Jakieś 20 lat temu pracowałam chwilę we Francji. W tym czasie mój język okrutnie kulał i często myliłam słówka.
Kiedyś szef zaprosił nas do siebie na obiad. Chciałam się popisać znajomością języka i zaczęłam opowiadać, jakiego mam pięknego, włochatego kota (mieliśmy wtedy pięknego kota, persa). Z tym że kot to "chat", a ja używałam słowa, którym określa się damskie narządy... Tak więc przy ogólnej konsternacji opowiadałam, jaką to mam włochatą i miłą ekhm... sami wiecie co ;)
Kiedy byłam mała, bardzo lubiłam przychodzić do mojej cioci i wujka, którzy mieszkali w domu na wsi. Ciocia jest siostrą mojej babci, więc bardzo często chodziłyśmy tam razem. Często też przyjeżdżali moi kuzyni i kuzynka. Uwielbialiśmy bawić się w chowanego, dom był spory, dużo pokojów, kryjówek i "magiczne" przejście z domu przez piwnicę do garażu. Ogród był jeszcze lepszy. Ogromny, zarośnięty mnóstwem krzewów i drzew. Taki fajnie dziki, z klimatem, który lubię. I w tym domu była jedna rzecz, a właściwie to osoba, której nie lubiłam, a raczej się jej bałam. Była to mama mojego wujka.
Miała na imię Aniela. Nie znałam jej dobrze, bo kiedy byłam dzieckiem, ona miała już grubo ponad 80 lat i wyniszczał ją alzheimer. Kiedy jeszcze poruszała się o własnych siłach, często kręciła się po domu, ale tylko wtedy, kiedy cała rodzina siedziała w ogrodzie. Izolowała się (wiadomo, że przez chorobę, ale moja mama mówiła, że zawsze była wredna i nie lubiła ludzi z wzajemnością) i dziwnie się zachowywała. Była bardzo religijna, miała w pokoju figurkę Maryi. Wszystko sobie tłumaczyłam jej chorobą, ale czasami kiedy natykałam się na nią w domu i patrzyłam głęboko w oczy, przeszywał mnie dreszcz. Ta kobieta miała w sobie coś niewytłumaczalnego, coś, co mnie niepokoiło. I bardzo krótko przed jej śmiercią, kiedy była już przykuta do łóżka, poszłyśmy z babcią do cioci i wujka. Babcia poprosiła mnie, żebym poszła z nią na piętro, do Anieli. Nie bardzo mi się to uśmiechało, ale poszłam tam. Aniela nie kontaktowała. W pewnym momencie ciocia zawołała po coś babcię i zostałyśmy z Anielą same. Wtedy spojrzała na mnie i powiedziała "ratuj swoją duszę, módl się, dziecko" i złapała mnie za rękę. Ja się zerwałam i pobiegłam do toalety. Nie mogłam uwierzyć w to w jaki sposób na mnie spojrzała i wypowiedziała te słowa. Jakby coś w nią wstąpiło. Jednak najgorsze zaczęło się dopiero po jej śmierci. Zaczęła mi się śnić. W tych snach zawsze patrzyła na mnie TYM wzrokiem. Miałam mętlik w głowie.
Niedługo po pogrzebie poszłyśmy z babcią do cioci. To już nie był ten radosny dom, tam wszystko było takie ciężkie i przytłaczające. Nie wiem dlaczego, ale poszłam do pokoju Anieli. Chciałam coś poczuć, sprawdzić, czy czegoś tam doświadczę. I doświadczyłam. Ta przeklęta figurka Maryi stała przodem do łóżka, kiedy wchodziłam do pokoju, natomiast kiedy wychodziłam i odwróciłam się, żeby jeszcze ostatni raz rzucić okiem, była ona zwrócona w moją stronę (czyli bokiem do łóżka). Przerażona poprosiłam babcię, żebyśmy wracały do domu, bo źle się czuję. Wtedy zaczęłam się modlić za Anielę, często odwiedzałam ją na cmentarzu, nawet zamówiliśmy za nią mszę. Sny z nią ustały.
To było kilkanaście lat temu. Ostatnio znowu zaczęła mi się śnić. Nie mogę pojąć dlaczego.
Od kilku lat trenuję sztuki walki. Ostatnio wracając z treningu zobaczyłem, jak kilku kolesi zaczepia dziewczynę w dosyć wulgarny sposób, nie mogła się ich pozbyć, krzyczała. Nie stałem obojętnie, zareagowałem od razu - dostali porządny wycisk, jeden za drugim padał, dziewczyna uciekła.
Po kilku dniach zapukała do mnie policja. Jak się okazało, zostałem oskarżony o pobicie... I tu szok - świadkiem całego zdarzenia jest ta właśnie uratowana dziewczyna, która powiedziała, że to ja zaatakowałem tych kolesi bez powodu!
