Moje dzieciństwo nie było szczęśliwe. O ile awantury i kłótnie nie zdarzały się codziennie, a głodni nie chodziliśmy, nie wspominam dobrze mojego rodzinnego domu. Razem z rodzeństwem - było nas pięcioro - kisiliśmy się w jednym pokoju. Rodzice spali w salonie. Kiedy byłam całkiem mała jakoś mi to nie przeszkadzało, myślałam, że wszyscy tak mają. Ale później, w wieku szkolnym, zaczęłam odwiedzać koleżanki i nie mogłam się nadziwić! Miały własne biurka i ubrania, ba, całe pokoje tylko dla siebie. Nie musiały dzielić szuflad i łóżek ze swoim rodzeństwem. U nas wszystko należało do wszystkich. Nie miałam nawet swojej półki na ścianie, choćby pół metra przestrzeni tylko dla siebie. Kiedy dostałam komplet mazaków i kredek za konkurs plastyczny, musiałam podzielić się nim z młodszymi siostrami. Co z tego, że to ja wygrałam. Podobnie było z komputerem, książkami, rowerem.
Zaraz po liceum wyjechałam do większego miasta, by studiować i zarabiać. I to wtedy zaczęła się moja obsesja, która trwa do dziś. Uwielbiam patrzeć na domy innych ludzi. Gdy ktoś mnie do siebie zaprosi, wykorzystuję moment gdy pójdzie do łazienki albo kuchni i robię zdjęcia. Fotografuję meble, ściany, dywany, wszystko co wyda mi się ładne. A gdy moment się przedłuża, nawet wącham te przedmioty. Dla mnie pachną czymś pięknym, czystym, nawet jeżeli nie są nowe. Po prostu mam świadomość, że ich właściciel ma je tylko dla siebie.
Wczesnym rankiem potrafię wyjść na autobus, jechać w nieznaną okolicę i wpatrywać się w domy, zadbane ogrody. Tak samo gdy włączam komputer i patrzę na profile moich znajomych i ich zdjęcia. Niewiele obchodzą mnie oni sami, ale to co jest w tle. Szafa, żyrandol, tapeta na ścianie. Myślę tylko o tym, że mi nie było dane mieszkać w ładnym miejscu. Że wstydziłam się wprowadzić koleżanki w bardzo skromne progi, z wieczną brudną boazerią, dziurawymi dywanami, zepsutą toaletą. Że nigdy nie miałam chwili prywatności, bo w pokoju zawsze ktoś siedział. Z nauką musiałam czasami czekać do późnej nocy, bo siostry nie chciały być cicho albo chorowały. Nadal mam żal do rodziców, że tak było, chociaż wiem, że oni nie patrzyli na to w ten sposób. Ich wychowano w takich domach, więc co się nam może nie podobać?
Moja teściowa zawsze stała murem za swoimi dziećmi. Miała też, jak na swój wiek, dosyć liberalne poglądy. Temat homoseksualizmu nie był jej obcy, w pełni akceptowała takie osoby i życzyła im jak najlepiej, a nierzadko podziwiała za odwagę. Ja również miałam i nadal mam takie stanowisko.
Z jej synem byłam zamężna przez 7 lat i dorobiliśmy się córeczki (lat 6). Z mężem chodziliśmy ze sobą od liceum i myślałam, że znam go jak własną kieszeń. Niestety, rok temu powiedział mi, że jest gejem, że robił to wszystko po to, by prawda nie wyszła na światło dzienne i kocha mnie i nasze dziecko, ale nie potrafię być dla niego atrakcyjna. Przyznam, że świat mi się zawalił w pierwszej chwili, długo dochodziłam do siebie po takim ciosie, w sumie do teraz czasami miewam momenty, kiedy wpadam w wewnętrzną furię jak o tym pomyślę.
W środku tego cyrku jaki odwalił mój były mąż jest była teściowa. Jeżdżę do niej czasami z córką, żeby młoda nie straciła kontaktu z babcią, jednak podczas każdej takiej wizyty krew mnie zalewa. Teściowa cały czas zachwyca się swoim synem, mówiąc jaki to on odważny, jak sobie ładnie życie układa z innym mężczyzną i jaka to ona dumna jest z tego, że po tylu latach wyszedł z szafy. No po prostu super facet. Nic tylko podziwiać.
