Mieszkam bardzo blisko cmentarza. Do mojego domu prowadzi 500-metrowa droga bez żadnych latarni. Po jednej stronie cmentarz, po drugiej lasek. Zawsze trochę bałem się tamtędy iść nocą, ale wyjście na piwo ze znajomymi zawsze wiązało się z przejściem tej drogi.
Pewnego razu wracałem jak zwykle około godziny 01:00, gdy w ciemności zobaczyłem jakąś postać. Mózg zrobił swoje, więc przerażenie poziom maximum, ale dojść do domu trzeba. Pełen strachu przechodzę obok mężczyzny, on nic nie mówi. Zaczynam iść szybciej, facet również, nadal nic nie mówiąc. Ja trucht, on również. Zacząłem biec ile sił w nogach i szybko łapię za klamkę i widzę przy sobie już tego mężczyznę. Zdążyłem zamknąć drzwi, po chwili słychać tylko uderzenia. Cały zalany potem i przerażony budzę starszego brata, żeby zareagował. Brat zapala światło przed domem, otwiera drzwi, a tam facet jak gdyby nigdy nic pyta, czy znamy drogę do miejscowości obok, bo się zgubił i jest troszkę pijany.
Ja mało nie padłem myśląc, że goni mnie zombie, a to był tylko wstawiony facet, który zapomniał jak trafić do domu. Brat się trochę nabija, ale nikomu nie wygadał ;)
Boję się śmietnika przed moim blokiem. Nie, nie dlatego, że jest w nim ciemno. Nie ma znaczenia, że śmierdzi, że z kontenera może wyskoczyć clown-morderca. Boję się po prostu, że... zatrzaśnie się bramka.
Aby dostać się do kontenerów, trzeba przyłożyć czip do bramy. Zdaję sobie sprawę, że prawdopodobnie trzeba to zrobić tylko wtedy, kiedy wchodzi się DO śmietnika, a wyjść można już swobodnie, ale nie chcę ryzykować. Mieszkam sama, więc wynoszenie śmieci wygląda u mnie tak, że otwieram bramkę, po czym - stojąc w niej i pilnując, by się nie zamknęła - rzucam sklejonym taśmą workiem na śmieci, by trafić do odpowiedniego kontenera i zadowolona wychodzę.
Jestem dorosła, czasem rzucam tymi śmieciami na oczach sąsiadów. Nikt nie pyta.
Kiedy byłem około pięcioletnim chłopakiem, bardzo zainteresowało mnie to, jak smakuje mocz. Podjudzony do eksperymentu przez rok starszą siostrę i zdecydowany zbadać całą sprawę, ściągnąłem portki, kucnąłem, skierowałem sprzęt na swoją twarz i radośnie nasikałem do własnej buzi (było dobre ciśnienie strugi).
Wnioski z eksperymentu pozwoliły nie robić mi już tego nigdy więcej. Lepiej zamówić pizzę.
Historia jeszcze z czasów przedszkola, circa 2004. Jak każdy wie, małe dzieci lubią chwalić się w czym to ich rodzice są najlepsi. Oczywiście ja nie chciałam być w tyle, więc gdy padło pytanie, czyja mama najlepiej robi zupę pomidorową, włączyłam się do dyskusji. Doszło do rękoczynów, no i niestety nasze kochane mamy zostały wezwane do przedszkola.
Nigdy nie zapomnę zażenowania mojej mamy, która nie dość, że musiała mnie przed przedszkolankami tłumaczyć z agresji, to z wielkim wstydem przyznała, że jeszcze nigdy w życiu niczego nie ugotowała.
Jestem okropnym pasztetem, ale chyba mało kto zdaje sobie z tego sprawę. Mam dziwne rysy twarzy i nieproporcjonalną figurę babochołopa bez bioder i talii.
