Minęło 1,5 roku, odkąd miałam cesarkę. Ćwiczę, jem zdrowo, jest OK, ciało zbite i umięśnione oprócz brzucha, do którego nie wróciło pełne czucie.
Nie ma to jak gratulacje drugiej ciąży od obcych ludzi i pytanie kiedy rodzę, oraz ustępowanie miejsca w komunikacji miejskiej... Oczywiście szybko prostuję, że jestem po prostu gruba (po co mówić o problemach po cesarce), a miejsce odstępuję innej osobie potrzebującej :)
Na moje szczęście zaczynam czuć powoli mięśnie dolnej partii brzucha :)
Jako dziecko bardzo nie lubiłam chodzić do przedszkola. Źle. Nie to, że nie lubiłam, co po prostu się bałam. Czego? Kogo? Przedszkolanki. Nie robiła żadnej krzywdy, była przemiłą osobą, ale za każdym razem na jej widok zaczynałam płakać. Tak bardzo, że nie dało się mnie uspokoić.
Twarz tej przedszkolanki... Była cała pokryta pryszczami. Takimi brzydkimi. Wyglądało to okropnie. W mojej pięcioletniej główce wywoływał ten widok strach. Ubłagałam mamę, wręcz na kolanach, żeby mnie stamtąd zabrała. Odniosłam wymarzony efekt. Zostałam zapisana do zerówki i tam już nie miałam takich przygód ;)
A tę panią najmocniej przepraszam. Dzisiaj jest mi za to wstyd, mimo że byłam dzieckiem :(
Mam 23 lata i jestem dziewicą. Nigdy nie miałam chłopaka, nie wiem co jest ze mną nie tak, ale interesują się mną same kobiety. Nie odstaję od reszty moich rówieśniczek, niektóre już biorą śluby.
Z chłopakami całowałam się dwa razy i to dwa razy w klubie, nic więcej, to cały mój bliższy kontakt z mężczyznami. Może i nie jestem zbyt towarzyską osobą, ale jakiś kontakt z ludźmi potrafię nawiązać.
Nie wiem z czego to wynika, ale zaczyna mnie to boleć. Nie rozumiem, czemu kobiety do mnie lgną i tu niestety nie przesadzam. Nikomu wcześniej o tym nie mówiłam i jest to moje pierwsze wyznanie na tej stronie.
Obawiam się, że nigdy nie będę umawiać się z żadnym mężczyzną, nie znajdę miłości, a ostatecznie zostanę sama.
Mam 12 lat i chcę tu opisać swoją historię. Nie będzie to historia typu: Oj, ja biedna, chłopak z podstawówki mnie nie kocha, zerwał po trzech dniach, tnę się. Nie. Zupełnie co innego. Takie użalanie się nad sobą. Do rzeczy.
Odkąd pamiętam mama się nade mną znęcała. Fizycznie i psychicznie. Gdzie był tata, zapytacie. Otóż tata był za granicą, pracował tam. Kiedy miałam 6 lat, wrócił na stałe do PL. Mama nie przestała mnie bić. Było tak samo. Tata na początku mnie bronił, ale później, jakoś przestał. Wychodził sobie do innego pokoju, udawał, że nie słyszy mojego krzyku. I tak przez 12 lat.
Kiedy urodził się mój brat, nazwijmy go Przemek, moja mama okazywała mu agresję taką samą, jaką mnie. Pamiętam krzyk rocznego dziecka przywiązanego do kaloryfera, albo brak tego krzyku, kiedy zawijała go w "naleśnika" przy pomocy prześcieradła i zakrywała mu usta apaszkami, czy też szalikami. Denerwowała się o wszystko.
Najgorszym incydentem było to, jak trafiłam do szpitala ze wstrząśnieniem mózgu, bo jak dawałam jej syrop malinowy rozrabiany z wodą, to ona stwierdziła, że proporcje są nie takie i że ona powiedziała, jakie one powinny być. I klasyk. "Ja się nie będę powtarzać. Ja mówię raz, a ty gnoju słuchaj, bo cię zabiję, rozumiesz?"
Ostatecznie nie domyśliłam się jakie to mają być proporcje i dostałam w głowę drewnianym krzesłem. W szpitalu mama kazała mi powiedzieć, że poślizgnęłam się na basenie.
