W wieku około 18 lat byłam na weselu u kuzyna. Impreza w bardzo fajnym lokalu, ze sporymi ogrodami wokół (także jakieś jeziorko, domki letniskowe itp.). Byłam sama, bo akurat nie miałam żadnego chłopaka w tym czasie. Bawiłam się wtedy z kolegami pana młodego i jego braćmi. Do tej pory nie miałam dobrego kontaktu ze starszymi kuzynami, bo wiadomo – różnica około 6-7 lat do pewnego wieku jest ogromną różnicą i wcześniej byłam dla nich po prostu dzieckiem. Ale tego dnia zaczęłam się dość dobrze dogadywać z jednym z nich.
Od tego momentu czasem pisaliśmy, jakoś sporo wspólnych tematów wychodziło. Cieszyłam się, że złapałam taki kontakt ze starszym kuzynem – do tej pory byłam „skazana” na towarzystwo tych młodszych członków rodziny, bo ze starszymi dzieliła mnie zbyt duża różnica wieku. Po paru tygodniach kuzyn stwierdził, że warto się spotkać, bo akurat będzie w Polsce. Pojechaliśmy autem (on prowadził) nad jeziorko, gdzie często bywaliśmy całą rodziną za dzieciaka. Pospacerowaliśmy trochę, pogadaliśmy trochę o rodzince, trochę o jego pracy w Norwegii, trochę o jego narzeczonej itd.
Kiedy już mieliśmy wracać i wsiedliśmy do samochodu, kuzyn powiedział coś w stylu „Masz na sobie tę samą bluzkę co wtedy”. Zdziwiłam się strasznie, jakie „wtedy”? Patrzył mi na biust i zaczął pytać, czy może go dotknąć, bo do tej pory ciągle go pamięta. Skąd może go „pamiętać”? I wtedy przypomniał mi historię sprzed kilku lat. Chyba najbardziej upokarzającą historię mojego nastoletniego życia. Sprawę, o której udało mi się zapomnieć, wręcz wymazałam ją z pamięci. Przeczytacie ją tutaj: #nptD1
Czyli ten oblech z ekranu, który mnie szantażował i oglądał wpół-nago to mój kuzyn! I w dodatku siedziałam wtedy z nim sam na sam w samochodzie na jakimś odludziu… Zaczęłam się mocno denerwować, szczególnie że on chciał „powtórki”. Wykrzyczałam mu, że jest nienormalny, ma się ogarnąć i zawieźć mnie do domu.
Nie zrobił nic wbrew mojej woli, ale nie mógł się długo ogarnąć, musiał wyjść na papierosa „ochłonąć”. Zaczęłam kombinować jak się stamtąd wydostać, ale nie za bardzo miałam kogo prosić o pomoc, tym bardziej nie wiedząc, gdzie dokładnie byliśmy. Na szczęście kuzyn po chwili uspokoił się na tyle, żeby mnie odwieźć do domu.
Nigdy nie spodziewałabym się czegoś takiego po osobie z rodziny. Teraz każda impreza, na której go spotykam, jest dla mnie katorgą. Za każdym razem mi o tym przypomina i muszę od nowa próbować wymazać to z pamięci. Nie mówiąc już o moim obecnym chłopaku, który wie o sytuacji i za każdym razem ma ochotę mu przyłożyć.
Chyba nie muszę mówić, że ten kuzyn będzie jedynym, który nie dostanie zaproszenia na mój ślub.
Mam 25 lat i nigdy nie miałam chłopaka. Nie stronię od towarzystwa chłopaków, ale nie szukam partnera na siłę. Zwyczajnie nikt dotąd nie spodobał mi się tak bardzo, bym chciała z nim być. Nigdy mi to jakoś bardzo nie przeszkadzało, ale od jakiegoś roku mój mózg zaczyna od tej samotności nieco wariować.
Zadurzam się z łatwością w facetach, których ledwo znam. Wystarczy mi chwila spędzona z nimi, jedna rozmowa. Ale gorsze jest to, że moje „fazy” dotyczą mężczyzn kompletnie nie dla mnie. Raz jest to żonaty facet w wieku mojego ojca, innym razem niepełnoletni licealista. Wchodzą mi do głowy, nie potrafię przestać o nich myśleć, miewam erotyczne sny z nimi w roli głównej. Trwa to ze dwa miesiące, potem mi przechodzi, ale zaraz spotykam inny obiekt westchnień. I tak w kółko. Rany, jakie to męczące.