Kiedyś jako dziecko obejrzałam z mamą odcinek któregoś z tych programów, gdzie pokazują kobietom jak powinny się ubierać i malować odpowiednio do swojego typu urody. Strasznie chciałam, żeby mnie też ktoś tak doradził i żebym wreszcie była piękna. Takiej możliwości jednak w ogóle nie miałam. W czasach gimnazjum zaczęłam za to sporo czytać, oglądać filmiki itp. Metodą prób i błędów znalazłam te idealne fasony i nauczyłam się robić praktycznie profesjonalny makijaż, który ukrywa mankamenty. Po reakcjach ludzi widzę, że się podobam. Przynajmniej tak, jak podobałaby się przeciętna kobieta, a to i tak jest coś, jeśli bez całego upiększania jestem nieprzeciętnie paskudna.
Tylko na basen nigdy nie chodzę.
Mam 18 lat i boję się zostawać sam w domu.
Jestem typem samotnika i ludzie nie są mi absolutnie do niczego w życiu potrzebni. I tak bardzo jak lubię siedzieć w towarzystwie samego siebie, tak dni, a raczej noce, kiedy rodzice wyjeżdżają, a ja zostaję sam w domu, to istny koszmar.
Zejście na parter (mój pokój jest na piętrze) po zmroku jest dla mnie niemożliwe. Gdy tylko otwieram drzwi jestem przekonany, że ktoś będzie za nimi stać. Non stop mam wrażenie, że ktoś spojrzy mi przez okno w pokoju (jeszcze raz - mieszkam na piętrze). Jeśli przechodzę z pokoju do pokoju, to koniecznie zabieram telefon, tylko po to, by w razie czego móc zadzwonić na policję. Na myśl, że ktoś mógłby wieczorem zadzwonić do drzwi robi mi się słabo. Ciągle wydaje mi się, że coś słyszę (oddech, kroki, skrzypiącą podłogę, otwierane szafki, stukanie). Ostatnio doszło do tego, że chodziłem z nożem między swoim pokojem a łazienką.
Wyznanie piszę chyba tylko po to, żeby zobaczyć jak absurdalnie to brzmi.
Uzależniłam się od spania.
Od jakiegoś roku miałam ogromny problem ze spaniem, po prostu nie mogłam zasnąć, mogłam ciągnąć 3 doby bez spania, a potem nagle ze zmęczenia paść na 14 godz. spać. Poszłam do lekarza, jeden przepisał mi tabletki na sen. Czy pomogło? I tak, i nie. Oczywiście przysypiałam całą noc, ale czułam się po każdej nocy potwornie zmęczona. Poszłam do drugiego lekarza, szereg badań - wychodzi na to, że wszystko ze mną OK i cyk, kolejne tableteczki na sen. Efekt ten sam. Przysypiałam każdą noc, ale po wstaniu czułam się jeszcze gorzej. Może ktoś z was to przeżył - bycie aż tak zmęczonym, że nie można zasnąć ze zmęczenia. Tak się czułam, jakbym dopiero nieprzerwanie prowadziła samochód przez 12 godz., przebiegła runmagedon (bez endorfin) i dźwigała ciężkie zakupy ze sklepu, naraz.
Zaczęłam czytać o moim problemie, ale w zasadzie nic ciekawego nie wyczytałam, aż trafiłam na tematykę ASMR. Zaczęłam oglądać różne filmiki, słuchać podcastów i nagle dzięki temu zaczęłam przesypiać każdą noc i to naprawdę się wysypiając. Problem w tym, że bez tego nie zasnę, problem w tym, że stało się do dla mnie czymś w rodzaju obsesji. Jak tylko przychodzę do domu, włączam jakiś filmik, co równa się niestety z pójściem spać. Zaniedbuję dom, obowiązki, czasem nie jem, bo po przyjściu myślę tylko o tym, żeby to włączyć i iść spać. Ostatnio jak mój szef wyjechał na delegację, oglądałam/słuchałam tych filmików w pracy, oczywiście zasypiałam, potrafiłam przespać cały dzień w pracy, budził mnie tylko telefon służbowy.
