Koleżanka po długim czasie suszenia mi głowy w końcu namówiła mnie na wizytę w stadninie. Usiłowałam jej wytłumaczyć, że nie nadaję się do takich sportów, ale nie odpuściła. Chciała, abym złapała bakcyla jazdy konnej i razem z nią robiła sobie hipiczne wypady.
Podczas pierwszej wizyty spadłam z mojego rumaka i zaryłam twarzą w rozmiękłym błocie. Nie mogłam otworzyć oczu, więc po omacku chwyciłam jedną ręką końską nogę, a drugą… płot pod napięciem. Końska noga wierzgnęła i poczęstowała mnie kopytem prosto w twarz. Efekt mojej pierwszej przygody z jeździectwem to wybite dwa zęby i rozcięta warga. Do tego straumatyzowany wierzchowiec uciekł i właściciel tego miejsca musiał przez dwie godziny szukać go w pobliskim lesie.
Koleżanka już nie suszy mi głowy. Przyznała mi rację – nie nadaję się do takich sportów...
Mój ojciec ma obsesję na punkcie mojego życia miłosnego.
Nigdy nie mogłam mieć chłopaka, bo jak ojciec się o nim dowiedział (a zdarzało mu się mnie śledzić), to potrafił mu grozić. Ciągle słyszałam, że mam się nie zbliżać do mężczyzn, bo mnie wykorzystają i zostawią, a "zużytej" nikt nie chce.
Raz nawet lekko podchmielony tata zapytał się, czy jestem jeszcze dziewicą, bo jak nie, to nie mam wstępu do tego domu.
Co ciekawe, mój młodszy brat nie miał tego problemu. Przyprowadzał dziewczyny do domu, chwalił się swoimi podbojami miłosnymi i łóżkowymi. Ja nawet nie mogłam mieć męskich kolegów. Gdy próbowałam rozmawiać o tym z rodzicami, to w odpowiedzi słyszałam tylko te durne powiedzonka typu "jak suka nie da, to pies nie weźmie" czy "jak masz córkę, to pilnujesz całego osiedla". Żadne moje argumenty do nich nie trafiały.
Po mojej wyprowadzce miałam nadzieję, że coś się zmieni, że w końcu będę mogła mieć normalne związki. Jednak mocno się przeliczyłam. Ojciec potrafił dzwonić codziennie, stał pod moją klatką, czasem nawet pod drzwiami i "pilnował". Groził, że jak dowie się, że z kimś sypiam, to nie mam wstępu do domu, a mój bękart będzie wydziedziczony.
Aktualnie zbieram pieniądze na przeprowadzkę do całkiem innego miasta. Planuję kompletnie odciąć się od rodziny.
Mam 25 lat, mieszkam i pracuję w jednym z miast wojewódzkich. Mam również zgraną paczkę znajomych, razem też pracujemy w tej samej branży.
Ostatnio jedna znajoma nieśmiało się mnie spytała, czy coś mnie łączy z jednym z kolegów "z grupy". Kilka osób kiedyś widziało nas, jak po imprezie wsiadamy razem do taksówki, jak czasem gdzieś znikamy, więc pomyśleli, że może ze sobą sypiamy lub tworzymy związek.
Niby nie ich sprawa, ale ciekawość wzięła górę.
Oczywiście zaprzeczyłam, a prywatne spotkania z X usprawiedliwiłam projektami w pracy, nad którymi czasem trzeba przysiąść po godzinach.
X jest moim zdaniem bardzo atrakcyjny, ja jego zdaniem również, bardzo się sobie podobamy, ale wiemy, że charakterami totalnie do siebie nie pasujemy.
Kiedyś gdzieś po kilku drinkach wypłynął pomysł, aby spróbować seksu bez zobowiązań, jednak mimo tego, że czujemy do siebie pociąg fizyczny, stwierdziliśmy, że komuś może stać się przez to krzywda i nie ma sensu narażać fajnej koleżeńskiej relacji.
Co zatem robimy razem po nocach?
Przytulamy się. Śpimy, tulimy się, dotykamy po plecach, ramionach, głaszczemy się po nieerotycznych partiach ciała.
Kiedyś X zorientował się, jak bardzo wewnętrznie cierpię z samotności, więc postanowił mnie przytulić, tak też zasnęliśmy u niego w łóżku.
Od tamtej pory, czyli od ponad roku, raz na jakiś czas odwiedzam go, aby poczuć ciepło i zapach drugiej osoby. Jest dosłownie moją przytulanką.
Mimo tego, że nie robimy nic złego, strasznie wstydzę się tego, że z tej życiowej beznadziejności muszę ukrywać to, że chodzę do jakiegoś faceta, żeby się z nim przytulać.
Historia w stylu: rodzicielstwo - robisz to źle.
Kiedy moja siostra wyszła za mąż i zaszła w ciążę, to rodzice wyrzucili mnie z domu. Z dnia na dzień, po prostu zabrakło dla mnie miejsca.
Teraz, po kilku latach, dziwią się, czemu nie utrzymuję z nimi kontaktu.