Teraz się zastanawiam: czy oni ją nastraszyli, czy może ja jestem taki naiwny i oni chcą wyciągnąć odszkodowanie i tak wkręcają ludzi?
To zdarzenie zniszczyło mi reputację, ludzie uważają mnie za psychola, zostałem wyrzucony z klubu i grozi mi wyrok. Po tej całej sytuacji szef powiedział, że musi dbać o reputację firmy i teraz będę bez pracy, właśnie złożyłem wypowiedzenie. Sypie mi się grunt pod nogami. W dodatku rodzina trzyma ich stronę, bo zawsze byłem nerwowy, a oni uważali mnie za chuligana tylko dlatego, że trenowałem taki a nie inny sport. Uważają też, że osoba z tatuażem to kryminalista - takie mają podejście. Jestem osobą bez nałogów, skończyłem studia, a wszyscy wierzą osobom z patologii. Tracę chęć do życia w tym społeczeństwie.
Nienawidzę świąt. Wszystkich. Nieważne, czy to Boże Narodzenie, Wielkanoc czy Wszystkich Świętych.
Mam 2 młodszego „rodzeństwa”(kuzyn i kuzynka, ale wychowywałam się razem z nimi, mieszkaliśmy razem, więc utarło się brat i siostra). Z racji tego, że byłam najstarsza, już w wieku 5 lat sprzątanie przed świętami było moim obowiązkiem. Za chociaż jedną pominiętą rzecz, jak np. niewytarcie kurzu z futryn, były ogromne awantury, często kończące się atrakcją nazywaną „wpierdzielem”. Brat i siostra nie robili w tym czasie nic oprócz bałaganu, co mnie wtedy niesamowicie frustrowało, przez co awantur było jeszcze więcej, ponieważ czemu ja miałam wszystko robić, a oni nie dość, że nie pomagali, to jeszcze utrudniali sprawę. Zjedzony batonik? Jeb papierek na podłogę, a ja mam podnieść i wyrzucić. Taka kolej rzeczy sprawiła, że już jako dziecko zaczynałam płakać na samą myśl o tym, że zbliżają się święta.
Kolejnym aspektem jest to, że byłam siłą wypychana do kościoła. Sama. Cała rodzina odpoczywała, a ja miałam ich godnie reprezentować w kościele, gdzie sąsiadki i inne życzliwe osoby obserwowały mnie i potem zdawały raport mojej rodzinie czy prosto stałam i byłam wystarczająco skupiona na mszy. Jeżeli coś było nie tak, znowu atrakcja z pierwszej części wyznania :)
Teraz ich nastawienie do świąt i kościoła całkowicie się zmieniło. Ja wyprowadziłam się do innego miasta, a oni zaczęli wspólnie okupować pierwszą ławkę. Dosłownie odwaliło im na punkcie wiary. Codzienne wspólne modlitwy, codzienne msze, wyjazdy z kościoła itd., itd. Mają się za wzorowych katolików.
A ja? Znowu zostałam „tą najgorszą”. Gdy ich odwiedzam, głównym tematem jest mój brak wiary i wyzwiska z tym związane. Uważam ich za hipokrytów. Każde święta to kolejne próby nawracania mnie i szydzenia ze mnie, bo nie wierzę. Nie widzą tego, że sami do tego doprowadzili.
Na podstawie ich zachowania mogłabym napisać poradnik „jak zniechęcić ludzi do kościoła i świąt”. Trzymajcie za mnie kciuki przed Wielkanocą, bo w końcu nie wytrzymam i powiem im, co o tym wszystkim myślę.
Mam takie jedno wspomnienie z czasów, kiedy byłam małym kaszojadem.
Kiedy rodzice oglądali wieczorem film, ja ubzdurałam sobie, że będę udawać psa. Chodziłam sobie na czworakach, poszczekiwałam.
Piłam własne siki z nocnika, bo jako pies używałam "miski".
Mam nadzieję, że rodzice tego nie widzieli...
Jestem młody, mam zaledwie 16 lat, jednak w opinii mojego psychologa i dużej ilości osób dorosłych, jestem bardzo dojrzały, wręcz jak dorosły.
Ponad rok temu na jednym z grupowych czatów internetowych (jakimś głupim, bez szczególnej tematyki) poznałem dziewczynę, trochę starszą ode mnie. Od początku wydawała się być dla wszystkich miła... Oprócz mnie. Wiele razy się z nią kłóciłem, przez co o mały włos nie zostałem z owego czatu wyrzucony. Mimo to po niedługim czasie złapaliśmy wspólny język. Pisaliśmy coraz częściej i częściej, aż w końcu nie było dnia, żebym do niej nie napisał. Podkreślę, że był to okres dla mnie bardzo ciężki, głównie przez słabe relacje z rówieśnikami i bycie wyśmiewanym. Mało brakowało do depresji.