Dotychczas wierzyłam w słowa, że do miłości nie ma się co spieszyć i na każdego przyjdzie czas. Teraz przestaję. Bo brak miłości zaczyna mi chyba szkodzić.
Członek mojej rodziny jest politykiem. Jeszcze nie jest rozpoznawalny na poziomie krajowym, ale jest już znany na szczeblu lokalnym.
Oglądając jego wpisy na Facebooku można znaleźć wiele wzruszających postów. Bardzo lubi informować o swoim życiu prywatnym jak i służbowym. Co robi, jakie inicjatywy wspiera i jakimi wartościami kieruje się w życiu.
Niestety od kuchni wygląda to trochę inaczej. Gdy jego siostra zachorowała na nowotwór, zadzwonił do niej kilka razy w ciągu leczenia. Jednakże nie przeszkadzało mu to we wrzuceniu posta z informacją o chorobie siostry i prośbie o modlitwę.
Cóż, jego siostra stwierdziła, że wolałaby by brat do niej zadzwonił, tak normalnie, po ludzku, zamiast prosić obcych ludzi o modlitwę.
W chorobie potrzebujesz wsparcia najbliższych, a nie wirtualnych zapewnień o pamięci.
Jestem pierwszą wnuczką moich wszystkich dziadków. Jednocześnie jedyną z tego pokolenia, którą przed śmiercią zobaczył dziadek. Byłam jego oczkiem w głowie.
Nie wiem, o co chodzi babci, ale po śmierci dziadka ta kobieta udaje, że nie ma mnie na tym świecie.
Pamiętam, jak siedmioletnia ja zauważyła przez okno babcię i wujka. Akurat przyjechali, a ja z dużymi oczami obserwowałam, jak idzie do bloku naprzeciwko, gdzie mieszkają moi kuzyni. Siedziałam przy oknie trzy godziny. Mama mimo wielu prób próbowała mnie zagonić do zabawy, ale ja za bardzo tęskniłam za babcią. Kiedy w końcu wyszła od kuzynów, zaczęłam do mamy wołać, żeby wstawiła wodę na kawę. A kiedy się odwróciłam, zobaczyłam babcię znikającą za drzwiami samochodu.
Inna sytuacja.
Zaprasza mnie i mamę do siebie, żeby "sąsiedzi zobaczyli". W tym samym czasie, jak się okazało zaprosiła swoją sąsiadkę z córką w tym samym wieku co ja.
I ten moment, w którym mnie ignorowała, bo zajmowała się córką sąsiadki...
Słowo babcia nie chce mi przejść przez gardło, kiedy o niej myślę. To, że moi rodzice nie są razem nie znaczy, że nagle przestałam należeć do rodziny. Minęło dziesięć lat i jedyne, o czym marzę, to powiedzieć jej prosto w twarz jak bardzo zniszczyła mi dzieciństwo i ile łez przez nią wylałam.
Ostatnio wydałam książkę. Dowiedziała się od cioci. Pierwsze co zrobiła to spytała, ile zarabiam i czy mam zamiar podzielić się z rodziną. Oczywiście ze mną osobiście się nie skontaktowała.
Nie ma co, kochana "babcia".
Rzecz miała miejsce w poprzednim roku, kiedy miałam okazję chodzić do budynku zwanego potocznie gimbazą.
Przed i po WF, większość z dziewczyn zmieniała normalny biustonosz, na sportowy. Zwykle robiło się to w szatni i nie odczuwało się wtedy większego dyskomfortu. Naturalnie, żadna z nas nie biegała po pomieszczeniu z 'wywalonymi cyckami', tylko najzwyczajniej na świecie się przebierała.
Pewnego dnia, do szatni dziewcząt wbiegło kilka chłopców i dziewczynka (szatnie nie są zamykane na klucz, chociaż większość uczniów prosiła o tą możliwość) może z 4/5 klasy. Ja i kilka moich koleżanek byłyśmy wtedy 'toples' i szybko zakryłyśmy piersi czym się da, ponieważ tamte dzieciaki nagrywały nas komórkami! Przebrane dziewczyny po prostu wyrzuciły ich z naszej szatni pilnując, aby nie uciekły i znów weszły do pomieszczenia.
