Jakiś czas temu spędzałam weekend u mojego przyjaciela w domu. Nigdy więcej tego nie zrobię, ale nigdy mu się nie przyznam dlaczego.
Z góry uprzedzam, że z dość obrzydliwego, przynajmniej dla mnie powodu.
Przeraża mnie jego matka, a najgorsze w tym jest to, że kobieta jest bardzo miła, ale przeraża mnie jej niepełnosprawność. A raczej obrzydza.
Kobieta ma wyciętą krtań. Ma na szyi taki jakby guzik(nie mam pojęcia jak to się nazywa). Musi zatykać to palcem by móc mówić, a jej głos brzmi strasznie. Jeśli ktoś tego nigdy nie słyszał to brzmi on tak hmmm.. Robotycznie.
Najbardziej mnie jednak obrzydza to, że z tej dziury w gardle ciągle wycieka jej coś w rodzaju ropy i po całym domu zostawiała chusteczki. Najgorzej jednak było przy posiłkach albo jak w ogóle przy mnie stała bo ciągle tą dziurę czyściła. To wygląda trochę jakby smarkała przez dziurę w gardle i tak też to brzmi. Ciągle jej te gluty wyciekały z chusteczki, a czasem, gdy nie zasłoniła tej dziury to ta wydzielina jej się rozpryskiwała po dekolcie, a czasem i dookoła. Raz nawet poleciało na stół w trakcie posiłku. Nie byłam w stanie tam za dużo jeść i cały czas miałam wrażenie, że wszystko jest brudne.
To był jeden z najbardziej niekomfortowych weekendów w moim życiu, a ja nigdy bym się nie przyznała, że obrzydza mnie czyjaś niepełnosprawność. Nikt nie decyduje o chorobie ale i tak nie mogłam wyprzeć tego z głowy. Miałam myśl, że jakbym ja miała coś takiego to bym starała się tego nie robić, chociażby przy gościach.
No ale jednak ona ma tak cały czas, dzień w dzień i bez przerwy, a to pewnie jest mega uprzykrzające życie już wystarczająco by jeszcze dbać o to by przypadkiem jakiejś Panienki z miasta nie wprowadzać w dyskomfort.
Potrzebowałam to z siebie wyrzucić..
Mój pradziadek to typowy śmieszek, żarty i śmieszne historie z okresu swojego życia opowiadał cały czas. Urodził się w 1921 roku, kawał czasu temu. Zaraz stuknęła by mu setka, ale... No właśnie.
Zmarł kilka dni po nowym roku, ale do czego zmierzam: pradziadek nigdy nie wspomniał o latach '39 - '45 a na wszelkie pytania odpowiadał "nie wiem, przerzucałem gnój na wsi". Na święta zjechała się cala rodzina, mój brat, który ma 23 lata poszedł niedawno do wojska, na święta razem z wujkiem i ojcem żartowali, że będzie on zabijał "kozojebców" w Syri, nie ukrywał że chciałby pojechać na misje itd. Wtedy pradziadek z uśmiechem na twarzy poprosił go, aby ubrał mundur i się w nim pokazał.
Minęło 10 minut wchodzi brat w mundurze wszyscy się cieszą, mówią że bardzo przystojny w mundurze jest, robią sobie z nim zdjęcia, tylko nie pradziadek. Kiedy wszyscy wrócili do stołu, brat zapytał pradziadka co myśli o mundurze, i czy mu się podoba. Pradziadek z uśmiechem powiedział, że wygląda pięknie, lecz uśmiech szybko zamienił się we łzy, dodał też, że Alek i Henryk również wyglądali wybornie w mundurach dopóki rosyjskie kule nie rozerwały im klatek piersiowych, a ich wnętrzności nie pokryły ziemi, okopu i munduru. Wszyscy zamilkli, nikt nie wiedział co powiedzieć. Pradziadek przeprosił i poszedł do swojego pokoju, zamknął się w środku i nikomu nie otwierał.
Jak wspomniałem na początku, zmarł kilka dni po nowym roku. Żałuję że nie mogłem się dowiedzieć gdzie służył, komu podlegał i do kiedy, zabrał tą tajemnice do grobu... A może to i lepiej.
Kilka lat temu zachciało mi się igraszek. Zdjąłem spodnie i zacząłem się zabawiać. Nagle w oknie pojawiła się moja babcia. Najszybciej jak potrafiłem przykryłem się kołdrą i słyszę:
- Chodź, na dwór, brat cię woła. Czemu siedzisz pod kołdrą?
- Zimno mi jest...
Było lato i 30 stopni. Chyba nie domyśliła się, o co chodzi. Oby.
Mam pewien dziwny lęk. Otóż mimo, że oglądam porno tylko w Incognito, to boję się, że udostępni mi się przypadkiem post na FB, w którym będzie napisane, co właśnie robię, lub - co gorsza - wyśle mi się filmik lub nagranie dźwiękowe... Strasznie dyskomfortowe...
Byłam bardzo leniwym dzieckiem, więc późnymi wieczorami, gdy każdy już spał lub nie było nikogo w mieszkaniu, chodziłam robić siku na balkon.
Tak, na balkon, był on tylko trochę bliżej od łazienki, ale dodawało mi też to dreszczyku emocji, że może mnie ktoś mnie przyłapać.
Mam jednak wielką nadzieję, że nikt tego nie widział, bo ciągle tu mieszkam...
Dziś myślałam, że się zrzygam, a dlaczego? Już wam mówię.
