Zawsze znajomi idąc ze mną np. w centrum handlowym mówią, że ludzie się za mną oglądają, obracają.
Tak. Zwracam na siebie uwagę. Zwłaszcza moje 143 cm wzrostu. Wygląd kobiety, ale wzrost 10-latki.
Brak tolerancji wśród ludzi można zauważyć przy wielu okazjach.
Kiedyś przy kasie mała dziewczynka zapytała swojej mamy, wskazując na mnie palcem: "Mamusiu... a ta pani jest chora, że jest taka mała?". Matka zakłopotana zaczęła mnie przepraszać. Cóż, tylko się uśmiechnęłam. Żeby każdy był taki szczery jak małe dzieciaki ;-)
Innym razem chłopak, z którym ledwo wymieniłam kilka zdań, ponieważ totalnie mnie nie interesował, powiedział swojemu koledze, że nigdy by się ze mną nie umówił, ponieważ nie chciałby mieć dziewczyny o wzroście siedzącego psa.
Niestety nie mam wpływu na tak niski wzrost. Nie mam wpływu na genetykę, ale mam wpływ na swoje zachowanie i wiem, że nigdy nie będę ludzi osądzać po wyglądzie. Bo sama tak często jestem oceniana. Przykre.
Ostatnio zauważyłam, że poci mi się tylko jedna pacha, więc wydaje mi się logiczne używać dezodorantu tylko na tę pocącą się pachę.
Trochę dziwne, ale prawdziwe.
Wiecie co mnie wkurza? Papierosy, a konkretnie palący pracownicy.
Od lutego tego roku pracuję w ośrodku dla niepełnosprawnych. Podopieczni przyjeżdżają do nas na sześć godzin, pozostałe dwie są na wypełnienie m.in. dokumentacji.
Opiekuję się dorosłymi chorymi, często agresywnymi ludźmi. Choć praca jest ciężka i fizycznie, i intelektualnie, to najbardziej mnie wkurzają koleżanki z pracy.
Jest nas pięć i wszystkie oprócz mnie palą. Nie chodzi mi o zapach (śmierdzi) czy ich zdrowie (są dorośli), ale o czas.
Gdy ja nie wiem w co ręce włożyć i mam np. zajęcia manualne z grupą, to koleżanki powinny zwracać uwagę na bezpieczeństwo podopiecznych, bo niektórzy są agresywni, a niektórzy o umyśle dwuletniego dziecka, i nie wiadomo co strzeli im do głowy, mogą zrobić krzywdę sobie lub osobie obok. Powinny w teorii, bo w praktyce dziewczyny "wyskakują na dymka". Fakt, to raptem pięć minut, ale przez te pięć minut ja mam stan przedzawałowy, bo naprawdę może się coś stać.
W czasie jednego dnia dziewczyny wyskakują tak około siedem razy, czyli mają pół godziny przerwy, gdy ja w tym czasie pracuję za wszystkie.
Przełamałam się i byłam z tym u dyrektorki, ale szefowa stwierdziła, że panie pracują tu od kilkunastu lat, a ja od pół roku i robię problemy.
Jestem zatrudniona na umowę zlecenie, dopiero po sześciu miesiącach mam podpisać umowę o pracę na czas określony. Czyli jak się sprawdzę.
Dyrektorka już zapowiedziała, że umowę mam podpisać pierwszego sierpnia, a ja zamiast skakać z radości chcę odejść.
Mam już zaklepaną pracę od połowy września, a teraz możecie mnie zjechać, ale nie zamierzam nikomu nic mówić, zwyczajnie 31 lipca pójdę do pracy, a w sierpniu nie, jak nie podpiszę umowy, to do niczego nikt mnie nie zmusi, a dyrektorka niech się martwi.
Nienawidziłam dzieci. Wszyscy znajomi i rodzina mówili, że przejdzie mi, jak będę miała własne. Mam teraz dwójkę najsłodszych dzieci pod słońcem. I nienawidzę dalej wszystkich dzieci, z wyjątkiem swoich.