Kiedy byłyśmy już gotowe, z kurduplami pod pachą, poszłyśmy do ich wychowawczyni opowiadając jej o ich występku, zmuszając dzieci do pokazania nagrań. Jaka była jej reakcja? 'Było się nie rozbierać jak panny lekkich obyczajów! "Wy specjalnie to robiłyście! Takie mamy czasy, że 15-latki tylko o seksie myślą!", a kiedy próbowaliśmy jej przekazać, że to ONI weszli nam do szatni, odparła, iż "Na pewno chcieliśmy ich zgwałcić(?), a zresztą to wszystko dlatego, że pornografia nam w głowach!"
Wspólnie stwierdziliśmy, że pojedziemy z tym do dyrekcji i rodziców. Na szczęście, oni zareagowali kompletnie inaczej niż ta nieszczęsna kobieta, a tamte dzieci poniosły stosowną karę za to, co zrobiły. Nauczycielka została zwolniona, a wszelakie nagrania i zdjęcia z nami w roli głównej usunięte. A zamykane szatnie wreszcie wcielone w życie.
Nie wiem, skąd pomysł, żeby zrobić coś takiego w wieku 11/10 lat.
Anonimowe? Moim zdaniem tak.
Dlaczego? Dlatego, że nikomu się do tego nie przyznam.
Do tego, że oprócz nazwijmy to kariery i samorealizacji marzę o tym, by założyć rodzinę i by mój mężczyzna wreszcie mi się oświadczył. Po 7 czy 8 latach (mamy okolice 30stki) uważam, że najwyższy czas, podczas gdy on unika tematu jak ognia...
Na początku myślałam, że chce mnie zaskoczyć, więc nie chce żebym się spodziewała... nawet raz czy dwa mierzył mój pierścionek...
Spytacie jak można być razem tak długo i nie rozmawiać o tym? Cóż.. nie potrafiłabym myśleć o ślubie po roku, dwóch czy trzech... dla mnie to za wcześnie by kogoś dobrze poznać, poza tym byliśmy za młodzi.
A teraz już nie wiem jak do niego dotrzeć...Przecież nigdy nie naciskałam, nie wymuszałam, nie chciałam być jedną z tych wrednych bab jak żony jego kolegów, nie chciałam sama zaczynać tematu, no i mam... Być może zmarnowałam najlepsze lata życia. Nie chcę zaręczyn z litości, nie chcę go zmuszać, ale też nie chcę tak żyć... nie potrafię też go zostawić, bo ogółem nam razem dobrze i jesteśmy szczęśliwi.
Ale jak zacznę delikatnie temat, to on już wie, że skończy się kłótnią, więc go unika, a jak udaje że nie słyszy, to jeszcze bardziej mnie wkurza i awantura gotowa...
Czasem boję się że pęknę i go zostawię, albo postawię ultimatum, a tego bym nie chciała. On po prostu wyrobił sobie proste skojarzenie - temat przyszłości = kłótnia.
Jakby spróbował ze mną spokojnie pogadać, nie byłoby awantury...
Raz się popłakałam, a on razem ze mną przyznał, że mnie kocha i planuje ze mną życie... i nie chce mnie stracić. Nie chcę tej całej szopki, weselicha na 200 osób itd.
Boi się tez, że skończymy jak inni znajomi po rozwodach... albo drący ze sobą koty, a przecież nie musimy być jak wszyscy.
Planujemy razem życie, kredyt hipoteczny, a ja nie wezmę go w takiej sytuacji...
Co powinnam zrobić? Czekać aż przyjdzie do umowy z bankiem i wtedy jemu będzie zależeć i stwierdzi, że najwyższy czas pogadać jak dorośli?
Czasem chce mi się płakać, bo sama na siebie ukręciłam bat - taka chciałam być nowoczesna, wyrozumiała (ja nie jestem taka jak wszystkie, że lecą do ślubu jak ćmy do ognia, dobrze mi w nieformalnym związku i mam... zostanę starą panną.
Będzie obrzydliwe.
I to bardzo.
Mam obsesję na punkcie spermy, a mianowicie - jej smaku.
Chodzę po klubach i nie tylko...
Zbieram tam zużyte prezerwatywy.
Po co?
Najcenniejszym skarbem i wartościowym jest dla mnie ich zawartość.
Wiem, że to niebezpieczne (choroby weneryczne itd.), ale niesamowicie mnie to podnieca i smakuje.
Nie wiem co z tym zrobić, ale nie wyobrażam sobie dnia bez skosztowania tego przysmaku.
Mam młodszą siostrę, pochodzimy z normalnej, niewyróżniającej się rodziny. Karolina dwa miesiące temu obchodziła swoje szesnaste urodziny. Poza rodzicami, mną i dwoma kotami, świętowało ten dzień jeszcze jej dziecko.
