Moja siostra zawsze wysłuchiwała tekstów w stylu "Kiedy dzieci?". Zawsze odpowiadała, że nigdy, bo ich nie lubiła i doskonale wiedziała, że ich nie pokocha. Jej mąż miał podobne myślenie, ale pod presją (i po wielu groźbach) rodziny w końcu zdecydowali się na dziecko.
Dziewięć miesięcy później na świat przyszła dziewczynka. Przy porodzie były ogromne problemy. Było tak, jak mówiła moja siostra - nie kochała dziecka. Dom był dla niej klatką, ciągle mówiła, że chętnie wyszłaby z mieszkania i już nie wróciła. Do tego była w tym wszystkim sama - mąż musiał pracować, rodzina zjawiła się jedynie raz na miesiąc (tylko ja do niej przychodziłam ot tak), dawali dziecko prezenty i sobie szli.
Rok później okazało się, że dziecko jest poważnie chore. Minęło kilka miesięcy i pomimo starań lekarzy zmarło. Rodzina zapłakana, a siostra i jej mąż przyjęli to spokojnie. Rodzina się wkurzyła, zwyzywali siostrę. Nagle moja siostra stała się okropną matką, chociaż nigdy nie skrzywdziła swojego dziecka, opiekowała się nim wzorowo. Po prostu nie była smutna po pogrzebie.
Mam 18 lat. Też nie lubię dzieci. Od roku mam chłopaka i teraz to ja dostaję pytania o dzieci...
Wczoraj wróciłem z roboty cholernie zmęczony i dość szybko zasnąłem przed telewizorem. Gdy obudziłem się w nocy, telewizor był wyłączony, a ja – otulony moim ulubionym kocykiem z sypialni. Pewnie podziękowałbym za ten akt troski moim rodzicom, gdyby nie to, że od dawna mieszkam już sam...
Mąż spytał mnie, czy mam jakieś plany tę sobotę, bo ma dla mnie "coś ekstra".
Przez 4 godziny grał na PlayStation ignorując moją obecność, po czym wręczył mi "ekstra" małe pudełko czekoladek.
Nawet nie potrafiłam być zła, wyglądał na takiego dumnego z siebie.
Miesiąc temu zrobiłam sobie pierwszy tatuaż. Na udzie, jest całkiem spory. Czekałam na niego pół roku i... nie podoba mi się. Gdy na niego patrzę, denerwuje mnie. Myślałam nad wzorem dobry rok, a teraz myślę tylko o tym, żeby go usunąć. Nie mogę przywyknąć do tego, że mam coś takiego na skórze.
Tatuaże bardzo mi się podobały, dopiero gdy sama zrobiłam zrozumiałam, że podobają mi się one tylko u innych. Marzę o tym, żeby go usunąć, ale wstydzę się o tym komukolwiek powiedzieć.
W końcu tak się cieszyłam na nową ozdobę, wydałam na nią bardzo dużo pieniędzy. A teraz okazuje się, że dużo bardziej podoba mi się skóra bez tatuażu...
Strasznie żałuję.
Byłam ostatnio u babci i dostałam 100 złotych zamiast 50, bo mam Jezusa na tapecie w telefonie. Powiedziała, że jest dumna, że ma taką wnuczkę.
Nie powiem jej, że to nie Jezus, a Keaton Henson.
Po dniu pełnym wrażeń wpadłem do mieszkania, które właśnie wynająłem sobie w Poznaniu. To było przyjemne uczucie, więc po opadnięciu na kanapę pozwoliłem sobie na głośne westchnięcie. Zawtórował mi mężczyzna z mieszkania wyżej, zaraz za nim jęknęła pani, która "go przyjmowała" i tak sobie wzdychaliśmy przez ten czas... Ja, ona i wszyscy jej ekspresowi klienci, których przyjmowała, według moich obliczeń, w interwałach piętnastominutowych.
Przynajmniej już wiem, czemu cena za wynajem była tak okazyjna...
Mieszkam za granicą, mam mnóstwo znajomych różnych narodowości, o przeróżnych odcieniach skóry. Sęk w tym, że nie mogę znieść ludzi pochodzenia arabskiego, etc etc.
Sam ich widok mnie brzydzi, unikam z nimi kontaktu, bo po prostu nie mogę na nich patrzeć bez myśli, że powinni umrzeć. Nikt kogo znam nie powiedziałby, że jestem rasistką. Ja myślę, że jednak jestem.
Po wielu kłótniach z córką i nieskutecznych karach polegających na sprzątaniu, zabieraniu laptopów, telefonów itd., postanowiłam, że tym razem po prostu przestanę się do niej odzywać, reagować na jej prośby.
Myślałam, że po tygodniu pęknie i przyleci do mnie z przeprosinami. Tymczasem mija pół roku i teraz sama sobie sprząta, gotuje, a nawet zaczęła za pieniądze wyprowadzać psy sąsiadów, zajmować się dziećmi itd.
Jest tylko jeden problem - ona dalej się do mnie nie odzywa. Dosłownie traktuje mnie jak powietrze!
Miałam za kilka dni mieć studniówkę, ale ponieważ jestem z rejonu Gdańska została odwołana. Wychowawczyni, dyrektor i rada rodziców stwierdzili, że to się nie godzi bawić w czasie takiej tragedii. Moim zdaniem ich pojeb#ło po całości.