Taka anonimowa historia, bo sąsiedzi wciąż myślą, że wyjechałam za granicę w poszukiwaniu lepszego życia.
Jako mały berbeć byłam niesłychanie wygadana. Gdy miałam trzy, może cztery latka moim ulubionym zajęciem było odbieranie telefonu stacjonarnego. Miałam wyćwiczoną swoją formułkę "Dzień dobry, tu Julia, słucham?" i każdego dzwoniącego nią częstowałam. W tym czasie mój tata pracował nad bardzo ważnym projektem.
Pewnego dnia, gdy praca została już złożona na biurko prezesa, tata czekał na telefon, czy szef nie ma żadnych zastrzeżeń. Była to dość spora firma i gdyby wszystko poszło dobrze, tata otrzymałby pokaźną sumkę pieniędzy. Pech chciał, że akurat tego dnia, gdy czekał na telefon, byłam w domu tylko ja i on. Tatę przycisnęła grubsza sprawa, więc z gazetą pod pachą skierował się do kibelka. Jak można się domyślić, w tym czasie zadzwonił telefon. Ja uradowana, że po raz kolejny popiszę się swoją elokwencją, odebrałam telefon i wywiązała się taka oto rozmowa:
- Dzień dobry, tu Julia, słucham?
- Dzień dobry, tu szef taty, czy mogę z nim porozmawiać?
Ja jak to każde szczere dziecko bez zastanowienia wypaliłam:
- Ale taty nie ma, tata robi kupkę.
Po drugiej stronie cisza. Po chwili słyszę, że prezes ze śmiechem odpowiada:
- Dobrze, w takim razie jak skończy to powiedz, żeby zadzwonił do prezesa.
Możecie wyobrazić sobie strach w oczach mojego rodzica, gdy opowiedziałam z dumą, jaką jestem świetną sekretarką. Na szczęście szef nie był zły i wszystko skończyło się dobrze :D
Nie potrafię uprawiać seksu.
W moim domu nie rozmawiało się prawie w ogóle. Moja mama wmawiała mi, że każdy facet to dupek, który tylko chce seksu i że na pewno zostanę młodą, samotną matką, jeśli pójdę na imprezę. Tamponów nie mogłam używać, bo na pewno pęknie mi błona i żaden facet już nawet na mnie nie spojrzy. No i jak tak słuchałam tego 19 lat, to jakoś mi to weszło w głowę. Do tego wszystkie docinki na temat tego jak gruba i brzydka jestem sprawiły, że rozbierałam się tylko w łazience (patrząc na siebie tylko przy myciu), nie wiedziałam co, gdzie i jak, o masturbacji coś słyszałam, ale to chyba tylko chłopcy tak robią, a porno to najgorsze zło jakie istnieje.
Tak że żyłam tak sobie w totalnym celibacie fizycznym, mentalnym i życiowym (do tego stopnia, że byłam pewna, że jestem aseksualna), aż poznałam chłopaka, z którym zaczęło coś iskrzyć.
Wtedy zaczęłam się bać wszystkiego. No bo jak to tak, ja się nawet nigdy nie całowałam. Ale jakoś tak powolutku zaczęłam się przełamywać. W końcu powiedziałam mu, że ja nigdy nic. NIC. A że mu na mnie zależało, to powoli mnie wszystkiego uczył, aż stwierdziłam, że jestem gotowa. I pojawił się największy problem. Nie mógł we mnie wejść, ale spoko, to pierwszy raz, jak nie dziś, to kiedy indziej. Tylko że to się ciągnie do dziś, czyli rok. Od pół roku mieszkamy razem. A ja nie potrafię. Czytałam o tym i podobno istnieje taka choroba jak pochwica. Chodzi o to, że kobieta się wtedy "zaciska" i nie ma opcji na nic. Tylko że na to cierpią kobiety, które przeżyły gwałt lub były molestowane, a mnie nic takiego się nie przytrafiło.
I wiecie co, mam kurwa dość. Dość tego, że najprostszej czynności nie potrafię zrobić. Byle 15-latki zachodzą w ciążę na imprezie, a ja z ukochanym od roku nie mogę spędzić choć jednej nocy. Wiele kobiet mówi, że czują się gorsze, gdy nie mogą zajść w ciążę, a co ja mam powiedzieć? Ja nawet nie potrafię "nóg rozłożyć". Czuję się wybrakowana, gorsza, niesprawna. Boję się, że to nigdy się nie skończy, że już zawsze tak będzie.
PS Chłopak kocha mnie taką, jaka jestem. Powtarza i udowadnia mi to na każdym kroku. Mówi mi też, że to nie jest najważniejsze, że będzie próbować, aż się uda, przecież jesteśmy młodzi. Śmieje się też, że jesteśmy mistrzami 69 i chociaż oszczędzamy na prezerwatywach, ale boję się, że kiedyś zmieni zdanie. Bardzo się boję.
Pracuję w niewielkiej firmie, 10-12 osób. Codziennie na przerwie idę sobie do sklepu po picie/cokolwiek. Jeden z moich starszych kolegów zawsze prosi mnie o puszczenie totka. Chłop nigdy nic nie wygrywa i narzeka, że ani jednej cyferki nie trafia.
