Zawsze chciałam być sławna. No wiecie... tak żeby choć raz w życiu zrobić coś takiego "wow", o czym ludzie by mówili z podziwem - niedowierzaniem. A że karma to wredna su*a, to się doigrałam.
Tak oto będąc na zakupach w dużym sklepie z owadem w tle, urodziłam dziecko.
Byłam w lokalnej gazecie, w szpitalu proponowano mi wywiad do jakiegoś pismaka, nawet RMF zaliczyłam. A mi cały czas było tak cholernie wstyd za całą tę akcję... Tak to już jest jak się w 9 miesiącu zachce czekolady.
Rada dla wszystkich przyszłych mam w 9 miesiącu - wyślijcie męża :)
Mieszkam na wypiździejewie wielkim, tuż za końcem świata, ale jeszcze przed tym miejscem gdzie "psy dupami szczekają", no ale mamy Internet, telewizję i kampanię wyborczą też mamy.
W całej wiosce jest mnóstwo plakatów wyborczych, banerów i innych śmieci, jako że mam pasję, która jest dość ciekawa, a mianowicie broń palna wszelaka oraz łuki kusze itp., to potrzebuję celów.
Wieczorem gdy zgasną latarnie i jest ciemno jak w dupie za przeprowadzeniem (latarnie gasną o 23.30), to zakładam swój stary noktowizor i zbieram takie tekturowe podobizny polityków.
Za domem mam spory kawał lasu, który też jest mój i tam ustawiam owe zdobycze, po czym mam kilka dni rozrywki strzelając z czego popadnie.
Robię tak przy każdych wyborach ;)
P.S. Nie ma znaczenia PiS, PO, SLD czy inny Kukiz, każdy dostaje po równo :)
Od dziecka byłam chorobliwie nieśmiała. Nigdy nie miałam przez to przyjaciół, nie potrafiłam podejść do dzieciaków i dołączyć do zabawy, czy podejść do znajomych z klasy i dołączyć do rozmowy. Zawsze siedziałam sama, z nikim nie rozmawiałam ani nikt nie rozmawiał ze mną. Nie było mi z tym źle, dobrze czułam się w swoim towarzystwie, zazwyczaj czytałam książki lub rysowałam.
Czasem tylko było mi szkoda, gdy słyszałam ciekawe konwersacje na tematy, które mnie interesowały, ale nie miałam odwagi się odezwać.
Wszystko zmieniło się w gimnazjum, gdy internet zaczął być popularny i pojawił się w moim domu. Szybko odkryłam GG, czaty, fora, a tam, nagle, z nieśmiałej dziewczynki, zamieniłam się w otwartą, wygadaną i pewną siebie osobę. Zaczęłam mieć mnóstwo znajomych, wszyscy chcieli ze mną pisać i mówili mi, jaka jestem mądra i fajna. Był jeden chłopak, z którym rozmawiało mi się wyjątkowo dobrze, potrafiliśmy przegadać całą noc, był inteligentny, miał super poczucie humoru, takie same zainteresowania, w dodatku mieszkał w sąsiednim mieście. Ja miałam wtedy 15 lat i to był pierwszy chłopak, którym się naprawdę zainteresowałam.
Pamiętam, że rozmawialiśmy w piątek wieczorem i on rzucił, że może byśmy się tak jutro spotkali, i że może do mnie wpaść. Nie wiem dlaczego, ale pomyślałam, że żartuje, tym bardziej, że nie zapytał o mój dokładny adres, znał tylko miejscowość. Powiedziałam mu, że spoko, nie ma problemu i jeszcze dodałam "haha" na koniec, żeby była jasność, że tak tylko sobie żartujemy. Następnego dnia obudził mnie dzwonek do drzwi, po chwili przyszła mama i mówi, że mam gościa, wprowadzając do pokoju tego właśnie chłopaka. Ogarnęłam się szybko i usiedliśmy w moim pokoju.
Zapytałam jak znalazł mój dom, a on powiedział, że chodził po ludziach i pytał (fakt, raz wspominałam mu, że moją rodzinę wszyscy we wsi znają). No i na tym się skończyła konwersacja. Następną godzinę przesiedzieliśmy prawie w ciszy, gapiąc się w sufit i ściany, nerwowo bawiąc się palcami, włosami i co tam nam jeszcze wpadło w ręce. On próbował zagadywać, pytać o moje zdjęcia, książki, obrazy, ale moja nieśmiałość nie pozwoliła mi nawiązać żadnej rozmowy. Miałam pustkę w głowie, cała się pociłam ze zdenerwowania, i było mi tak wstyd, że chciałam zapaść się pod ziemię. Po godzinie przyszła mama i zapytała, czy chcemy coś do jedzenia, a on powiedział, że musi już iść. Nigdy więcej do mnie nie napisał, ja do niego też nie, bo było mi wstyd. To był fajny chłopak i zaimponował mi tym, co zrobił, by znaleźć mój dom, a ja zrobiłam z siebie jedynie idiotkę.