Podobne sytuacje nie zdarzały się sporadycznie. Bicie do krwi, czy ciężkie pobicie kablem tak, że nie mogłam się ruszyć, zdarzały się często. To tylko kilka historii, wszystkich bym tu nie zmieściła, nawet wszystkich nie pamiętam, było ich mnóstwo. Najciekawsze było to, że zwykle przepraszała na kolanach, że ona się zmieni, bla, bla, bla. Cóż za herezje. 2 tygodnie przerwy i od nowa. To samo.
A co do taty, to... Może mnie nie bije i nie nęka, ale robi coś niedobrego. Oby nie posunął się dalej. Często wchodzi mi do łazienki, ja zawsze zamykam się na klucz, jednak tata umie otworzyć, komentuje mi moje miejsca intymne, mówi, że mam ładne piersi i że powinnam chodzić w obcisłych ubraniach bez stanika, bo najlepiej wyglądam, gada, że fajnie wyglądają moje sutki, że mam fajne owłosienie w miejscach intymnych. Zaczynam się go bać, mam nadzieję, że przestanie z tymi sprośnymi rzeczami. Jednak ja... Zwyczajnie boję się zadzwonić na policję. Nie mam odwagi. Mam w głowie taką myśl, że to przecież moi rodzice, kocham ich, mama mnie przeprasza, inni mają gorzej. Albo jakby policja mi nie uwierzyła, bo przecież bunt i te sprawy, to byłoby piekło w moim domu. To mnie powstrzymuje od zawiadomienia odpowiednich służb.
Mam nadzieję, że dotrwaliście do końca. Dziękuję za przeczytanie. Nie wiem co robić, doradźcie mi.
Historia, którą opiszę, wydarzyła się niedawno. Wtedy moja babcia zaczęła poważnie chorować. Moi rodzice musieli bardzo często ją odwiedzać, by sprawdzić jak się czuje, co najmniej raz w ciągu dnia. Zajmowało im to sporo czasu (babcia mieszkała 30 kilometrów od naszego domu, a nikt inny z rodziny jej nie odwiedzał). Ze względów praktycznych postanowili, za jej zgodą, zmienić jej lokum z domu do mieszkania w bloku, piętro wyżej od nas. To też pozwoliło mi i mojej siostrze odwiedzić ją przy okazji powrotów ze szkoły, bo wcześniej nie mieliśmy takiej możliwości (wcześniej odwiedzaliśmy ją maksymalnie raz w tygodniu, z powodu nauki).
Tu wszystko się zaczyna. O istnieniu mojej babci przypomniała sobie nagle jej córka (i siostra mojej mamy) i po 20 latach braku kontaktu postanowiła go odnowić (zaznaczę, że mieszkała w tym samym mieście, co jej mama). Na początku sama dzwoniła do swojej matki, a gdy (podobno) dowiedziała się, że zbyt rzadko (zdaniem babci) się odwiedzamy, ta do swoich "odwiedzin" postanowiła wykorzystać nas. Dzwoniła co godzinę i kazała nam iść do babci i zrelacjonować jej samopoczucie.
Już na drugi dzień postanowiliśmy zablokować jej numer.
Po jakimś czasie ciotka stwierdziła, że musi wziąć los w swoje ręce i postanowiła... przeprowadzić się do mieszkania znajdującego się piętro wyżej od mieszkania mojej babci. Ciotka odwiedziła babcię dzień po przeprowadzce, a potem; przez kolejne 3 miesiące, nie odwiedziła swojej matki ani razu, co było podyktowane tym, że "nie ma czasu" (problem w tym, że za każdym razem, jak tylko się widzieliśmy, twierdziła, że "w bloku jej się nudzi i nie ma co robić".) Babcia jej wtórowała, przy okazji mówiąc nam, że "nas jest 4, to chociaż jedna osoba ma czas dłużej ze mną posiedzieć".
To nie zwiastowało tragedii, która się wydarzyła.
