Od jakiegoś czasu nie mam swoich znajomych. Mam męża, mieszkanie, fajną pracę, dużo ciekawych zajęć i ogólnie nie szukam problemów, jestem szczęśliwa.
Od znajomych ciągle słyszałam, że mi się w życiu powodzi, że też by chcieli nie mieć problemów jak ja, a oni mają kredyty do spłaty i ledwo im na życie wystarcza. Muszą brać kolejne kredyty, żeby na wakacje pojechać albo kupić telewizor. Mają małe mieszkania, są z partnerami, których nie kochają etc.
Kiedy mówiłam, że sami sobie robią problemy biorąc właśnie kredyt, o którym wiedzą, że go nie spłacą, to byłam najgorsza, ta, która nie ma żadnego współczucia. Kiedy pytałam po co tkwią w związkach, w których nie są szczęśliwi, to patrzyli jak na głupią, bo przecież nie rozstaną się z kimś po 7 latach związku, bo dziecko, bo kredyt.... To nic, że nawet wśród obcych ludzi i dziecku potrafili wyzywać się od najgorszych...
Zaczęłam zauważać, że traktują mnie jak taką co "wyżej sra niż dupę ma", bo przecież ja nie mam problemów. Idealny mąż, idealne mieszkanie, idealne wakacje i praca... Nazywali mnie pozerką i śmiali się ze mnie. Między sobą mnie obgadywali, że co ja o życiu mogę wiedzieć, jak nie mam 200 tys. kredytu i mój facet mnie nie bije, twierdzili, że się wywyższam i daję im głupie rady, zamiast pomóc finansowo.
Jak wpadali do nas, nigdy nie przynieśli ze sobą swojego alkoholu czy jedzenia (dużo razy spotykaliśmy się u nas ze względu na wielkie mieszkanie i robiliśmy wspólnie sylwestra czy spędzaliśmy majówkę, ale oni nigdy nie dorzucili się ani do jedzenia, ani alkoholu i nigdy im tego nie wypomniałam). To ja zostałam najgorszą, bo powiedziałam w końcu dość, że sami sobie tych problemów narobili przez swoją głupotę i nieudolność życiową.
Nie jesteśmy z mężem bogaci. Zarabiamy tyle, żeby opłacić bieżące rachunki, kredyt, kupić jedzenie i coś odłożyć, a mimo to ich sponsorowaliśmy.
Skąd wiem, co na mój temat między sobą gadali? Bo przyszła raz znajoma i powiedziała, że jak pożyczę jej 50 zł, to pokaże mi ich wspólne wiadomości i opowie co wszyscy gadają na mój temat... Pożyczyłam jej hajs, a screeny rozmów przesłałam do siebie, na pamiątkę. Ta znajoma sama mi tam obrobiła nieźle tyłek, ale dzięki jej nieogarnięciu mam dowody jak bliscy znajomi mogą z zawiści stać się hienami.
Mam o trzy lata młodszą siostrę, którą często za dzieciaka wykorzystywałam. Gdy byłyśmy małe, mama często kupowała nam różne smakołyki i słodycze. Gdy zjadłam już swoje słodkości, przychodziłam do siostry i pytałam, czy pobawimy się w ''pieska''. Zawsze się chętnie zgadzała. Gra polegała na tym, że ona wydawała mi polecenia, a ja je wykonywałam, a w nagrodę dostawałam jakiś smakołyk. Tym sposobem wyżerałam słodycze siostry, a gdy siostra oddała pieskowi do zjedzenia wszystkie swoje ciasteczka, piesek nie chciał się już bawić.
Na szczęście siostra tego nie pamięta :D
Randki w ciemno, czyli jak oduczyłam się umawiania z mężczyznami przez Internet.
Wiele osób odradzało mi ten sposób nawiązywania znajomości, ale ja byłam mądrzejsza - cóż złego może się stać?