Moja babcia od zawsze głośno chrapie. Leki czy inne krople dawały znikome efekty. Po śmierci dziadka nie chcieliśmy, by została sama w domu, więc postanowiliśmy zabrać ją do siebie. Oczywiście na spanie z nią w jednym pokoju zostałem skazany akurat ja...
Znaleźliśmy nowy syrop (kolejny już), by jakoś to złagodzić. Kładziemy się spać. Już po chwili słyszę odgłosy godowe jelenia z drugiej strony pokoju. Mija około 15 minut, a dźwięk ucichł. Myślę sobie, że to na pewno syrop zadziałał. Zadowolony idę spać.
Okazało się, że to nie lek. Zmarła w nocy.
Nie umiem sobie poradzić z tą sytuacją. Ja taka zawsze pewna siebie itp., a tu takie coś...
Jadę rano autobusem, miejsce podwójne zaraz za kierowcą, dosiada się jakiś koleś, pcha się na mnie nieznacznie, ja czytam książkę. Zaczynam się czuć niekomfortowo, on ma rozłożone nogi jak typowy facet (dosyć częste zjawisko w busie). Po jakimś czasie, gdy zaczęła mi naprawdę przeszkadzać jego noga, patrzę, a on chyba śpi i ma wyciągnięty stojący interes z rozporka! Mój mózg szybko przetwarza, że on jak się dosiadał, to coś majstrował przy rozporku, a potem położył tam plecak. Jak się zorientowałam, szybko uciekłam, jeszcze przepraszając tego zboczeńca, żeby wyjść stamtąd. Po prostu masakra.
Ciągle o tym myślę i przypomniało mi się, że już miałam podobną sytuację z tym samym kolesiem, że dosiadł się i na śpiocha, nieznacznie, ale jednak pchał się - wtedy też w pewnym momencie się przesiadłam na inne miejsce.
Boję się już na myśl, że będę wracać autobusem i znowu obojętne z kim mogę mieć taką sytuację. Chyba już nie będę siadać sama, tylko będę stać albo do kogoś się dosiadać.
Moja mama zmarła, gdy miałam niecały rok. Zupełnie jej nie pamiętam.
Mój tata zawsze zachowywał się tak, jakby wciąż z nami była. Opowiadał, co mama by zrobiła, co by powiedziała, pomyślała, czego pewnie by chciała i o czym by marzyła. W mieszkaniu nie zmienił NIC. Było dokładnie tak, jak mama je urządziła. Odświeżał jej ubrania, pryskał jej perfumami i jedną - dwie rzeczy odkładał na krzesło i wieszak, gdzie jej się zdarzało. Jedna para jej butów zawsze stała przedpokoju. Wszędzie towarzyszyło nam jej zdjęcie. Bawił się ze mną jej toaletką, szpilkami, wałkami do włosów, kiedy miałam fazę na małą modnisię. Jej ulubiona pościel była tylko dla mnie. Dzięki temu, od kiedy pamiętam, mama przy nas "była". Co prawda na Dzień Matki cmentarz, no ale... nigdy tak naprawdę nie odczułam jej nieobecności.
Gdy zaczęłam dorastać, rzeczy mamy stały się moją własnością. To ja wprowadzałam ew. zmiany w domu, wystroju, układzie mebli. Tata zawsze powtarzał, że jako córka swojej mamy jako jedyna mam prawo rządzić "babską ręką". Nigdy nie interesował się innymi kobietami, był bardzo uprzejmy, ale nic poza tym. Zresztą, tata zawsze był niezwykle miłym, dobrym człowiekiem. Wychował mnie najlepiej jak umiał, kochał z całego serca i gdy przyszła pora, wypuścił z gniazda.
Dalej żyje tak, jakby mama wyszła tylko na chwilę albo wyjechała w delegację. Ja też. Mój mąż doskonale to rozumie, jest dla mojego taty jak syn. Taki prawdziwy. Nasz syn również nie ma z tyn problemu. Wszyscy wiemy, że moja mama nie żyje fizycznie, ale wszyscy mamy wciąż poczucie, że jest z nami duchem. Nie chwali się tym nigdzie, ale laurki zawsze dla babci robi, a na pytania w stylu "czy twoja babcia..." odpowiada, że "babcia nie żyje, ale gdyby, to...". Takie samo podejście mieli jej rodzice i rodzice taty, póki żyli. Innej rodziny nie mamy.