Jak to słyszę, to aż się krew we mnie gotuje. Jaki z niego facet? Ożenił się z hetero kobietą, ma z nią dziecko, kredyt na głowie... Nie rozumiem jak można być tak nieodpowiedzialnym. To nie chodzi o to, że jest gejem, bo za to go winić nie można. Chodzi o to, że niepotrzebnie zmarnował mi tyle lat życia, mogłam teraz tworzyć szczęśliwą rodzinę z jakimś innym mężczyzną, który by się mnie nie brzydził. Córka też ciężko przeżyła to, że jej ojciec odszedł do innego pana. Nie rozumie jeszcze do końca sytuacji, ale widzę po niej, że czuje się opuszczona.
Mój były mąż za to baluje w najlepsze i odbija sobie stracone lata, które spędził ze mną. Do dziecka nie zadzwoni, nie odwiedzi. Jedyne co robi to płaci alimenty i tyle.
Nie rozumiem, jak teściowa może pochwalać takie zachowanie. Rozumiem dumę z dzieci, ale tutaj nie ma do tego powodu. Całe życie zachowywał się jak egoista, najpierw okłamując mnie, a potem mając gdzieś własne dziecko i nasze uczucia. Rozumiem, że do takich rzeczy czasami trzeba dorosnąć, ale skoro zdawał sobie sprawę ze swojej orientacji już w liceum, to mógł się po prostu ze mną nie wiązać, tym bardziej że nie musiał się ukrywać przed rodzicami, którzy na pewno by to zaakceptowali.
Parę miesięcy temu, w dość przykrych dla mnie okolicznościach, rozstałem się z moją wieloletnią narzeczoną. Przez cały okres od kiedy nasze drogi rozeszły się, aż do wczoraj, nie uprawiałem z nikim miłości. Mimo że miałem bardzo silną potrzebę, byłem pogrążony w smutku graniczącym z depresją. W końcu jednak coś we mnie pękło i postanowiłem „wziąć się za siebie”. Pierwszym punktem przywracania radości w moim życiu była wizyta u… ponętnej madame uprawiającej najstarszy zawód świata. Nie oceniajcie mnie – to była spontaniczna decyzja.
Moje spotkanie z uroczą kurtyzaną było tak żenująco krótkie, że pani postanowiła mi oddać połowę pieniędzy, które jej za usługę zapłaciłem...
Poznałam go w okularach przeciwsłonecznych i na kolejnych randkach cały czas miał je na sobie.
Coś tam było widać z boku, ale przecież to tylko oczy. Każdy ma takie same. Jak mu się znudzi taka stylówka, to może wreszcie je ściągnie. No i zrobił to wczoraj, a ja zaczęłam żałować, że go do tego namówiłam.
Już się nie dziwię, dlaczego zazwyczaj się ukrywa.
Ma tak małe oczy, że nawet dziecko ma większe. Do tego bardzo głęboko osadzone, przez co wygląda jeszcze dziwniej. Może to jakaś choroba genetyczna? A może tylko defekt urody? Nie wiem, widać, że ma kompleks na tym punkcie i ja to rozumiem.
Aż się przeraziłam. Jego wyglądem i moją reakcją, bo przecież nie jestem aż takim wzrokowcem. Prawda jest jednak taka, że chociaż jest zgrabny, świetnie się ubiera, ma piękny kształt twarzy i lśniące włosy, to coś mnie od niego odpycha.
Czułam się nieswojo patrząc w te maleńkie kurze ślepia wbite głęboko w czaszkę. Wygląda to dziwnie, niepoważnie i mało męsko. Wiem, że charakter jest najważniejszy, a w tej kwestii nie mam mu niczego do zarzucenia, ale bardzo stracił w moich oczach.
Nie jestem wybredna, ale chyba pierwszy raz wystawię chłopaka z powodu jego wyglądu. I trochę mi z tego powodu wstyd.
Postanowiłem zrobić na pewnym portalu mały eksperyment: założyć na dwóch smartfonach dwa konta — żeńskie i męskie — i policzyć, ile lajków zbiorę, oraz dowiedzieć się, jacy chłopacy i jakie dziewczyny otwierają konta.
