, że mój kubek jest taki ładny, że inne dzieci też chcą go mieć.

Jednego dnia lekcja śniadaniowa była akurat pod koniec zajęć. Rodzice dzieci powoli zjawiali się w sali i czekali, aż ich pociechy skończą jeść, w tym moja mama. Kiedy sobie jadłem, nagle do mnie podbiegł ten chłopczyk, by pooglądać kubek. Po oględzinach zostawił go i już zaczął zmierzać do swojego stolika, ale...
- Ej ej ej, chłopczyku, podoba ci się ten kubek?- zaczepiła go moja mama. - To poczekaj.

Wzięła mój kubek i poszła z nim do łazienki. Tam wylała mój niedopity napój, umyła naczynie i wręczyła je chłopcu mówiąc, że teraz jest już jego. Wpadłem w histerię, krzyczałem, płakałem, ale mama mnie tylko uciszała. Wyobraźcie sobie ten szok, smutek, rozdarcie i złość, jakie wtedy przeżyłem...

Później nie było lepiej, kiedy widziałem, jak ten dzieciak bawił się moim kubkiem w piasku. Widziałem, jak animowany nadruk niszczeje, a kiedy dzieciak specjalnie go zdarł, prawie go pobiłem...
Komentarze (45)

#5TuUz

Jestem ze swoim chłopakiem 4 rok. Był moim pierwszym pod każdym względem i uważam, że do końca mojego życia będzie dla mnie kimś ważnym, ale ja go nie kocham. Chcę o niego dbać, chcę, żeby było mu jak najlepiej na świecie, żeby był szczęśliwy, ale nie chcę z nim być. Nie widzę nas jako parę za 10 lat, ale nie potrafię się z nim rozstać. Nie może przejść mi przez gardło "nie kocham cię". Najgorsze jest to, że on tego nie widzi. Niedawno za jego namową zamieszkaliśmy razem i spędziliśmy razem pierwsze święta. Co jakiś czas przebąkuje coś o zaręczynach, ślubie, dziecku, a ja mam ochotę zacząć płakać.

Parę dni temu byliśmy na obiedzie u moich rodziców. Gdy zostałam w kuchni sama z tatą, to on nagle spoważniał i taki oficjalnym, oschłym tonem powiedział: "Jeśli go zostawisz, nie masz wstępu do tego domu". I wyszedł, zostawiając mnie samą.
Później, gdy już wychodziliśmy, to mama szeptała mi do ucha, że ona i tata mają zawsze rację.

Do dziś nie mogę wyjść z szoku.
Komentarze (32)

#vH76W

Jestem... a raczej byłam uzależniona od Nutelli. Jadłam ją łyżeczkami, kilka rano i kilka wieczorem, nadwaga jakieś 10 kg. Nie tak źle, ale chciałam wziąć się za siebie.

Karnet na siłownię, na basen, grałam w ping ponga. Zaczęłam trochę zdrowiej się odżywiać i co zjechałam 2 kg w dół, to znowu nadrabiałam tą pyszną czekoladą i różnymi słodkościami. Nigdy nie miałam kompleksu z dodatkowych kilogramów, ale jednak zdrowie cierpiało...

Wpadłam na ten genialny (jak mi się wtedy wydawało) pomysł. Postanowiłam przeżreć się, dosłownie, Nutellą. Z samego rana na pusty żołądek, ciach - kilka łyżeczek. Po dwóch godzinach znowu kilka łyżeczek. Na efekty nie trzeba było długo czekać, większość dnia spędziłam w toalecie, bo leciało górą i dołem. Dzień wyjęty z życia, samopoczucie samo dno i myśli po co tak się skatowałam.
Ale wiecie co... POMOGŁO :D

Na Nutellę nie mogę nawet patrzeć, bo wszystko mi się podnosi. Teraz zaczynam od nowa, bez słodkiego nawyku!
Komentarze (36)

#6G7oN

Od zawsze wiedziałam, że moi rodzice to typowi kościelni fanatycy. Ostatnio jednak ich zachowanie przechodzi moje najśmielsze oczekiwania.

Mam 17 lat i od paru miesięcy nie chodzę do kościoła. Na początku nie robili mi z tego powodu problemów, ku mojemu zdziwieniu. Tematu religii unikałam jak ognia, bo nie mam zamiaru nikomu nic udowadniać. To moja osobista decyzja i tyle. Szanuję decyzję rodziców, oni chodzą do kościoła, a ja nie, i tyle.
Od tygodni jednak sytuacja się zmieniła.

Rodzicom nagle odbiło i postanowili mi ultimatum "albo będę regularnie uczęszczać regularnie na mszę, albo mam się wynosić". Dalej zostałam wyzywana, od "ułomnych" i co najważniejsze od "opętanych". Budziłam się w nocy z krzyżem obok mnie i palącą się gromnicą. Podczas kłótni (oczywiście z powodu wiary) matka potrafiła wylewać hektolitry wody święconej, bo jestem opętana przez diabła. Cała rodzina wie i współczuje mamie tak okropnej ateistki (choć nawet nie jestem ateistką).

Dziś znowu zostałam zmuszona pójść na mszę, ale pod koniec czekała na mnie niespodzianka. Rodzinka załatwiła mi rozmowę z egzorcystą, o której oczywiści mi nic nie powiedzieli.

Psychika mi siada konkretnie. W niedzielę budzę się ze strachem, że zaraz muszę tam iść. Jedna opuszczona msza = brak dachu nad głową. Wiem, że rodzice nie żartują, bo siostra matki zrobiła to samo, gdy jej córka przestała chodzić do kościoła. Matka tylko z tym szyderczym uśmiechem powtarza, że czeka mnie ten sam los i że życie na ulicy nauczy mnie pokory. Nie mam gdzie iść, dziadkowie nie żyją, a reszta rodziny popiera rodziców. Czuję się bezsilna.
Komentarze (71)

#Y1By5

Mam w swojej łazience 7 różnych past do zębów i codziennie używam innej. Takie urozmaicenie porannej czynności. Problem polega na tym, że jak przychodzą do mnie goście, nieważne, czy znajomi czy rodzina, to zawsze ginie mi jedna pasta.

Nie wiem kto kradnie, bo pożyczeniem tego nie można nazwać, skoro już któryś raz to się zdarza i nigdy nie oddają ani nawet nie powiedzą, że wzięli.

Próbowałam zapytać, ale nikt się nie przyznaje. To wymyśliłam chytry plan. Wycisnęłam pół tubki pasty i strzykawką uzupełniłam zawartość, dodając wodę z kwaskiem cytrynowym. Od tamtej pory pasta nie ginie, ale niestety, nie udało mi się ustalić kto był złodziejem.

Mam chociaż nadzieję, że ta osoba zapamięta na długo ten kwaśny smak mojej zemsty.
Komentarze (18)
Dodaj anonimowe wyznanie