Dziś już jest lepiej, minęło ponad 10 lat, a ja pozbyłam się nieśmiałości. Mimo to wracam czasem myślami do tej mojej pierwszej "miłości" i zastanawiam się co u niego. Czasem nawet za nim tęsknię.
Pracuję (piszę zdalnie artykuły) dla dwóch konkurencyjnych gazet. Żaden z pracodawców nie ma pojęcia o mojej pracy na rzecz tego drugiego.
Wczoraj poszłam na basen razem z moja pięcioletnią córką. Kiedy przed wejściem do wody zakładałam jej czepek, młoda ni z gruchy, ni z pietruchy wypaliła: „Mamo, ta pani ma bardzo duże piersi!”.
Powiedziała to na tyle głośno, że słowa te usłyszało wiele osób. W tym także i otyły mężczyzna, którego ta uwaga dotyczyła...
Byłem chory, ale chciałem uczestniczyć w lekcjach, więc namówiłem nauczycielkę, żeby postawiła szkolny tablet na biurku i włączyła stream z lekcji. Nie ogarnąłem tylko, że to połączenie działało w dwie strony i jak ja oglądałem to, co dzieje się na lekcji, to wszyscy oglądali mnie leżącego na łóżku i grzebiącego sobie w gaciach. Oczywiście to była jedyna część mojej garderoby.
Piszę to wyznanie, ponieważ jestem zdesperowany i nie wiem co robić. Od dwóch lat jestem w udanym związku z moją dziewczyną Kingą. Zawsze się wzajemnie wspieraliśmy, dlatego strasznie frustruje mnie fakt, że w tym momencie nie potrafię pomóc mojej partnerce zażegnać ten zasrany problem, a chodzi o… odchudzanie.
Może to zabrzmi śmiesznie, ale od kiedy moja dziewczyna zaczęła się odchudzać, diametralnie się zmieniła. Totalnie jej odbiło. Na początku to było zabawne, kiedy liczyła każdą kalorię, mówiła o jakimś indeksie glikemicznym, ustawiała sobie budziki na posiłki i zapisywała wszystko, co zjadła. Ale po dwóch tygodniach to się przerodziło w paranoję.
Kinga planuje sobie swoje jedzenie na cały tydzień do przodu. I nie tak „mniej więcej”, w stylu: we wtorek zjem kurczaka, a w środę placki. Tylko wypisuje każdy posiłek jaki może zjeść przez cały tydzień (nawet np. jabłko!) wraz z godziną i liczbą kalorii oraz indeksem i wartościami, jakie dany posiłek w sobie ma. Może i dałoby się to jakoś przeżyć, gdyby nie fakt, że Kinga sobie NA NIC nie pozwala i nasze życie się kompletnie zmieniło.
Kiedyś jadaliśmy wspólnie pizzę, graliśmy w gry, chodziliśmy do kina (ona uwielbia popcorn), odwiedzaliśmy różne restauracje, chodziliśmy do parku na lody itp. Teraz? Nie wychodzimy NIGDZIE. Gdziekolwiek się nie ruszy, Kinga widzi zagrożenie dla swojej diety. Nigdzie nie może pójść, bo boi się, że będzie musiała patrzeć na rzeczy, których nie może jeść. Zrezygnowała więc z większości rzeczy, które kiedyś robiła i bardzo lubiła. Przestaliśmy już nawet oglądać serial wieczorem, bo „ciągnie ją do chrupków”.
Trwa to już ponad miesiąc. Co więcej, Kinga schudła jakieś 5 kilo i cały czas dalej traci wagę. I wiecie co? Kompletnie mi się to nie podoba! Ale przecież jej nie powiem, że ten jej cały wysiłek idzie na marne. Nie mam pojęcia co zrobić, żeby odzyskać moją dawną, ukochaną dziewczynę. Lubiłem jej krągłą pupę i to, że pijemy razem piwo grając na konsoli. Teraz mam w domu fit patyka, który unika przyjemności i smacznych rzeczy, tylko biega co wieczór i chodzi do pracy, nic poza tym.
Opowiem wam o tym, jak ta strona zmieniła moje podejście do córki.
Dzień jak co dzień, moja X wychodzi do koleżanki, ale zostawia włączonego laptopa. Przechodząc obok jej pokoju, oczywiście zauważyłam to od razu i chciałam go po prostu wyłączyć.