W klasie 6 czy 7 osób w tym ja głośno protestowało, 20 siedziało cicho na zasadzie, że się bali wychylać niczym więźniowie obozu koncentracyjnego przed uzbrojonym ss-manem, a trzy osoby uświadomiły sobie, że to jest okazja, żeby jednak kilka dni przed nie poszły na studniówkę, a skoro oni nie to wszyscy inni też...
Nie po to płaciłam ze 200 zł za udział (niektórzy dwa razy tyle, bo jeszcze za partnera, mój jest z naszej szkoły, więc płacił za siebie), kłóciliśmy się tygodniami o wybór catheringu, fotografa, muzyki i spędziłam cały dzień po sklepach kupując sukienkę za kilkaset złotych, specjalnie na tę okazję i do tego nowe buty za 400 zł, zamawiałam fryzjera, itp., nie żeby to wszystko szlag trafił, a ja mam być stratna.
To nie jest za darmo, a ja nie jestem organizacją charytatywną. Nie byłam zbyt chętna na studniówkę, bo nie lubię tańczyć, ale co tam, to niezapomniany dzień.
Ta sama wychowawczyni gorąco nas namawiała kilka miesięcy temu do udziału. Więc zgłosiłam się, bo to jednak ważny wieczór jedyny w życiu. A teraz co? Powiem za 30 lat wnukom, że nie miałam studniówki, bo jakiegoś nieznanego im kogoś zabili? Choć do tego czasu naszego zmarłego prezydenta miasta świętym ( co najmniej) ogłoszą i nazwą jego imieniem kilkaset ulic, patrząc na to co teraz wyprawiają. Moja świętej pamięci prababcia mogła powiedzieć, że miała ważny powód do nie bycia na studniówce, bo wojna w 1939 wybuchła i zginęło 50 milionów ludzi!
A to co jest teraz to propaganda media i nie powinno się mieszać dzieci i młodzieży w swoje prywatne pokazówki polityczne, dla budowania własnej kariery na udawaniu żałoby. Nie chce ktoś iść, to, ja to szanuję, jak go tak bardzo to poruszyło to selawi...orewuar, arive derci roma, niech sobie wychowawczyni nie idzie, ale nikt nie powinien wpierd#lać się w sprawy innych. Ludzie chcą się bawić, a nie smęcić. Jak do tej pory miałam to wszystko gdzieś, (bo co mnie obchodzi los obcej osoby nawet prezydenta miasta, którego widziałam przelotem dwa razy w życiu przez 5 minut jak przemowę na uroczystościach mówił). To jest tragedia dla góra kilkudziesięciu osób, które go znały, a nie żałoba całej Polski. To nie jest nawet Jan Paweł II czy prezydent Polski.
Tylko odstręczają ludzi od tego wydarzenia i tworzą kolejnych wariatów. Jak jakiś psychol zacznie kiedyś zabijać, bo mu studniówkę odwołali, ja powiem "a nie mówiłam?" Naprawdę boję się, że ktoś tak zrobi, a ja nie chcę umierać za winy innych. Obecnie jestem całkowicie załamana stratą moich kilkuset złotych i tylko tym. Całą tą propagandową żałobę mam gdzieś.
Jakiś czas temu spędzałam weekend u mojego przyjaciela w domu. Nigdy więcej tego nie zrobię, ale nigdy mu się nie przyznam dlaczego.
Z góry uprzedzam, że z dość obrzydliwego, przynajmniej dla mnie powodu.
Przeraża mnie jego matka, a najgorsze w tym jest to, że kobieta jest bardzo miła, ale przeraża mnie jej niepełnosprawność. A raczej obrzydza.
Kobieta ma wyciętą krtań. Ma na szyi taki jakby guzik(nie mam pojęcia jak to się nazywa). Musi zatykać to palcem by móc mówić, a jej głos brzmi strasznie. Jeśli ktoś tego nigdy nie słyszał to brzmi on tak hmmm.. Robotycznie.
Najbardziej mnie jednak obrzydza to, że z tej dziury w gardle ciągle wycieka jej coś w rodzaju ropy i po całym domu zostawiała chusteczki. Najgorzej jednak było przy posiłkach albo jak w ogóle przy mnie stała bo ciągle tą dziurę czyściła. To wygląda trochę jakby smarkała przez dziurę w gardle i tak też to brzmi. Ciągle jej te gluty wyciekały z chusteczki, a czasem, gdy nie zasłoniła tej dziury to ta wydzielina jej się rozpryskiwała po dekolcie, a czasem i dookoła. Raz nawet poleciało na stół w trakcie posiłku. Nie byłam w stanie tam za dużo jeść i cały czas miałam wrażenie, że wszystko jest brudne.
To był jeden z najbardziej niekomfortowych weekendów w moim życiu, a ja nigdy bym się nie przyznała, że obrzydza mnie czyjaś niepełnosprawność. Nikt nie decyduje o chorobie ale i tak nie mogłam wyprzeć tego z głowy. Miałam myśl, że jakbym ja miała coś takiego to bym starała się tego nie robić, chociażby przy gościach.
No ale jednak ona ma tak cały czas, dzień w dzień i bez przerwy, a to pewnie jest mega uprzykrzające życie już wystarczająco by jeszcze dbać o to by przypadkiem jakiejś Panienki z miasta nie wprowadzać w dyskomfort.
Potrzebowałam to z siebie wyrzucić..
Dodaj anonimowe wyznanie