Kilka miesięcy przed przeprowadzką ciotka rozwiodła się ze swoim mężem. Miała z nim trzy córki (odpowiednio w wieku 3, 5 i 7 lat). Dzieci przebywały raz u niego, a raz u niej. Wszystko się skomplikowało wtedy, gdy po tej dłuższej przerwie ciotka nie postanowiła odwiedzać babci CODZIENNIE. Na czas tych odwiedzin dzieci przebywały u nas, bo jak ciotka twierdziła, babcia ich nie toleruje. Prawie codziennie robiliśmy za darmowych opiekunów (kiedy ja z siostrą wracaliśmy ze szkoły, moi rodzice dopiero jechali do pracy, więc cały czas ktoś był w domu). Już w pierwszy dzień tego pilnowania jej dzieci wywiązała się niemiła sytuacja (jedna z wielu): ciotka zapowiedziała moim rodzicom, że tylko jedzie do sklepu i nie będzie jej maksymalnie godzinę. Zostawiła dzieci o 9, a o 18, gdy poszedłem sprawdzić, gdzie ciotka jest, okazało się, że cały dzień siedziała u babci, a o zakupach kompletnie zapomniała. Innym razem dzieci czekały pod drzwiami naszego mieszkania ponad 6 godzin, bo moi rodzice musieli pilnie gdzieś jechać i nie było ich cały dzień. Co z tego, że dzień wcześniej ciocia została poinformowana, że rano nikogo nie będzie.
Po śmierci babci, ciotka wyprowadziła się i nie ma z nią kontaktu.
Krótko:
Całowałam się z menelem. Z języczkiem...
Jestem mężatką od siedmiu lat, swojego męża znam od dwunastu. Mój Jarek kiedyś był człowiekiem pełnym pasji i zapału. Nie było takiej rzeczy, której by nie sprostał. Gdy ja zastanawiałam się czy iść na bardzo wymagające studia, on szczerze mnie do tego zachęcał. Sam również skończył ciężkie studia, właściwie bez większego wysiłku. Był moim idolem.
Od jakichś trzech lat z moim Jarkiem jest ciężko. Zaczęło się niewinnie, od pojedynczych narzekań. Potem coraz częściej zostawaliśmy w domu, zamiast wychodzić gdzieś ze znajomymi. Gdy pojawił się nasz synek, mój mąż postanowił, że to on zostanie w domu i zajmie się młodym. Proponowałam mu, że ja mogę zawiesić pracę na jakiś czas, a potem małego do żłobka i jakoś damy radę. Moja mama także mieszka niedaleko, więc mogłaby go przypilnować. Nie, zaparł się, że on chce zostać w domu i nie było dyskusji. Nie uważałam tego za dobry pomysł, ale zgodziłam się.
Przykro mi teraz patrzeć na swojego męża. I tu nie chodzi o to, że został w domu z dzieckiem, bo to mu w niczym nie uwłacza. Chodzi o jego nastawienie do życia. Wiem, że mamy szczęście i ułożyło nam się w życiu, ale to nie powód by teraz niczego nie zmieniać. Widzę, że nie jest szczęśliwy, ale nie potrafi tego zmienić. Jest strasznie obojętny na wszystko, niczego nie pragnie, do niczego nie dąży. Pomimo tego, że cały dzień siedzi w domu, to nigdy nie ma w domu obiadu, ciuchy nie są wyprane, w domu jest syf. Moja mama przychodzi do nas codziennie, a jego odwiedza go minimum trzy razy w tygodniu. Czasami biorą też małego do siebie na cały dzień. To nie jest tak, że nie ma czasu, ani że mu się nie chce. On nie widzi potrzeby.
Mieszkamy w bloku. Moim marzeniem zawsze była wyprowadzka do domu jednorodzinnego. Znalazłam działkę w okazyjnej cenie, blisko miasta, na koncie miałam sporo gotówki. Gdy do niego poszłam i powiedziałam mu o swoich planach, to tylko wzruszył ramionami. "Chcesz, to się buduj", tylko tyle usłyszałam. Wiem, że jemu też nie jest łatwo ale sam zdecydował się na taki układ. Na moje propozycje poszukania żłobka, reaguje w podobny sposób. "Chcesz, to sobie szukaj". Dramat. Mam dosyć tego, że wiecznie muszę być osobą decyzyjną. Nie tak to powinno wyglądać. Jakbym żyła i mieszkała z robotem, a nie z facetem, za którego wyszłam. Proponowałam psychologa, tylko na ten temat ma jakieś zdanie - kategoryczne nie.