Światełkiem w tunelu okazała się być ona. Będę określać ją jako W. Z W pisałem na wszelkie tematy, od głupot, po prawdziwe problemy. Nie wspominałem o moim stanie, znałem ją już wtedy od około dwóch miesięcy i nie chciałem jej martwić. Jednak jak się okazało, ona wcale nie miała lepiej. Jej sytuacja była bardzo podobna do mojej, lecz W bolało to mocniej. Pocieszałem, wspierałem, doradzałem. Po roku udało się - zmieniła środowisko. Rozmawiając przez internet cieszyliśmy się oboje. Ona dlatego, bo odizolowała się od tamtych ludzi na dobre, a ja dlatego, bo przez nią przestałem martwić się własnymi problemami.
W międzyczasie zacząłem czuć coś więcej do W. Komplementy, miłe słówka i takie tam głupie rzeczy. Z czasem dostrzegłem to - chciałem być z W kimś więcej niż tylko przyjaciółmi. Wiedziałem, że bliższa relacja na odległość nie ma większego sensu, ale w mojej głowie siedziała tylko W. O każdej porze dnia myślałem o niej.
Powiedziałem jej o tym. Była zaskoczona. Nie powiedziała "nie", nie powiedziała "tak". Temat ucichł na kilka dni. Później zauważyłem drobną zmianę w jej zachowaniu. Zwykle opowiadała mi o wszystkim, co ją dręczyło, w tym o sprawach sercowych. Teraz o tych ostatnich nie wspominała w ogóle, bo jak twierdziła "nie chciała mnie w żaden sposób zranić". Rozumiałem jej intencje, ale powiedziałem, że nie musi się z niczym kryć i że tylko powiedziałem to, co męczyło mnie od dawien dawna.
Doigrałem się. W znalazła sobie chłopaka, przy okazji wcale o tym nie wspominając. Kiedy sam podjąłem ten temat, przeprosiła i zaczęła opowiadać. Są szczęśliwi, mają wspólne hobby, ona od dawna nie miała nikogo tak bliskiego. Słuchałem uważnie, może i z dużym bólem, ale słuchałem.
Czuję się jak ostatni idiota, który uwierzył w cud.
Wyjawiłem jej, co do niej czuję, po czym pogorszyła się nasza relacja i już nie jest tak jak kiedyś. Nie mówimy sobie o wszystkim, brakuje nam tematu do rozmów. A ja? Wracam do bycia cichym samotnikiem, jak dużo nastolatków w dzisiejszych czasach.
Poszedłem do weterynarza uśpić mojego 17-letniego psa, mojego najlepszego przyjaciela, z którym spędziłem całe swoje życie. Wizyta była umówiona wcześniej, ale kiedy weszliśmy do gabinetu, weterynarz uśmiechnął się i spytał wesoło "To jak? Po prostu kontrola, co?".
Płakałem. Bardzo.
Byłam ostatnio na konsultacjach u profesora mojej uczelni. Bardzo się spieszyłam i wszystkie moje ruchy były chaotyczne, co doprowadziło do wysypania się zawartości mojej torebki wprost na biurko profesora. Od tamtej pory boję się na niego spojrzeć. Dlaczego? W torebce miałam wtedy prezent z okazji 5 rocznicy dla mojego chłopaka. Pomyślałam sobie, że spoko pomysłem będzie dać mu z tej okazji 50 najróżniejszych pojedynczych prezerwatyw 🙈🙈🙈
Prawie półtora roku temu moja sytuacja finansowa uległa definitywnemu pogorszeniu. Muszę spłacać ratę wspólnego z moim już byłym mężem ratę kredytu, bo biedaczek jest bezrobotny i nie ma z czego. Do tego za jego długi komornik zajął moje wynagrodzenie. Sprawa jest w sądzie, ale jak to bywa wcześniej spłacę jego długi niż zapadnie wyrok.
Tak czy siak na życie po zapłacenie rachunków zostaje mi naprawdę niewiele. W związku z tym faktem musiałam całkiem przeorganizować swoje dotychczasowe życie. W zasadzie całe pozostałe pieniądze wydaje na jedzenie bo na nic innego nie starczy. Stałam się mistrzem w wyłapywaniu promocji, dokładnie wiem w którym sklepie w okolicy są najtańsze ziemniaki, buraki czy też kapusta.
