Mam w pracy takiego irytującego typa spod znaku "prawdziwy facet", który krytykuje każdy przejaw "niemęskości". Nie pasują mu fryzury, zarost (albo jego brak), kolor koszuli, krój spodni, a raz doczepił się nawet kolorowych sznurowadeł (nie mamy dress-codu). Również nie można przy nim wspomnieć, że np. ma się gorszy dzień albo złe samopoczucie, bo rzuca hasłami typu "zmężniej", "kiedyś to wojsko robiło z chłopa mężczyznę, a teraz to...". Większość ludzi go unika jak może albo ignoruje. Do mnie się przyczepił do tego stopnia, że musiałem interweniować u kierownika. Poszło o to, że podsłuchał, jak mówiłem znajomemu o wizycie u terapeuty. Od tamtej pory nie zwracał się do mnie inaczej jak "tylko się nie popłacz", "uważaj, bo twoja delikatna psychika tego nie zniesie" itd.
Wkurzyłem się, poprosiłem kierownika o interwencję i teraz typ mnie nienawidzi :) Tzn. nienawidził aż do zeszłego miesiąca.
Wypadła mi wtedy kolejna wizyta u terapeuty. Wszedłem do przychodni i kogo tam widzę? Kolega z pracy :D Minę miał bezcenną, jak mnie zobaczył, zwłaszcza że przychodnia jest stricte psychiatryczna i raczej nie zajrzał tam z powodu bolących nerek. Ponieważ jestem miłym człowiekiem, przysiadłem się, porozmawiałem z nim chwilę, zignorowałem fakt, że pocił się jak mysz i życzyłem powodzenia, kiedy wchodził do gabinetu.
Od tamtego czasu udaje, że nie istnieję, w pracy na mnie nie patrzy, jeżeli coś ode mnie potrzebuje, załatwia to przez służbowego maila. Życie stało się odrobinę lepsze :)
Zawsze przed spaniem kilkanaście razy sprawdzam czy wizjer w drzwiach wejściowych jest zasunięty, bo boje się że jak będę szedł w nocy do łazienki to coś przez niego zobaczę. Mam 27 lat.
W związku z falą wyznań dotyczących okropnych problemów z bezsennością pomyślałam, że opowiem Wam swój problem.
Całkowicie odwrotny.
Moim horrorem jest wieczne zmęczenie i senność.
Od rana, jeśli już z trudem wstanę i się rozbudzę to po ok. godzinie dopada mnie zmęczenie. Najgorzej jest po zjedzeniu śniadania, chcę wtedy wrócić do łóżka. W ciągu dnia regularnie dopadają mnie kryzysy, do tego stopnia, że wręcz czuję przymus położenia się (nawet bez spania, byle się położyć). Bardzo często po powrocie z uczelni muszę położyć się na spanie, najczęściej planuję szybką regenerację w 15 minut a kończy się to 2-4h snem. Pomimo dobrych wyników w nauce mam niesamowite problemy z koncentracją i nauką, jestem ambitna i chciałabym uczyć się jak najlepiej ale cały czas przeszkadza mi w tym męczliwość i senność. Po luźnym wyjściu na miasto ze znajomymi jest koszmar, dlatego zaczęłam unikać spotkań w przestrzeni publicznej (przy spotkaniach w domu jest trochę lepiej). Ku mojej radości mam niewiele zajęć na uczelni, więc jakoś to wytrzymuję, aczkolwiek przy większej ilości wykładów konam w sali wykładowej i jedyna moja myśl to "wyjść stąd, wrócić do domu i się położyć".
Śpię tyle ile każdy człowiek w moim wieku powinien, aby się zregenerować. Jem różnorodnie i staram się pić jak najwięcej (mam z tym problem).
Byłam u lekarza. Podstawowe badania nie wykazały żadnych nieprawidłowości. Tarczyca ok. Lekarz rozłożył ręce i stwierdził, że chyba pozostała wizyta u psychiatry.
Dorobiłam się łatki "wiecznie leniwej", "nic jej się nie chce". Nikt nie rozumie tego, jak to jest być wiecznie wykończonym prawie zerowym wysiłkiem...