Pierwsza randka - było w sumie w porządku, ale bez jakiejkolwiek iskry, szału, jednym słowem nuda. Postanowiłam skusić się na kolejną.
Druga randka - facet zaczął od tego, że skoro jestem kobietą, to na 100% go oszukam. Rozmowa byłaby się nawet kleiła, gdyby nie regularne wtrącenia, iż kłamstwa leżą w babskiej naturze (czy tego chcę czy nie), więc na pewno go okłamię. Teraz, później, za chwilę - na pewno. W końcu nie wytrzymałam, powiedziałam mu, że owszem, już teraz zamierzam go okłamać, a jak chce, to mogę robić to aż do końca wieczoru.
Trzecia randka okazała się jednak absolutnym hitem, po którym już nigdy nie umówiłam się z żadnym mężczyzną poznanym online.
Faceta poznałam na rockmetal.pl, kiedy szukałam ekipy na Brutal Assault. Zabawnie się z nim rozmawiało, był fanem Monty Pythona i zdawało się, że mamy podobne poczucie humoru. Umówiliśmy się w konkretnym miejscu w centrum miasta, a moim znakiem rozpoznawczym miały być długie do pasa, czerwone włosy. Tak to się zaczęło.
Nie zauważyłam, że niedaleko mnie stoi dziewczyna o podobnych włosach. Dopiero w ostatniej chwili dostrzegłam faceta, który zachodzi ją od tyłu, zakrywa jej oczy dłońmi i mówi całkiem głośno "Nie spodziewałaś się hiszpańskiej inkwizycji!".
Ano nie spodziewała się, zaczęła krzyczeć i zwiała, a ja z pewnym wewnętrznym oporem i lekkim uczuciem zażenowania podeszłam i się przedstawiłam. Dalej było już tylko gorzej.
Poszliśmy na pizzę. Cały czas powtarzał (serio: cały czas), że on jest straszliwym ogrem mieszkającym z matką na bagnie. Opowiadał o swojej bagiennej siedzibie i o tym, że jako ogr zajmuje się poskramianiem wiedźm takich jak ja. Mówiąc to, próbował chwytać mnie i ciągnąć za włosy. Raz nawet wstał i chciał pomasować mi plecy, żeby "zmniejszyć opór wiedźmy". Opowiadał o paleniu wiedźm, o tym, jak uczy je posłuchu na bagnie. Nie było innego tematu, udawał nawet dźwięki, jakie mógłby wydawać prawdziwy ogr, jakieś chrząknięcia, warknięcia i inne.
Próbowałam zachować spokój, bo to ani chybi był prawdziwy czubek, a filmowa ucieczka przez okienko w toalecie nie wchodziła w rachubę. Chciałam wyjść z pizzerii, ale uparł się, że pójdzie ze mną i skoczymy gdzieś na kawę. Uciekłam, wskakując do pierwszego lepszego jadącego tramwaju.
Nigdy więcej "ogrów"...
Pamiętam, jak kiedyś pisałem tu wyznanie o swoim nieżyjącym już dziadku.
Zachwalałem go, podziwiałem, pisząc wszystko ze łzami w oczach.
Jakiś czas temu dowiedziałem się, że ciężka depresja siostry była spowodowana tym, że ją molestował, gdy miała 6 lat.
Pozory mylą...
Dostałam kwiaty z okazji Dnia Matki i trochę się zdziwiłam.
Bo nie mam dzieci. Mam za to chłopaka.
Wręczył mi bukiet i powiedział, że dziękuje mi za „matkowanie przez cały rok”.
Odebrałam moją córkę z przedszkola i pierwsze co zrobiła, to zaczęła opowiadać o nowym koledze, który doszedł do jej grupy. Powiedziała, że ma czarną skórę. Po chwili zapytała:
- Mamo, a jeśli Alan ma czarną skórę to znaczy, że wyszedł swojej mamie z pupy, a nie z pipki, tak jak inne dzieci?
Wyznanie toaletowe.