Potrafię z tego wyczarować naprawdę mistrzowskie kulinarne dania. Do pracy od momentu pogorszenia noszę sobie pudełka ze swoim jedzeniem, skończyło się zamawianie chińczyka czy też innych rarytasów. Nie kupuję żadnych ubrań, tylko niezbędne kosmetyki, żeby jakoś wyglądać. Odstawiłam na bok samochód, bo zwyczajnie nie stać mnie żeby to zaatakować. Wszędzie chodzę na piechotę,na szczęście do pracy mam blisko.
Moja sylwetka stała się dzięki temu zdecydowanie lepsza. Wszyscy w pracy myślą że jestem taka ekologiczna i fit, a ją po prostu nie mam kasy. I ostatnio wypadła mi plomba, musiałam iść do stomatologa, wydatek całkowicie niespodziewany i nie przewidziany w budżecie.
Do pracy już nie miałam co zabrać do jedzenia i byłam po prostu głodna a do wypłaty jeszcze kilkanaście dni. Kolega zamówił jedzenie, ale nie dojadł, i wyszedł do domu. Wstyd się przyznać ale zjadłam te resztki po nim, bo byłam tak głodna. I wstyd się przyznać, ukradłam z pracy papier toaletowy i kilka torebek herbaty.
Wstyd mi. Ale naprawdę nie miałam wyjścia. Jeszcze dwa miesiące totalnego biedowania i komornik zejdzie mi z wypłaty. A co w tym anonimowego? Nikt nie wie jakie mam problemy, boi po co? Co mi dała ta lekcja? Żeby się nie poddawać. Jeszcze wyjdę na swoje. Zobaczyłam też plusy, np moja nowa sylwetka. I może już zawsze będę jadła kartofle buraki i kapustę?
Nie dziwię się, że zgwałcone przez mężów kobiety nie chcą tego zgłaszać i jeszcze latami żyją z tymi mężami.
Trzy lata temu zostałam zgwałcona. Jak to wyglądało, jak doszło do tego - nieistotne. Ważne jest to, że po zdarzeniu on mi groził, a ja i tak myślałam tylko o tym, że muszę uciekać i kiedy tylko wyszedł do pracy (zabierając mi wcześniej klucze, telefon itd), ja ubrałam się i wylazłam oknem i pobiegłam do rodziców licząc na pomoc.
Co od nich usłyszałam? Że mam nie histeryzować i oni zaraz zadzwonią do ich kochanego Bartusia i wszystko się wyjaśni. Kiedy chciałam wyjść zatrzymali mnie czułymi słówkami i przeprosinami, a potem i tak do niego zadzwonili.
Może zabrzmieć to dziwnie ale gwałt nie zrobił na mnie wrażenia, za to moment, w którym on przytulił mnie i zaczął opowiadać o tym, jak poprzedniego dnia upiłam się będąc w ciąży i dobrowolnie uprawiałam z nim seks, a rano zrobiłam mu awanturę (a rodzice oczywiście przyjmowali te brednie), sprawił, ze pękłam. Wybiegłam z płaczem.
Przez kolejne dni wędrowałam od przyjaciela do przyjaciela licząc na wsparcie. Dwa razy doszło do podobnej sytuacji co u rodziców, trzy razy akurat nie zastałam danego przyjaciela, cztery razy mogłam zostać na jedną noc "ale nie liczyć na nic więcej". Jedna wprost spytała czy chcę w ten sposób wyłudzić jakieś pieniądze na mężu, czy może to jakaś zemsta.
Większość zgodnie doszła do wniosku, że przez ciążę mi odbiło, a ich Bartuś jest niewinnym aniołkiem.
Niestety nie miałam wówczas pracy ("Bartuś" miesiące przed tym pomagała mi z odejściem do toksycznego szefa i twierdził, że powinnam szukać nowej dopiero po ciąży), więc byłam bez pieniędzy, bez jedzenia i w końcu też bez domu.
Dopiero po dwóch tygodniach znalazłam w sobie siłę, żeby iść na policję i.... Nie, nie było lepiej. Jedno z pierwszych pytań - w co była pani ubrana? Kolejne (tzn w rzeczywiści nie było tak dosłowne) - czy na pewno nie odbiło pani przez ciążę?
W trakcie okazało się, że rodzina zgłosiła zaginięcie, był jeden wielki cyrk, dalsze spanie na ulicach, dni bez jedzenia, wizyty w sądzie i szpitalach (problemy z ciążą), jego oszustwa, znajomości.
Teraz mam dom w innym mieście i pracę i zdrowe dziecko, ale w kwestii męża wywalczyłam jedynie rozwód i w rodzinnych stronach zdobyłam reputacje histeryczki i kłamcy. Jakby tego było mało - ostatnio jakimś cudem zdobył mój numer telefonu.
Dodaj anonimowe wyznanie