Zapytałam kiedyś taty, dlaczego to wszystko? Odparł: ślubowałem twojej mamie wierność, uczciwość i miłość aż do śmierci. Ja przysięgałem za siebie, więc chodzi o moją śmierć, nie jej. Od tamtej pory nic się nie zmieniło, ani w moim sercu, ani umyśle. Ona na mnie czeka i kiedy się spotkamy, pójdę tam jak na pierwszą randkę, ze świadomością, że zrobiłem wszystko, co miałem do zrobienia.
Mój tata zmarł dwa tygodnie temu, niespodziewanie, w nocy. Cały czas mam w głowie te słowa.
Od 3 tygodni pracuję w żłobku. Od razu po licencjacie z pedagogiki znalazłam pracę w zawodzie i bardzo się z tego powodu cieszyłam, do czasu...
Pracuję z A., która pomimo mgr jest totalnym zaprzeczeniem pedagoga.
Już w pierwsze dni czułam, że chce mi ubliżyć. Wszystkie moje pomysły na zabawę z dziećmi krytykowała. Wszystko jej przeszkadzało w moim zachowaniu. Ogólnie wszystko jej przeszkadzało, a najbardziej dzieci.
Sama A. ma zachowania typu bordeline. Raz przytula dzieci, całuje, bierze na ręce, a raz krzyczy i szarpie. Zauważyłam, że najgorzej mają te, które jeszcze nie mówią, ale sporo płaczą. Potrafi posadzić je w krzesełku w kącie i one siedzą tam nawet i godzinę!
Ja za tydzień zmieniam pracę, a ona jeszcze nie wie, że mam nagrane na telefonie, jak zwraca się do dzieci. Np. "przestań wreszcie wrzeszczeć, boli mnie głowa!" albo "jak nie przestaniesz, zadzwonię do mamy, by cie nie odbierała, zostaniesz tutaj do rana".
Czemu anonimowe? Nikt jeszcze o tym nie wie. Szefowa, gdy jej zwróciłam uwagę nt. zachowania jej pracownicy, powiedziała mi tylko, że jak trochę popracuję, to zrozumiem, że dzieci wyprowadzają z równowagi.
Nagrania (głosowe) mam zamiar pokazać szefowej, gdy znajdę nową pracę, a jeśli nie zwolni A., osobiście skontaktuję się z rodzicami w celu przekazania dowodów i zasugeruję, żeby poszli z tym na policję.
Wyjechałem za granicę wiele lat temu, z żoną i synem. Jakoś tak po pięcioletnim pobycie rozstaliśmy się i zostałem sam z dzieckiem, ale mniejsza o to, nie narzekam.
W tym czasie moja siostra poprosiła o to, czy może przyjechać do mnie zarobić trochę kasy - właśnie straciła pracę, miała dwójkę dzieci z facetem, który ją olał, ogólnie nieciekawie.
Mieliśmy sobie nawzajem pomagać, wspierać itd. - super sprawa, po to jest rodzina, nie?
Wprowadziła się do mnie z dziećmi i znalazła pracę niemalże od razu, byliśmy w tej samej sytuacji, te same zarobki. Ona twierdząc, że chce odłożyć jak najwięcej i wrócić do kraju nie płaciła rachunków ani czynszu, rzadko robiła zakupy, wszystkie pieniądze do skarpetki. OK, trzeba pomagać, nie pytałem o kasę.
Rok później zaczęły się problemy, straciłem pracę, był kryzys, oszczędności zero, bo wszystko płaciłem. I tu się pojawił problem. Siostra przestała być miła.
Płaciła za mnie czynsz, robiła zakupy, ale... wszystko co wydała na mnie i na moje dziecko podliczała i na koniec wystawiła mi rachunek.
Oczywiście będąc na jej łasce mieliśmy to wypominane kilka razy dziennie, plus poniżenia, wyładowywanie się na mnie itp. Stanąłem w końcu na nogi, po 6 miesiącach, wyprowadziliśmy się i zaczęliśmy sami z małym od nowa.