Spędzałem święta sam. Aby osłodzić sobie samotność, kupiłem sobie nowiuśką gitarę, coby się nauczyć grać na niej. Przy strojeniu tak mocno naciągnąłem strunę, że pękła. Całe święta spędziłem sam i bez sprawnej gitary.
Mam młodszą siostrę i cierpię z powodu faworyzowania. Nie jej. Mnie.
Szkoda mi młodej, gdy rodzice zabierają jej każdy grosz, zabraniają byle cukierka (a bo grubas będziesz, bierz przykład z siostry) i krytykują gust, każde słowo przy byle okazji. W towarzystwie ciotek potrafią dosyć głośno obgadywać, że niby dobre dziecko, ale głupie i nic nie osiągnie. Miałam podobne oceny do niej, ale nie przeszkadzało im, gdy przyniosłam w podstawówce dwóję. Z kolei jej czwórka to powód do fochów i awantur. Nigdy nie dostała lania, ale została przykładowo zwyzywana, że zużywa za dużo podpasek, jest brzydka, gruba i bezużyteczna. Widzę, że to nieprawda. Siostra gra na gitarze, coraz lepiej jej to wychodzi, ale ostatnio chyba się poddała. W szkole też jest dosyć lubiana. Czego oni od niej chcą?
Pewnego dnia zauważyłam u niej liczne siniaki. Pierwsza myśl - rodzice. Wyznała mi jednak, że specjalnie je sobie uczyniła, żeby ktoś to zauważył, żeby ją zabrali z tego domu. Bo przecież przemoc psychiczna jest tak kiepsko zauważalna. Ale jak już ją zabiorą, to do jakiego miejsca?!
A ja tak po prostu czuję, że mogłabym nawet nie mieć męża, nie zakładać rodziny i porządnie zadbać o moją siostrę, ale wiem, że nie mam możliwości zabrać jej nigdzie ze sobą, bo nie jestem rodzicem.
Rok 2019 będzie szczególnym rokiem i dla mnie, gdyż dokładnie tydzień temu po 2 latach i 6 miesiącach opuściłem więzienie gdzie znalazłem się za nieumyślne spowodowanie śmierci. Jak się tam znalazłem?
Dałem w ryj gościowi, który gwałcił zjaraną dziewczynę na imprezie. Niestety na tyle niefortunnie dostał, że pękła mu czaszka i zrobił się krwiak.
Jego i jej znajomi zeznali przeciw mnie. Dodam jeszcze, że ja byłem akurat trzeźwy (kierowca), a dziewczyna kompletnie nieprzytomna i nie pamięta nawet sytuacji.
Także ten no...
Nie pomagajcie. Nie warto.
Będzie obrzydliwie, więc wrażliwym proponuję przejść dalej.
Zawsze po przeczytaniu historii o toaletach pobrudzonych kałem zastanawiałem się, jak to możliwe. Po dzisiejszym dniu mam jako takie pojęcie.
Syn zawołał mnie do wytarcia tyłka po dwójce. Normalne w przypadku trzylatka. Wchodzę, mam się już zabierać, a on smutny pokazuje, co się stało.
Kibel, ściana, podłoga, wszystko w kupie. Jest chory i ma rozwolnienie. Nie zdążył usiąść. Wygląda, jakby w trakcie wchodzenia na kibelek wystrzeliło jak z armaty.
Może niektórych też to właśnie spotyka.
Wraz z moim lubym, z okazji narodzin naszej córeczki, postanowiliśmy trochę dla żartu wykonać wróżbę z obrączki. Zabawa była przednia, mi wyszła córka oraz syn. Jednak czar prysł, gdy mój ukochany w swojej wróżbie otrzymał dwóch synów. Spojrzał się na mnie z nienawiścią, po czym wykrzyczał, że wróżba nie kłamie i na pewno go zdradziłam. Mówił o tym nawet naszej rodzinie i znajomym, w święta. Nawet zrobił testy DNA. Gdy wyniki okazały się pozytywne, postanowił z łaską, że "da mi szansę na poprawę". W zamian dostał walizki przed drzwiami.
Możecie uznać mnie za kretynkę, ale jeżeli przez takie głupoty stałam się dla niego nikim i on nie opiera związku na zaufaniu, to nie mogę tego kontynuować.