Na obu kontach ustaliłem zasięg na 10 km (mieszkam w centrum miasta powiatowego), podałem wiek 20 lat, a wiek szukanych osób zaznaczyłem w przedziale 18 — 30 lat.
Na koncie kobiecym szukałem tylko chłopaków, a na męskim — dziewczyn.
Eksperyment trwał 2 tygodnie, w tym czasie przesuwałem codziennie 50 osób w prawo, jeśli tylko były dostępne.
Na obu profilach zamieściłem zdjęcia przeciętnie wyglądających dwudziestolatków ze stocka. Nie zamieszczałem żadnych opisów.
Wreszcie uruchomiłem profile. W ciągu tych dwóch tygodni wyświetliło mi się aż 689 chłopaków i tylko 37 dziewczyn.
Z chłopakami miałem aż 667 matchów, a z dziewczynami tylko 3 (no cóż, płeć piękna może być wybredna ze względu na wysoką podaż facetów).
25 dziewczyn wg opisu chciało stałego związku, żaden z chłopaków nie miał podobnego życzenia.
5 dziewczyn miało zdjęcia w wyzywających pozach. 453 chłopaków wrzuciło zdjęcia nagiej, umięśnionej klaty.
328 chłopaków wrzuciło fotki z autem marki BMW, Audi albo Mercedes, a 172 — motocyklem.
Co warte odnotowania, 423 facetów podało swój wzrost, z czego 292 deklarowało 190 cm lub więcej, a 21 — ponad 2 metry.
27 dziewczyn i 212 chłopaków podało swoją uczelnie wyższą.
W październiku wyjeżdżam na studia do dużego miasta, w którym zamierzam przeprowadzić podobny eksperyment.
Sytuacja miała miejsce na urodzinach kolegi na działce.
Kiedy ja i mój chłopak byliśmy już trochę podpici, postanowiliśmy zwiedzić strych szopy, która stała nieopodal. Jak to zwykle bywa w takich miejscach - było ciemno i nikt tu nie wchodził. Idealne miejsce dla zakochanej (przypominam - podpitej) pary. No i wyszło jak wyszło - zaczęliśmy "małe co nieco". Niestety na stojąco taka zabawa po czasie robi się niewygodna, ale gdy nasze oczy przyzwyczaiły się do ciemności, dostrzegliśmy materac!
No to było jak błogosławieństwo. Wygodnie się położyliśmy, dokończyliśmy co zaczęliśmy i nadszedł czas, żeby się ubrać...
I wiecie co? To nie był materac. To była wata szklana...
Ja nie wiem, jak tego nie poczuliśmy wcześniej. W każdym razie - prawdziwą udręką było noszenie przylegających ubrań (w sumie jakichkolwiek ubrań) przez dobre kilka dni, a wielokrotne prysznice nic nie dały.
Nie polecam!
Morał na dziś - patrzcie na co się kładziecie :D
Przez półtora roku byłam w sekcie.
Pochodzę z ostrej patologii i od dziecka czułam niesamowity ból emocjonalny, który na ogół był nie do zniesienia, czasami taki przytłumiony, tępy.
W dorosłym życiu chodziłam z terapii na terapię - bez oczekiwanych skutków. Szukałam pomocy w innych miejscach, warsztaty rozwoju itp. Aż w końcu trafiłam TAM. Partycja stała na czele tego biznesu i dokładnie wiedziała, co chciałam usłyszeć, nie uzależniłabym się od nich tak bardzo i szybko, gdyby nie tzw. przewodniki, które za ogromną kasę nam dawali, podczas tzw. procesów, które miały nas odprogramować. Nie miałam pojęcia, że to narkotyki, tak bardzo chciałam wierzyć w ich wersję, w ich miłość, no i w końcu czułam się rozluźniona.
