Teraz opowiem wam historię wręcz nieprawdopodobną.
Mój brak pewności siebie, doprowadził mnie do wymiotów wywołanych obrzydzeniem.
Przechodzę do sedna sprawy:
Kupowałam mięso w pobliskim sklepie, a dokładnie była to szynka. Wędlinę tę kazałam pokroić ale podczas wykonania tej czynności pani sklepowa skaleczyła się maszyną w palec. Zastąpiła ją koleżanka i dokończyła krojenie, ale NIE WYTARŁA NIC, zaczęła kroić szynkę tak jakby nic się nie stało, bo stwierdziła, że jest CZYSTO. A ja nie zwróciłam jej uwagi...
Dzień później wyciągnęłam tę nieszczęsną szynkę z lodówki i zaczęłam rozkładać na swoje kanapki, łudząc się, że faktycznie było czysto. Niestety, na jednym z plasterków coś zobaczyłam. Był to kawałek opuszka z palca z widocznymi liniami papilarnymi.
Dalsza część wyznania znajduję się w drugim akapicie opowieści.
PS. Szynkę wartą 40 zł zjadł mój kot.
Lęk wysokości? Nie, lęk przed własną spontanicznością.
Jestem człowiekiem o dość specyficznej przeszłości. Przez co miewałem również myśli samobójcze. Skończyły się wraz z poznaniem ukochanej Narzeczonej, z którą przebrnąłem przez wszystkie problemy.
Ale do sedna! Z jednej strony lubię wysokie budynki / mosty / klify za widoki, które można z tak wysokich miejsc obserwować. Nie ufam jednak sobie, bo gdy stoję na krawędzi dopadają mnie głupie myśli. "Przecież to tylko jeden krok, boleć będzie przez maksymalnie ułamek sekundy" lub "ciekawe czy ktokolwiek przyjdzie na mój pogrzeb" - takie oto myśli w takim momencie mnie dręczą. Z natury jestem osobą spontaniczną. Wśród znajomych słynę z tego, że często spontanicznie robię coś głupiego poprzedzając czyn tekstem "a w sumie, j*bać".
Boję się, że kiedyś stojąc na wysokim budynku pomyślę "a w sumie, j*bać" i skoczę.
Oczywiście narzeczona o niczym nie wie. Dziwi się jednak, że nie zabieram jej w żadne miejsca gdzie jest wysoko, więc zmyśliłem lęk wysokości.
Odkąd się urodziłam, mieszkałam w patologii. Matka zaszła w ciążę w wieku 18 lat, rok później w drugą. Ojciec natomiast był i jest dalej alkoholikiem, bił mamę, przychodził pijany do domu i się wydzierał. Dwa lata po ślubie się rozwiedli.
Później mieszkaliśmy u babci, mama przyprowadzała tam co rusz nowych facetów. Gdy miałam 7 lat, poznała pewnego mężczyznę (niech będzie X). Na początku był miły, razem ze starszym bratem go bardzo polubiliśmy. Jakiś czas później razem z mamą się do niego wprowadziliśmy. Na początku owszem było bardzo fajnie, ale po czasie nasze życie zmieniło się w koszmar.
X wyjeżdżał na kilka miesięcy do pracy i przyjeżdżał do nas na +- 2/3 tygodnie. To były tygodnie katorgi. Kiedy tylko spojrzał się na nas swoim wzrokiem, od razu mieliśmy mokre portki. Pamiętam sytuację gdy siedziałam na podłodze i płakałam po tym jak na mnie nakrzyczał, a on wszedł wkurzony, podniósł mnie za włosy i zlał po tyłku.
Pokój mój i mojego brata to było więzienie. Kiedy ktoś do nas przychodził, mogliśmy się tylko przywitać, a potem musieliśmy siedzieć w nim zamkniętym i być cicho, bo inaczej X by przyszedł.
(Oczywiście sytuacji tego typu było od cholery, ale chyba nie będę się aż tak rozpisywać).
Po 7 latach udręki mama stwierdziła, że rozwiedzie się z X, bo nie podoba jej się to że nie ma go non stop w domu. Nie wiem czemu, ale płakałam jak się o tym dowiedziałam, to chyba było już przyzwyczajenie do niego i ciągłego strachu...
Aktualnie mieszkamy w wynajmowanym mieszkaniu, moja mama jest z żonatym facetem i zachowuje się gorzej niż X. W moim domu codziennie są kłótnie, krzyki, a z bratem nawet się biję. Mój stan psychiczny jest na tym poziomie, że coraz częściej mam myśli samobójcze... Codziennie wracając do domu słyszę przeważnie obelgi, wyśmiewanie i wyzwiska skierowane najczęściej do mnie.