Siostra mnie nachodzi, pisze, grozi sądem, policją i żąda zwrotu pieniędzy, które na nas wydała. Zrujnowała mi opinię u rodziny i znajomych mówiąc, że ją okradłem.
A to co dla niej zrobiłem jak była w potrzebie nie liczy się zupełnie.
Na początku chciałem jej oddać te pieniądze dla świętego spokoju, ale zbuntowałem się i nie. Nie oddam jej ani grosza. Jeśli ma być sprawiedliwie, to niech ona też mi odda za rok mieszkania na mój koszt. Jak jej to powiedziałem, roześmiała mi się w twarz twierdząc, że JEJ SIĘ NALEŻAŁA POMOC.
Mam siostrę-madkę... Co byście ludzie zrobili, bo mnie ręce tak opadły, że mogę sznurówki na stojąco zawiązywać.
Mówiąc wprost: mam czterech ojców i dwie matki oraz małą armię rodzeństwa.
Myślałam przez lata, że żyję w całkowicie typowej rodzinie. Wiecie; mama - A, tata - B i ja, ich córeczka. Tak było aż do około ósmego roku życia, gdy zostałam poinformowana, że jestem adoptowana. Jak poinformowali mnie rodzice, moja matka biologiczna - C, zostawiła mnie w szpitalu, zrzekając się praw do mnie. Nie powiem, trochę zabolał fakt, że mnie nie chciała, ale mimo tego ja chciałam poznać osobę, która mnie urodziła.
Tak więc po pięciu latach bałagań i nalegań (dzieci potrafią być przekonujące, zwłaszcza gdy wrzeszczą po nocach) rodzice wynajęli detektywa, który miał znaleźć moich biologicznych rodziców. Cóż, udało się. Okazało się, że nie porzucili mnie z własnej woli, ale pod naporem rodziców, ponieważ gdy się urodziłam, mama C miała 16 lat, podobnie jak ojciec - D. W momencie, gdy ich poznałam, byli szczęśliwym małżeństwem z dwójką dzieci. Jakoś tak się stało, że bardzo się z nimi zżyłam, podobnie jak z rodzeństwem. Moi rodzice też ich polubili. Zaczęłam mówić do nich po imieniu.
Sielanka trwała dwa lata, aż nastąpił kryzys; rozwód rodziców. Zostałam z tatą B, ponieważ on miał stałe źródło dochodów. Przeżyłam to strasznie. Uciekałam od jednego rodzica do drugiego i do trzecich. Płakałam, nie spałam po nocach. Ale w końcu musiałam się z tym pogodzić. Mama A znalazła nowego partnera, pana E, szybko się ożenił i spłodzili syna. A ponieważ mama A chciała utrzymać ze mną kontakt, E widziałam bardzo często. Doszło do momentu, gdzie mogłam śmiało nazwać go tatą, ale przy moim układzie wolałam nazywać go po imieniu lub mówić, że jest moim ojczymem.
Co do taty A, zrobił wszystkim niespodziankę i przeprowadził… mężczyznę. Był jak spełnienie snu dziecka. Nie wiem w sumie, czy mieliśmy więź ojciec - córka, ale wiem, że nie chciałam, żeby tata A go zostawił. Zaczęłam mówić do niego "papo".
Tak więc miałam mamę i ojczyma, tatę i papę oraz Patrycję i Kamila (rodzice biologiczni).
Później jest moje rodzeństwo. Rodzice biologiczni dorobili się jeszcze dwójki dzieci, mając w sumie czwórkę. Mama drugi raz się związała (obecnego partnera jeszcze nie poznałam) i ma z nim syna, a z ojczymem ma czwórkę dzieci.
Tak więc ja - jedynaczka, która przez osiem lat był sama - mam teraz dziewiątkę rodzeństwa.
Za rok w planach ślub z moim obecnym partnerem. Miał niezłą zagwozdkę, gdy tłumaczyłam mu moje relacje. Najlepsze było, gdy na początku zapytał mnie o poznanie rodziców, a ja, niewiele myśląc, zapytałam:
- A których?
Dodaj anonimowe wyznanie