Karolina w ciążę zaszła przypadkowo, bo nie zabezpieczyli się z jej byłym chłopakiem. Dzieciak obecnie ma pięć miesięcy, a jego ojciec się ulotnił. Rodzice umówili się z rodziną chłopaka, że tamci będą miesięcznie dawać małe pieniądze na pomoc w utrzymaniu dziecka. Sprawa rozeszła się pokojowo, moi rodzice choć źli na Karolinę - przejęli tę rozsądną postawę. Nie było sądu, a młody ojciec nie zamierza utrzymywać kontaktu z potomkiem, na co zresztą przystają jego rodzice.
Aby nikt nie spoglądał na nas dziwnie, nie wyzywał od patologii - najwięcej czasu na zewnątrz, spędzam z dzieckiem ja. Mam ponad dwadzieścia lat na karku, nikt nie zwraca na mnie uwagi. Chodzę na spacery przed pracą, po pracy, wieczorami. Można by powiedzieć, niańczę to dziecko i przedstawiam je jako swoje - jeśli już ktoś zapyta. Wszyscy bliscy znajomi mają świadomość, że nie mam dzieci, ale ci dalsi są w przekonaniu, że dziecko Karoliny jest moje.
Nikt nie wie, poza bliskimi, że ten brzdąc jest Karoliny. Podczas wysokiego zaciążenia nie chodziła do szkoły. Miała załatwione douczanie - i tylko jej wychowawczyni, z tego obcego grona, wiedziała dlaczego. I pomogła nam w utrzymaniu tajemnicy oraz sama przychodziła z materiałami od innych nauczycieli, za co jesteśmy wdzięczni.
W domu zajmujemy się dzieckiem na zmianę. Trochę rodzice, trochę jeszcze ja, a po zrobionych zadaniach i nauczeniu się na sprawdziany - za tę robotę bierze się Karolina. Niechętnie bierze odpowiedzialność za swoje dziecko, brzydzi się zmieniać pieluchy i ma problem z myciem maleństwa. Nie chce się nawet bawić razem z dzieckiem. Jednak podczas jej pory, kiedy ma już wszystko zrobione do szkoły - nasza pomoc się kończy. Nie słuchamy jej jęków, nie przychodzimy nawet, kiedy płacze - bo ona nie da sobie rady z dzieckiem.
Karolina często wciska mi to dziecko, bo twierdzi, że go nie chce. Ile to razy były kłótnie, walenie pięściami o ściany i drapanie siebie do krwi - bo ona ma już dość tego dziecka, bo ona chce jechać na zakupy albo cokolwiek.
Boli mnie serce, kiedy odpycham malucha w ręce zdesperowanej nastolatki. To nie jest lalka bez uczuć. Jednak wiem, że kiedy ulegnę, młodziak zacznie mówić na mnie mama. Nie wiem, jak to dalej się potoczy. Boję się, że Karolina zacznie bić to dziecko albo robić mu coś złego, byle tylko się go zrzec.
Do naszego mieszkania jest przypisana komórka lokatorska. Ogólnie trzymamy tam rzeczy, których nikt już nie używa od dawna, a które żal wyrzucić, generalnie graciarnia. Żeby do niej dotrzeć trzeba wyjść z mieszkania i zejść schodami w dół, na półpiętro. Tam znajdują się zamknięte na 20 kłódek drzwi (bo się włamywali), które strzegą tych różnistych dupereli, a tuż obok zsyp.
I tak jednego dnia zadzwonił do mniej wujek, czy pamiętam, jak mój mąż kiedyś tam pożyczał zestaw wihajstrów, bo teraz mu potrzebny. Przeprosiłam za męża, że zapomniał i rozpoczęłam poszukiwania. Po kilkunastu minutach pogodziłam się z faktem, że wihajstry pewnie są w komórce i ruszyłam na półpiętro z zatkanym nosem, bo zsyp od dawna wydzielał dość ostry zapach.
Otwieram jedną kłódkę, drugą, pancerne drzwi i... nagle uderzyła we mnie chmura smrodu. O matko, co to był za gaz, zgniłe jajka, jakaś siarka, no normalnie jakbym otworzyła bramy piekieł... Z trudem otworzyłam oczy, żeby zlokalizować tę bombę biologiczną i na taborecie ujrzałam coś zielono-żółto-szarego, jakiegoś ogromnego grzyba, zaczątki nowej cywilizacji. W komórce jest dość sucho, więc aż dziwne, że udało mi się tam wyhodować coś tak imponującego. Uznałam, że do takiej walki będzie mi potrzebny mąż, więc zaraz jak wrócił z pracy sprowadziłam go do miejsca zarazy.