Jechałam autobusem, jakaś pani wysiadła, więc dziadek siedzący razem z nią przesunął się pod okno, a ja usiadłam na jego wcześniejszym miejscu. Po chwili poczułam, że mi zimno w nogę, a jak wyszłam z busa zobaczyłam, że mam mokrą nogawkę.
Okazało się, że ten pan się zsikał na siedzenie i dlatego miałam mokre spodnie. Fuj!
Jestem na urlopie ze znajomymi. Po trzech piwkach poszliśmy na basen w hotelu, w którym było już kilka osób. Będąc w wodzie zaczęły się wygłupy, ktoś wziął mnie pod wodę i zrobiło mi się niedobrze. Zrzygałam się. Nie mogłam tego wypluć będąc na środku basenu. Połknęłam własne wymiociny.
Zabiorę to ze sobą do grobu.
Mam 15 lat i w tym roku po raz pierwszy uczestniczyłam jako wolontariusz w WOŚP-ie. Rodzice uświadamiali mnie jak to będzie wyglądać, że nie wszyscy będą dawać pieniądze, że mogą się czepiać, ale mimo to chciałam wziąć udział, bo lubię być wolontariuszem i robić coś bezinteresownie. Co by nie było, są oni całym sercem z WOŚP-em i nijak nie chcieli mnie zniechęcać, a jedynie uświadomić jakie są realia.
Co do samej akcji, uważam, że te pieniądze są naprawdę potrzebne, bo ile to sprzętów w przeróżnych szpitalach jest zakupionych z tego, co uzbiera WOŚP, to sama wiem, bo często jestem na oddziałach i widzę.
Dzisiejszy wolontariat potraktowałam jako swego rodzaju nowe doświadczenie i jestem zaskoczona niektórymi sytuacjami.
Przed mszami stałam z kolegą przy kościele (w mieście, w którym chodzę do szkoły), ale nie na terenie należącym do niego, a przed bramą, na chodniku, coby się nikt nie mógł przyczepić. Sama mieszkam w mieście obok i nie wiedziałam jakie podejście do akcji ma tamtejszy ksiądz do tej akcji (a wiadomo, różnie bywa, więc nie chcieliśmy ryzykować). Jak się potem okazało, pierwszą osobą, która wrzuciła nam pieniądze był właśnie ten ksiądz.
I tu przechodzimy do najciekawszych zdarzeń:
1. Jakaś starsza pani (+50) podeszła do nas i z pretensją nam wyrzuciła, że "Co taka ateistyczna zbiórka robi na terenie kościoła i dlaczego ludzi nagabujemy do wpłacania?".
Wyjaśniliśmy miłej pani, że nie ateistyczna, a świecka, i nie nagabujemy, a dajemy wybór i grzecznie pytamy, czy ktoś chciałby wspomóc akcję, bo pomoc to nieprzymuszony akt dobrej woli. Poszła obrażona.
2. Do kościoła kierowała się babcia (ok. 70 l.) z wnuczkiem (ok. 6), trzymali się za ręce. Dzieciak jak mnie zobaczył, to podszedł i wyjął rękę, w której trzymał monetę, zapewne od babci na tacę. Tylko że babcia pociągnęła go do siebie i skarciła go, że to złodzieje. On powiedział jej, że "Ale oni zbierają na chore dzieci...", ale pociągnęła go do kościoła. Chłopiec się tylko na mnie smutno popatrzył, więc ja wcisnęłam koledze puszkę i wzięłam od niego naklejkę i dałam ją chłopcu za darmo do ręki. Babcia się tylko na mnie krzywo popatrzyła i poszli do budynku. Jakiś pan zaczął mi bić z boku brawo. Nie wiem, czy powinnam tak zrobić, czy nie, ale bolało mnie to, że taka zwykła, dziecięca chęć pomocy została zduszona w tym dziecku. Przecież takie rzeczy kodują się w mózgu i zostają na całe życie. A tak chociaż to dziecko było szczęśliwe.
Jedyną rzeczą, jaka mnie zdziwiła, była wrogość, ale jedynie ze strony starszych osób, które (moim zdaniem), powinny dawać przykład. Uważam, że WOŚP robi dużo dobrego, a nawet, jeżeli część pieniędzy zabierają, to im się należy. Przykro mi z powodu sytuacji w Gdańsku, ale cóż.
Jestem mega pozytywnie naładowana po dzisiejszym dniu - zebrałam 1339,86 zł! ^^
Kojarzycie te suche gluty? Nie te lepkie, gumowate kozy, tylko takie wyschnięte, poprzyklejane do ścianek nosa. Będąc małym dzieckiem, zawsze chciałam wyciągnąć takiego suchego gila, który będzie idealnym odlewem wnętrza mojego nosa. Tak jak się robi odlewy (np. podeszew czy wnętrza kopców termitów), tak ja marzyłam o tym, żeby zobaczyć jaki kształt ma mój nos w środku poprzez wyciągnięcie takiego suchego gluta.
PS Niestety nigdy mi się nie udało, ale nie poddaję się i gdy tylko jestem sama w domu, zaczynam swoje poszukiwania od nowa :D
Do czwartego roku życia byłam łysa jak kolano.
Mam młodszego trzy lata brata, który od urodzenia miał gęste, kręcone i kruczoczarne włosy.
Zawsze obce babska chwaliły mnie za bycie dzielnym starszym bratem tego małego aniołka.
Mamy ponad 30 lat na chwilę obecną, a moje włosy wciąż są porażką.
Dodaj anonimowe wyznanie