Kilka lat temu dorabiałam w małym osiedlowym sklepiku. Pewnego razu szefowa wysłała mnie na kilka dni na zastępstwo do innego sklepu, bo tam zachorowała pracownica. Sklepik nie miał toalety. Ponieważ w okolicy stało kilka straganów, taki mały bazarek, do użytku sprzedawców był wspólny, dość obskurny szalet. Klucz do niego miała jedna ze sprzedawczyń w swoim sklepiku. Problem w tym, że trafiłam tam z dnia na dzień i nie wiedziałam gdzie dokładnie mieści się ten sklep, w którym znajduje się klucz. W dodatku delikatna fobia społeczna sprawiała, że wyjście i pytanie ludzi, gdzie jest pani od klucza, nie wchodziło w grę. Zamknęłam więc sklep, kucnęlam za ladą, tak że nie było mnie widać i nasikałam do foliowego woreczka. Niestety ktoś już zaczął pukać do drzwi, więc zawiązałam woreczek, umyłam dokładnie ręce i wypuściłam klientkę. Powiedziałam, że mi coś ważnego upadło na podłogę. W momencie, gdy ją obsługiwałam, woreczek z siuśkami leżał przy moich stopach. Nic nie było czuć, był szczelnie zawiązany. Gdy tylko pani wyszła, owinęłam zawiniątko w jakieś papiery, żeby nie było widać zawartości i wyrzuciłam do pobliskiego śmietnika.
Nie wiem, czemu to zrobiłam. Ulga była niesamowita. Niczego nie żałuję.
Uprzedzając pytania: gdyby chodziło o grubszą sprawę, przełamałabym fobię społeczną. A przez te kilka dni tylko ten jeden raz musiałam skorzystać, mam wytrzymały pęcherz.
Poroniłam pół roku temu.
Do dzisiaj nie wspomniałam o tym w rodzinie, bo mój ojciec jest zdania, że dziecko przed ślubem to patologia, tylko dziwki tak robią i on by się wyrzekł swojego dziecka, gdyby odwaliło taki numer.
Jest mi cholernie przykro, że nawet nie mogę z nikim o tym porozmawiać.
Będzie obrzydliwie.
Jeżeli idę na imprezę, to zawsze przed myję się dokładnie, bo strasznie boję się, że w razie "czegoś" mogę źle pachnieć w niektórych miejscach.
Moja mania urosła do tego stopnia, że gdy jestem na imprezie lub w klubie i idę na "dwójeczkę", to podmywam się w umywalce. Zapytacie pewnie:
Co jeżeli cała łazienka nie jest zamykana od środka lub w kabinie nie ma umywalki?
Otóż... oblizuję palec i podmywam się śliną, liżąc palec... kilkukrotnie, żeby mieć pewność, że jest w porządku.
Wstydzę się tego, ale lęk jest silniejszy ode mnie.
Od paru miesięcy dorabiam sobie jako sprzątaczka na basenie. Mamy taką zasadę, że wszystkie znalezione rzeczy lądują w koszu, chyba że są to przedmioty elektroniczne czy lepszy sprzęt pływacki.
Nawet nie wiecie, ilu ludzi zostawia szampony, płyny do ciała itp. I dzięki temu odkąd tak pracuję nie muszę kupować takich produktów. Mogę codziennie myć włosy innym szamponem przez miesiąc. Moja znajoma ostatnio pochwaliła moje włosy i spytała jakiego szamponu używam. A ja ich mam dziesiątki i niekiedy potrafię wymieszać 5, żeby powstał taki mix. Tak samo jest z balsamami do ciała, odżywkami i innymi produktami. Mam cały arsenał pod prysznicem, który wręcz nie mieści mi się półce. Z kasą u mnie krucho, więc nic bardziej mnie nie ekscytuje niż myśl, że dziś po pracy znów umyję sobie włosy szamponem za parę stówek. Choć przez chwilę czuję ten luksus.
Dodaj anonimowe wyznanie