Powiedział tylko dwa słowa: "Ja pi***olę!''.
No i okazało się, że grzyb nie rozwinął się na taborecie, ale na patelni. Na tak zwanej "namoczonej patelni". Wyobraźcie sobie tą skalę lenistwa (?) - pewnego dnia mój mąż rozpoczął proces "mycia patelni" (tzn. zalał ją wodą) - a po kolejnych dwóch dniach poinformowałam, że nie chce tej patelni widzieć koło zlewu jak wrócę z pracy. I nie zobaczyłam. Ale mąż, zamiast ją umyć, wolał z nią wyjść z mieszkania, zejść po schodach, i włożyć do komórki, żeby tam czekała bez moich wymówek, aż zechce mu się zeskrobać przypaloną jajecznicę.
Dla ludzi, którym nauka w szkole zbyt dobrze nie idzie.
Mam 21 lat, w moim życiu wiele było zwrotów akcji i popełnionych błędów, przez co odbiło się to na mojej chęci nauki w szkole. Wagarowałem, przechodziłem z klasy do klasy o włos. Nigdy nie mogłem się zmobilizować, aby skończyć szkołę, poza tym jarałem nałogowo zielsko i mnie ono dodatkowo rozleniwiło. Skończyłem gimnazjum i chciałem się uczyć, poszedłem do technikum, lecz po 2 latach je rzuciłem na rzecz zawodówki. Zawodówkę też rzuciłem, bo stwierdziłem, że moje ambicje są większe niż być chudzielcem zakapiorem elektrykiem.
Miałem lat 18 i przydałoby się już iść do roboty (od 16 roku życia sezonowo pracowałem w budowlance), no i tak się potoczyło, że poszedłem pracować na budowie. Urzekła mnie ta praca, nigdy nie robiłem jej tylko dla pieniędzy, ale też dla zbierania wiedzy, fascynowało mnie to, byłem ciekawy i z każdym dniem zdobywałem nowe doświadczenie, z którego byłem zadowolony. Początkowo starzy fachowcy pracujący ponad 20 lat w branży zaczęli być dla mnie kopalnią wiedzy, ale w tym momencie to ja ich uczę roboty, ponieważ ich ambicje się już skończyły i nie gromadzą nowej wiedzy. Potrafię po pracy usiąść na telefonie i czytać o tym, co w danym dniu robiłem, poszerzać na ten temat wiedzę, sprawdzać nowe technologie, nowe narzędzia. Zawsze pracuję dokładnie, chociażbym robił cały dzień coś, co można zrobić w 3h, chcę to po prostu zrobić perfekcyjnie (a nie zawsze wychodzi). Potem po prostu "zagęszczam swoje perfekcyjne ruchy" i tak właśnie zaczynam robić dobrą jakość coraz szybciej.
Od niedawna wiem, że budowlanka to mój zawód, w którym się dorobię, nie mógłbym 10 lat siedzieć przy 1 maszynie za marną stawkę, a w budowlance cały czas jesteś gdzie indziej, robisz co innego, i między innymi też zwiedzasz i nie nudzi się. Zacząłem czytać o prowadzeniu firmy stricte pod kątem relacji pracownik-szef i pozwolenia ambitnej osobie wykorzystać w niej swój pełny potencjał.
Pracownik teraz to już nie ten sam pracownik, co 20 lat temu. Dba się o niego w budowlance bardziej niż w niejednym biurze.
Aktualnie jestem w Anglii i pracuję w swoim fachu, do niedawna moje zarobki w Polsce wynosiły 8-11 tysięcy na czysto. Aktualnie miesięcznie w Anglii zarabiam około 24 tysiące, mam otwartą 1-osobową firmę i prosperuję bardzo dobrze, dogaduję się z szefostwem.
Piszę to tutaj dla was, abyście wiedzieli, że pomimo tego, że nie idzie wam w szkole, to jeśli załapiecie bakcyla do pracy i będziecie się jej uczyć rzetelnie, niezależnie od rodzaju pracy, to osiągnięcie bardzo dużo i nikt was nie będzie miał za debili, a wręcz przeciwnie - każdy będzie chciał, abyście u niego pracowali.
Dodaj anonimowe wyznanie