Co robię ja? Pomijam na swoim kuponie cyferki, które on zaznacza i wybieram spośród pozostałych. Trafiam trójki tak często, że jestem na plusie. Koledze nic nie mówię. Jego pech przynosi mi kasę :D
Jestem nauczycielką matematyki w szkole podstawowej.
Ale to nie będzie wyznanie o strajku czy zarobkach.
Mam romans z ojcem jednego z moich uczniów.
Zaczęło się niewinnie, a to kawka, a to rozmowa po wywiadówce sam na sam.
Jan, bo tak ma na imię mój kochanek, ma żonę ,z którą posiada w sumie czworo dzieci.
Ja jestem sama.
Umówiliśmy się na niezobowiązującą znajomość, ale Jan zdecydował się odejść od żony. Tłumaczyłam, że z mojej strony to nic poważnego i nigdy z nim się nie zwiążę. Niestety on jest nieugięty.
Nie chciałam rozbijać rodziny, obawiam się, że moi koledzy z pracy się dowiedzą.
Myślę o wyprowadzce do innego miasta, chcę zwyczajnie uciec.
Nie na to się pisałam.
Mój tata, jak na prawdziwego elektryka przystało, zamiast paska używa w roboczych spodniach uciętego kabla... razem z wtyczką.
Od 5 lat jestem uzależniony od narkotyków.
Powodów by zacząć było kilka. Ojciec pił jak byłem mały i znęcał się psychicznie nade mną i matką (chwała Bogu, że od 8 lat nie pije), w szkole od małego byłem pośmiewiskiem i kozłem ofiarnym głównie ze względu na wagę i ogólną izolację. Tak poza tym byłem OK. Uczyłem się na czwórkę bez większego zaangażowania, nie paliłem, nie piłem.
W liceum mieszkałem w internacie i pod koniec pierwszej klasy nawiązałem znajomość z "tym popularnym, lubianym gościem". Fajnie było móc z kimś pogadać na luzie, aż w końcu zaproponował, żebym spróbował. Uznałem, że czemu nie.
Poleciałem. Krótko po pierwszym razie zacząłem palić papierosy i pić. Brałem co mi w ręce wpadło, ba, jakbym mógł to pewnie nawet dałbym się prostytuować. W 2017 pojawiły się dopalacze, które sam załatwiałem. Studia przepiłem, poszedłem do pracy, po dwóch miesiącach do następnej, po kolejnych dwóch do kolejnej, aż mnie wyrzucili.
Wtedy poszedłem na całego. Ukradłem rodzicom 3000 i jako że mój samochód był u mechanika, pojechałem o 21 na skuterze do miejscowości oddalonej o 45 km wypożyczyć samochód. Skuter zostawiłem, zamówiłem dopalacze za tysiaka i przez noc jeździłem po Małopolsce ćpając. Rano następnego dnia zadzwonił do mnie ojciec i powiedział, że mam się w domu nie pokazywać. Nie przejąłem się tym zbytnio. Robiłem to samo, w tym samym aucie, nieumyty, przez 5 dni może raz coś zjadłem.
W końcu z wycieńczenia zasnąłem podczas jazdy i wjechałem na czołówkę. Gdybym wtedy nie wyszedł (a właściwie nie wyleciał) samodzielnie z auta, pewnie bym nie żył. Trafiłem do szpitala, nikomu innemu nic się nie stało, więc dostałem tylko 500 zł mandatu.
Ja miałem rozwalone prawe kolano, jelito cienkie pęknięte w trzech miejscach. Musieli mi wyłonić stomię (taka dupa na brzuchu, co sra kiedy chce). Przeprosiłem się z rodzicami i obiecałem poprawę. Gdy siedziałem w domu "znajomi", których miałem dzięki ćpaniu olali mnie, co mnie złamało i wróciłem do brania, chodząc w tym czasie na terapię dzienną. Szybko się tam zorientowali i przy rozmowie z terapeutą i mamą postawiono mi ultimatum: albo Idę na półroczną terapię w ośrodku zamkniętym, albo rodzice wyrzucają mnie z domu. Poszedłem pod Warszawę, skąd na miesiąc przed zakończeniem programu mnie wyrzucili, bo zrobiłem za małe postępy. Życzyli mi bym zaćpał i skończył jako bezdomny. Wróciłem do domu.
Teraz jestem w tym punkcie: mam rok pełnej abstynencji, z czego 7 miesięcy jestem poza ośrodkiem. Mam dobrą pracę, odkładam pieniądze, żeby w końcu przynajmniej wynająć mieszkanie. Spotykam się z dziewczyną tylko raz lub dwa razy na miesiąc, bo muszę dbać o swoje samopoczucie i poświęcać sobie dużo czasu, żeby nie wrócić do ćpania.
Życzę powodzenia wszystkim z tym samym problemem. Dacie radę, trzeba chcieć.
Dodaj anonimowe wyznanie