Nie mam ochoty do życia, to co się działo kiedyś i dzieje teraz chyba ze mnie wychodzi, a ja już po prostu nie mam siły...
Jestem bez pamięci zakochana w mężczyźnie, który jest żonaty i dzieciaty. Nie mamy romansu, podkochuję się w nim z daleka. I nic z tym za bardzo nie zrobię, bo przecież nie będę rozbijać rodziny...
Mój tata pije i nikt nie może z tym nic zrobić.
Mam 17 lat i za dużo problemów na głowie. Codziennie tata wraca pijany i kładzie się spać. Nie pomaga w domu. Robi straszny syf i przepija większość naszych pieniędzy. Mama jest chora i bezradna. Codziennie kłócą się o to, że tata pije. Nie da się go zmusić, by poszedł na odwyk. On nie widzi problemu. Uważa, że jest głową rodziny i nie robi nic złego i te 3 piwa dziennie mu się należą.
Ostatnio codziennie rano jest już pijany. Pracuje dorywczo, ale nie przynosi do domu grosza. Wyzywa mamę i grozi jej czasem śmiercią. Moja 4-letnia siostra, która na to patrzy, zrobiła się nerwowa. Nie chcę, by ona była tak wychowywana. Pomagam mamie jak mogę. Gotuję, sprzątam itp. Ale moje 2 siostry w wieku 13 i 15 lat ostatnio robią za dużo problemów. Piją i palą. Są strasznie zdemoralizowane.
Martwię się tym wszystkim. Jestem bezradna. Czasem mam ochotę zabić tatę. Wbić mu w nocy nóż w serce. Nic do niego nie dociera. A mi jest coraz ciężej.
Dziękuję, że mogłam się choć trochę wygadać.
Zakochałam się w chłopaku mojej koleżanki ze szkoły.
Obecnie nie utrzymuję z nią kontaktów, bo studiujemy i mieszkamy w innych miastach, ale o jej obecnym partnerze wiem bardzo dużo. Wręcz nałogowo zbieram informacje o nim, próbuję przewidzieć co dzisiaj zrobi, gdzie pójdzie. Jest moim ideałem, był nim jeszcze zanim się przeprowadziłam, bo pochodził z pobliskiej miejscowości i chodził do innej szkoły w naszym mieście. Noszę jego zdjęcie w portfelu, będąc w mieszkaniu udaję, że mieszka ze mną i razem planujemy co ugotować na kolację.
Doszło do tego, że pod wpływem jakiegoś impulsu ustawiłam sobie jego zdjęcie na tapetę w telefonie. Znajoma, która go zobaczyła, stwierdziła że mam bardzo przystojnego chłopaka i fajnie by było go poznać. Co najdziwniejsze, nie poczułam się wtedy zażenowana.
Od zawsze byłam szarą myszką, taką typową grzeczną, cichutką dziewczyną, z którą dobrze jest pogadać i odrobić lekcje. W całym moim młodym życiu nie miała miejsca ani jedna romantyczna chwila. Czułam się samotna i niechciana. W domu nikt nie próbował mnie słuchać. Odpowiedzią na moje żale było: weź się za naukę, tylko chłopaki ci w głowie. A ja chciałam żyć po prostu jak inne dziewczyny, być lubianą, podziwianą. Nie poszłam na studniówkę, nawet na zwykłe uczniowskie spotkanie, bo nie mogłam patrzeć na moje szczęśliwe koleżanki i ich partnerów.
Zdaję sobie sprawę, że zachowuję się dziecinnie, ale reakcje moich znajomych na Pawła gdy widzą go na tapecie lub gdy im o nim opowiadam sprawiają, że czuję się po prostu fajnie. W najbliższym czasie przestanę udawać, że Paweł mieszka razem ze mną i dzieli ze mną łóżko, zanim cała sytuacja zajdzie za daleko. Brzmi to banalnie, ale po prostu musiałam się wygadać.
W podstawówce oglądałam zużyte podpaski.
Grzebałam w koszu i za pomocą worka zaglądałam co jest wewnątrz. Nie miałam wtedy jeszcze okresu. Jednak z w tej chwili uważam to za tak obrzydliwe, iż ciężko mi napisać wyznanie.
Kurtyna.
Kilka lat temu zmagałam się z depresją do tego stopnia, że aż nazbyt często pojawiały się myśli samobójcze. Chciałam z tego wyjść, ale na swój sposób.