Wnerwia mnie ta głupia społeczna zasada na zgadzanie się ze sobą. Mnóstwo ludzi uważa, że trzeba się zawsze ze sobą zgadzać, bo inaczej to źle wpływa na relację. I naprawdę nie mam pojęcia, kto pierwszy wpadł na taki poroniony pomysł.
Dlaczego jak ktoś pyta: "Podoba ci się mój nowy fotel?", to prawie każdy powie "Tak", skoro części osób się nie podoba? Dlaczego nie można powiedzieć "Szczerze mówiąc, to nie przepadam za takim stylem, ale cieszę się, że jesteś zadowolony"? Posiadanie różnych upodobań i opinii nie jest niczym niegrzecznym ani wpływającym źle na relację!
Fakt, obserwuję to raczej u starszej części społeczeństwa niż u młodszej, ale za to w ilościach ogromnych, a już totalny dramat jest (a jakżeby inaczej), z moją teściową. Kobieta, chcąc być miła, potrafi zmienić zdanie o 180 stopni w przeciągu 20 sekund, np.:
Teściowa: Nie lubię X.
Ja: Wydaje mi się, że X ma swoje plusy... (i chciałam kontynuować wypowiedź słowami "ale też ma sporo minusów", jednak przerwała mi teściowa).
T: No, X jest fajne.
I to już nawet nie jest kwestia samego rozmawiania (które z taką osobą jest trudne jak cholera), ale ja nie mam pojęcia, co ta kobieta naprawdę myśli. Ona ciągle zmienia wypowiadanie opinie w zależności od tego z kim rozmawia, bo z każdym chce się zgadzać.
Podobnie jest też z pytaniem o zdanie. Pytasz znajomych, co sądzą na jakiś temat, bo chcesz mieć lepsze spojrzenie na sytuację, a tu takiego wała. Każdy ci potakuje i dopiero musisz docisnąć ludzi, żeby powiedzieli to, co faktycznie myślą. No jakiś dramat.
Zaprosiłam ostatnio znajomą do domu. Mieszkam z narzeczonym i podczas zapraszania spytałam, czy woli się spotkać we dwójkę, czy we trójkę. Podkreśliłam, że jeśli chce pogadać w cztery oczy, to nie ma najmniejszego problemu, ale twierdziła, że spotka się także z nim.
No i oczywiście guzik, bo 2 godziny przed przyjściem odwołała spotkanie, a 5 godzin później zaproponowała spotkanie we dwójkę w centrum miasta. Kuźwa, czemu od razu nie mogła powiedzieć jak człowiek, że chce się spotkać tylko ze mną? (Nie, nie poszłam.)
I takich sytuacji są setki. Ludzie nie potrafią się ze sobą nie zgadzać, nie potrafią akceptować tego, że ktoś ma inne zdanie czy upodobania. To jest jakiś absolutny dramat sztuczności i nieszczerości. Błagam, nauczmy się rozmawiać otwarcie, bo ja oszaleję.
---
PS Chodzi mi o bycie szczerym, ale miłym. O wyrażanie opinii w sposób: "Osobiście nie przepadam za pierścionkami z dużym oczkiem, ale jak tobie się podoba, to super", a nie "To wygląda jakbyś sobie przykleiła kurze jajo do palca". Naprawdę, można się z kimś nie zgodzić i zrobić to w sposób uprzejmy, dlatego nie utożsamiajmy szczerości z chamstwem.
Nieco niesmaczne.
Gdy byłam mała, to w okresie zimowym bardzo często byłam przeziębiona, istny wodospad leciał z nosa. Mała ja stwierdziłam, że chusteczki są drogie, więc mama, czyli jedyny żywiciel rodziny, może nie mieć tyle pieniędzy, by kupować wciąż nowe opakowania. Dlatego gdy wysmarkałam się w chusteczkę, to wiadomo, ta była mokra, więc... Kładłam ją na kaloryfer i czekałam, aż wyschnie. Później była co prawda trochę sztywna, ale nie na tyle, by nie wysmarkać się w nią ponownie!. Tak więc w ten sposób oszczędzałam chusteczki.
Dodaj anonimowe wyznanie