Atmosfera zaczęła się jednak zagęszczać, Patrycja była coraz bardziej okrutna, a ja robiłam wszystko, by wrócić do łask. Sprzedałam mieszkanie, żeby móc za to płacić, byłam poniżana i upodlana. Pewnego dnia odcięli mnie za karę na jakiś czas. Przebłyskiem świadomości zobaczyłam siebie - wyczerpaną fizycznie, psychicznie, uzależnioną, z 2 zaniedbanych dzieci, bez pracy, ze środkami do życia na 2 miesiące. Usłyszałam w sobie głos - musisz w końcu zaufać SOBIE. Tego się bałam najbardziej, ale wiedziałam, że to jedyne wyjście. Odcięłam się od nich, wynajęłam inne mieszkanie, znalazłam pracę. Brakowało mi prochów - teraz mija 1,5 roku jak nic nie wzięłam, potwornie się bałam, byłam bliska załamania, ale musiałam walczyć o byt i to mnie trzymało w pionie. Wolny czas spędzałam tylko z dziećmi, odcięłam się od świata. To była droga krzyżowa, bałam się, że ONI mnie znajdą - wciąż dzwonili - sypało mi się zdrowie, nie dawałam rady z dzieciakami, mimo że dużo pracowałam ledwo mi starczało na życie, a czasem brakowało, no i przede wszystkim bałam się, że znowu wszystko spieprzę...
Doszłam do granicy bólu i strachu i się poddałam. Pogodziłam się z tym jak jest - cholernie ciężko, poczułam ten ból na maksa - bolało mnie emocjonalnie i fizycznie, myślałam, że oszaleję. Ale teraz już wiem - jeśli nie możesz z czegoś wyjść, to możesz przez to przejść. To było dno, od którego się odbiłam.
Dziś nie wypieram uczuć, ale się z nimi nie utożsamiam, one są, ale mnie nie definiują, tak jak nie definiuje mnie to, że gwałcił mnie ojciec i nienawidziła matka, wykorzystała jakaś sekta itd. Nie boję się ich, współczuję im, bo żeby kogoś tak krzywdzić, trzeba samemu strasznie cierpieć. Ja uwolniłam się od bólu, a oni wciąż w nim tkwią.
Nie czuję się już niczyją ofiarą, dopóki się nią czułam, wciąż przyciągałam nieszczęście, bo ból karmi się bólem.
Czuję się dobrze, moje dzieci mają się dobrze, widzę radość i zaufanie w ich oczach, mam lepszą pracę,. Czuję takie rozluźnienie, spokój, jakiego nie czułam nigdy wcześniej. Nikomu tego jeszcze nie opowiadałam.
Z pamiętnika budowlańca.
Na przebudowie drogi jeden z robotników zagęszczał grunt wackerem 500 (dla niewtajemniczonych - taka duża ubijarka). W pewnym momencie wyżej wymieniony sprzęt zaczął mu niebezpiecznie schodzić na bok, więc został przez owego robotnika wyłączony, a sam kierujący wydarł się na pół miasta: "Gdzie k... idziesz?".
Pani przechodząca obok była w tak ciężkim szoku, że drugi budowlaniec musiał do niej podejść i powiedzieć, że jednak może przejść przez ulicę...
Mam 30 lat i mimo że już dawno nie chodzę do szkoły, to nadal co roku, gdy zbliża się wrzesień, a w telewizji zobaczę reklamy dotyczące przygotowania do nowego roku szkolnego, to jadę do supermarketu i kupuję sobie całą szkolną wyprawkę: zeszyty, długopisy, piórniczki, plastelinę, ołówki, kredki, bloki i inne przybory.
Kiedy w domu nie ma mojego narzeczonego, wyjmuję wszystkie rzeczy i rozkładam na dywanie. Oglądam kolorowe okładki zeszytów, rozplanowuję, który zeszyt przeznaczyłabym na dany przedmiot, wącham nowiutkie kartki, sprawdzam kolory brokatowych długopisów.
A kiedy te rzeczy już mi się znudzą, to dokupuję jeszcze trochę słodyczy, ubranek i zanoszę wszystko do pobliskiej świetlicy, która zajmuje się dziećmi z ubogich rodzin. Rzeczy przynajmniej się nie zmarnują i obie strony mają z tego korzyść :)
Dzisiaj wracałem z nocki autobusem, gdy kierowca gwałtownie zatrzymał się na pustej drodze i zaczął zmieniać pas na przeciwległy. Po przejechaniu paru metrów przez boczna szybę zobaczyłem małego jeża, który akurat w tym miejscu przekraczał jezdnię i to właśnie jego wymijał kierowca.
Każdy może zostać bohaterem!
Dodaj anonimowe wyznanie