Szukałam jakiejś motywacji w internecie i tak też napatoczyłam się na czat dla osób z depresją. Typowo po angielsku, może z 20-30 osób, a na pasku bocznym spisane numery z kilkunastu krajów, pod które można się zgłosić z tym problemem, no i najważniejsze - anonimowość. Idealna szansa, by się wygadać i poradzić.
Na początku kompletnie nie potrafiłam się odezwać. Wadą takiego czatu jest to, że ma dostęp tam właściwie każdy - a nie każda porada jest dobra. Zniechęciłam się czytając długą tyradę na temat tego, jak to depresja jest tylko iluzją w naszych głowach, o tym, że zawsze mamy dla kogo żyć, czyli takie "idź pobiegać".
Nagle na czacie odezwała się jakaś dziewczyna z nietypowym problemem. W kilku linijkach tekstu opisała, że do jej miasta przyjeżdża za kilka dni telewizja na jakiś festiwal, na którym ma występować na scenie. Cokolwiek to była za okazja - miała problem z rozdrapanymi krostami, które bardzo rzucały się w oczy. Nie mam bladego pojęcia jak trafiła na ten czat (podejrzewam, że zaglądała tam już wcześniej z wiadomych powodów), ale wtedy też pierwszy raz się odezwałam, polecając dosyć ogólnodostępny produkt, który nie raz mnie samą wyratował. Nawet dokładnie opisałam skład i działanie, by w razie czego znalazła zamiennik. W napływie odwagi od razu zakazałam jej to dalej rozdrapywać.
Do teraz pamiętam, jak dziękowała za porady. Niby taka drobnostka, a poprawiło mi to humor do tego stopnia, że niedługo potem również zniknęłam z tego czatu. Podczas gorszych dni często przypominam sobie tą drobnostkę, co zawsze mnie rozwesela.
Mieszkam na obrzeżach całkiem sporego miasta. Wszyscy uważają mnie za osobę bardzo ciepłą, poukładaną, która nie musi się o nic martwić. Nikt nie zdaje sobie sprawy, jak tak naprawdę wygląda moje życie.
Od dzieciństwa pamiętam jak z niecierpliwością czekałam w swoim pokoju, żeby dowiedzieć się w jakim stanie wróci z pracy mój ojczym. Bałam się, czy będzie pijany i będzie wszczynać awantury. Potrafiłam nie spać aż do rana, aż do momentu jak on wejdzie do domu. Nigdy nie przyznawałam się do tego nikomu, starałam się być silna, gdyż jestem najstarsza z z rodzeństwa. Nie chciałam martwić młodszych braci.
Nie pamiętam żeby kiedykolwiek przyznał on, że jest z nas dumny. Pomimo naszych dobrych wyników w nauce, a teraz sukcesów w pierwszej pracy. Ciągle się tylko czegoś czepia. Nigdy mu nic nie pasuje. Praktycznie co weekend znajdzie sobie powód do narzekań.
Moi przyjaciele nic o tym nie wiedzą, a nawet nie przypuszczają jak wygląda moje życie. Widzą tylko obrazek pięknej rodziny, która dobrze się dogaduje. Czasami chciałabym im uzmysłowić jak jest naprawdę, ale boję się ich oceny i jak będą mnie traktować w przyszłości. Nie jestem tak zwariowaną i spokojną dziewczyną na jaką wyglądam...
Nienawidzę, kiedy ludzie mnie chwalą.
Za każdym razem, kiedy słyszę jakikolwiek komplement, mam ochotę jak najszybciej uciec. Wystarczy mi powiedzieć, że zrobiłam coś dobrze - automatycznie skręca mnie w środku.
Nie obchodzę swoich urodzin, bo wizja dostawiania życzeń to dla mnie koszmar. Uprzejmości na wszelkiego rodzaju święta - okropieństwo. Dzielenie się opłatkiem? Nawet mi nie przypominajcie.
Chwalić innych, składać im życzenia - nie ma problemu, cieszy mnie, kiedy komuś jest po prostu miło, dzięki moim słowom.
Ale w drugą stronę? Nie ma opcji.
Szczególnie w relacjach z bliskimi mi ludźmi. Bo oni chcą być tak po prostu mili - a mnie to niesamowicie irytuje.
Jakiekolwiek miłe słowa sprawiają, że mam ochotę schować się i płakać jak dziecko, któremu zabrało się zabawkę.
Nie wiem skąd mi się to wzięło. Nie jestem nieśmiała, nie mam też żadnej samozwańczej depresji czy traumy. Wręcz odwrotnie - jestem typem człowieka, który cieszy się życiem. Wszystko mi się dobrze układa. A jest tak odkąd tylko sięgam pamięcią.
Dodaj anonimowe wyznanie