Zazwyczaj staram się zrozumieć innych i postawić się w czyjejś sytuacji, zanim kogoś ocenię. Dlatego byłam w szoku rozmawiając z jedną znajomą.
Ja rozumiem, że niektóre kobiety nie chcą mieć dzieci, ale powód dla którego znajoma ich nie chce sprawił, że przeszedł mnie zimny dreszcz.
Koleżanka wychowywała się bez matki, trudna sytuacja, ojciec czasami był, czasami go nie było, w domu było dużo alkoholu. Ogólnie dzieciństwo nie było łatwe. Nie chce mieć dzieci, bo dlaczego jej dziecko miałoby mieć lepiej od niej?
Zatkało mnie. Czy jest ktoś, komu wydaje się to logiczne wyjaśnienie? Jeżeli tak, to proszę o wyjaśnienie, ja nie ogarniam...
W moim gimnazjum był taki zwyczaj, że podczas pierwszego dnia kilkudniowej wycieczki, dzieci dawały swoje pieniądze opiekunom. Oni sobie zapisywali w zeszycie, kto ile dał. I codziennie rano podchodziło się do nauczyciela z prośbą o wydanie części z tej kasy, którą chciało się tego dnia wydać, a on to sobie notował. Nie wiem, czy słusznie tłumaczę szczegóły, ale ostatnio gdy opowiadałem tę historię znajomym, to bardzo się dziwili i mówili, że u nich tak się nie robiło. W każdym razie chodziło o to, by inne dzieci nie ukradły nam pieniędzy, może też by nie zgubić/nie wydać wszystkiego jednego dnia.
Na tę kolonię czekałem bardzo długo - jechaliśmy nad morze na 2 tygodnie. Dostałem od rodziców 300 zł (wtedy dla mnie majątek). Głównym opiekunem był nasz wychowawca, dyrektor szkoły (mała miejscowość, małe gimnazjum). Dojechaliśmy tam pod wieczór, zdeponowaliśmy wszyscy kasę u dyrektora, potem zabawy, kolacja, spanie. Podczas śniadania następnego dnia w stołówce brakowało jednej osoby. Nie był to uczeń, lecz jeden z nauczycieli. A bardziej precyzyjnie - dyrektor. Nikt nie wtajemniczał uczniów w szczegóły, więc nie wiem, kiedy dokładnie go zlokalizowano i czemu nie zajmowała się tym policja. Wiem tylko tyle, że dyrektora pochłonęła impreza, i przehulał nasze pieniądze! Wszystkie pieniądze wszystkich uczniów.
To był najbiedniejszy wyjazd w moim życiu. Zero gofrów, pamiątek, nawet na pocztówkę nie miałem.
Dla ciekawych tego, co było dalej:
Dyrektor po jakimś czasie przestał być dyrektorem, ale nie wiem, czy to z tego powodu. Pieniędzy nikt nam nigdy nie zwrócił. Jak już wspominałem, to mała miejscowość i to kilkanaście lat temu, więc czasy były też inne, stąd znalazł on zatrudnienie w jakiejś szkole w okolicy i większych konsekwencji nie poniósł, bo później tam też został dyrektorem.
Piszę to wyznanie, aby wyrzucić z siebie te sytuacje, które sprawiają, że do dziś czuję ogromny wstyd.
Moja matka, babcia i inne żeńskie członkinie naszej rodziny miały (i chyba wciąż mają, ale nie utrzymuję kontaktów z rodziną z wielu powodów) w zwyczaju łapać za biust dorastające dziewczyny i dodawać do tego obrzydliwe komentarze typu "chłop będzie miał co macać w nocy", albo "jaka decha, na co ci ten stanik". Kiedy jako nastolatka próbowałam im pyskować i nazywać to molestowaniem, słyszałam odpowiedzi "molestowanie to by było, jakby chłop cię dotykał, a jak druga baba dotyka, to nic złego".
Ojcu nie mówiłam, bo ciężko pracował i zawsze wracał zmęczony, a ja wstydziłam się to komukolwiek wyznać.
Dodaj anonimowe wyznanie