Nie wiem, co teraz robić, ani ta sytuacja, ani poprzednia nie jest dla mnie zdrowa, ale nie jestem w stanie się opanować przed ASMR, a z drugiej strony, jakbym przestała, to znów bym nie mogła spać lub musiała brać tabletki, przez które czułam się jeszcze gorzej.
Poznałem ciekawą dziewczynę na portalu randkowym. Pisaliśmy ze sobą i umówiliśmy się na randkę. W dzień spotkania temat rozmowy zszedł przypadkowo na inteligencję. Zapytałem ją z ciekawości jakie ma IQ.
Stwierdziła, oburzona, że ona niczego takiego nie ma, po czym dodała, że nie ma zamiaru spotykać się z facetem, który podejrzewa ją o choroby weneryczne. I odwołała randkę.
Bogu dzięki.
Sytuacja miała miejsce jakieś lata temu, kiedy to przyjacielska relacja z moim obecnym chłopakiem zaczęła ewoluować w związek. Był on moim pierwszym chłopakiem, więc nie do końca wiedziałam, jak powinnam się zachować na randkach.
Uznałam, że przede wszystkim powinnam sama za siebie płacić, ponieważ bardzo mi na nim zależało, a nie chciałam wyjść na pazerną osobę. Poza tym czułabym się źle każąc komukolwiek za mnie płacić. Na pierwszym wyjściu powiedziałam mu o tym, moja decyzja niestety ugodziła trochę w jego męskie ego, ale nie odpuściłam i musiał się zgodzić.
Po paru dniach "randek spacerowanych" chłopak postanowił mnie zaprosić do cukierni. Zajęliśmy miejsca i przeglądaliśmy menu, a kiedy wybrałam ciastko, które chciałabym zamówić, wyjęłam portfelik i zaczęłam liczyć pieniądze. Wreszcie powiedziałam: "24 złote, starczyłoby nawet na dwa ciastka i jeszcze trochę kasy by mi zostało".
Wtedy chłopak popatrzył na mnie zdziwiony i zapytał: "Czyli dzisiaj ty chcesz stawiać? No dobra, skoro tego potrzebuje twoja feministyczna dusza"...
Zatkało mnie. Wcale nie zamierzałam stawiać, chciałam wziąć dwa ciastka dla siebie, bo po prostu lubię wp**rdalać. Był to na tyle wczesny etap związku, że odmówić nie mogłam, ale zaczęłam mówić coś w rodzaju: "Jeśli czujesz się zdominowany przez kobietę, to nie muszę ci go kupować, nie ma problemu", ale on uznał, że nie może mi odbierać tej radości z dominacji. No cóż, kupiłam, ciastko i dla siebie, i dla niego.
Jesteśmy razem już prawie 10 lat, ale on dalej nie wie, że chciałam wtedy zeżreć dwa ciastka sama, przez długi czas był bardzo dumny, że ma tak niezależną kobietę :D
Mój kolega zdawał prawo jazdy w czasach, kiedy jeszcze nie było kamer w samochodach. Warto zaznaczyć, że zdawał 14 lutego, czyli w walentynki.
Na egzamin odwoziła go jego dziewczyna, a z racji takiej, że on ma romantyczną duszę, to zabrał ze sobą kopertę z walentynką dla swej dziewczyny. Planował wręczyć ją po wszystkim i włożył ją do kieszeni od kurtki.
Przyszedł czas egzaminu. Obsługa. Kolega otwiera maskę, ale że przeszkadzała mu walentynka, to wyjął ją i położył na silniku. Egzaminator spojrzał w prawo, w lewo, a następnie wyciągnął rękę po kopertę i szybkim ruchem schował ją do siebie do kieszeni. Kolega ze stresu nie zwrócił mu uwagi.
Jego egzamin trwał 15 minut. Żadnych trudności, oczywiście wynik pozytywny.
Jakież musiało być zdziwienie egzaminatora, kiedy chciał przeliczyć pieniążki, a okazało się, że w środku jest walentynka :D
Dodaj anonimowe wyznanie