Na wyświetlaczu była ta strona. Przeczytałam kilka wyznań, pośmiałam się, a w końcu natrafiłam na "moje wyznania". To było oczywiście jej konto.
I wiecie co?
Znalazłam jej wyznanie, w którym to opowiada o tym, jakie ma okropne życie, nie dogaduje się z rodzicami, wszystko jest złe i okropne, a ona biedna. Wy radzicie jej uciekać zaraz po skończeniu 18 lat.
Wiecie, co mnie najbardziej boli?
Córkę wychowuję najlepiej jak się da. Czasami zdarzy mi się poprosić ją o opiekę nad młodszym rodzeństwem, jak muszę gdzieś szybko wyskoczyć, ale na co dzień po ich powrocie ze szkoły i przed moim i męża powrotem z pracy dzieciaki czekają u babci mieszkającej 10 minut drogi od naszego domu. X jest już w takim wieku, że wraca do domu przed nami i sama odgrzewa sobie obiad (a podobno musi go biedna gotować całej rodzinie, bo nikt inny tego nie robi).
Podobno nic od nas nie dostaje, a telefon nadal nosi "przedwojenny". Faktycznie, ostatnio odmówiliśmy jej z mężem zakupu najnowszego iPhone. Czemu? Bo kompletnie się nie uczy. Warunkiem do zakupu nowego telefonu jest osiągnięcie przez nią średniej wyższej niż 3.5.
Obowiązków nie ma żadnych, poza posprzątaniem własnego pokoju i wystawieniem naczyń do zmywarki, gdy je pobrudzi. Czasami proszę ją też o wykonanie jakiejś drobnej czynności, ale cholera jasna, czy dzieci nie powinny mieć choć trochę obowiązków?
Najlepsze, czego się doczytałam, jest dopiero przed nami. Podobno X ma rodziców alkoholików. Przepraszam, że z mężem w piątkowe wieczory pijemy butelkę wina lub dajmy na to pół butelki whisky - taki nasz rytuał, kilka godzin z filmem tylko we dwoje, reszta weekendu to czas dla rodziny.
Porozmawiałam z mężem, po czym przeszliśmy do działania. Zabraliśmy jej telefon - to samo wypisywała koleżankom.
Co zrobiliśmy?
Zabraliśmy X telefon i wyciągnęliśmy od babci starą Nokię. Codziennie wracając do domu musiała odebrać ze szkoły rodzeństwo, ugotować obiad, odrobić z nimi lekcje. My wracaliśmy i może nie piliśmy, ale zachowywaliśmy się jak najgorsze szuje. Sprzątała cały dom, za wszystko dostawała kary, robiła każdą rzecz, którą opisała koleżankom lub na tej stronie. Jedynie jej nie biliśmy.
11 dni - dokładnie po takim czasie nas przeprosiła. Wszystko wróciło do normy, ale nadal nie odzyskała telefonu i laptopa i długo ich nie dostanie.
Dzieci czasami potrafią być naprawdę niewdzięczne.
Ta opowieść #tpLNM przypomniała mi w jakiej sytuacji znalazłem się pomagając biednym ludziom.
Miałem sąsiadów. Taka rodzinka 2+4. Często u nich bywałem, bo dzieliliśmy razem strych (stare budownictwo). Pamiętam, że synowie moich sąsiadów ciągle pytali kiedy obiad, kolacja albo czy mogą sobie wziąć suchego chleba. Przykro się tego słuchało. Któregoś dnia znów się musiałem przewinąć przez ich mieszkanie i usłyszałem, że chłopaki na obiad dostaną ziemniaki okraszone cebulą. Serce mi pękło, szybko pobiegłem do domu i przyniosłem dla dzieciaków 4 duże kotlety mielone i dałem je matce chłopaków. Poszedłem na strych, zrobiłem co miałem zrobić i wszedłem by oddać klucze. Moim oczom ukazał się taki obraz: tata ma na talerzu dwa moje kotlety, mama jednego, a chłopaki jednego na czterech. Serce pękło mi tego dnia po raz drugi.
Dziś jestem ojcem i często pytam po trzy razy gdy chcę zjeść np. ostatni owoc albo cukierka. Mam nienormowane godziny pracy i spóźniam się na obiad, ale nigdy nie zjadłem zanim nie zapytałem czy wszyscy jedli? Wszyscy normalni rodzice przede wszystkim dbają o zaspokojenie podstawowych potrzeb potomstwa, a tu takie coś. Zastanawiam się co kieruje takimi ludźmi i robią sobie dzieci na potęgę, a potem nie mają im co dać jeść?
Dziś to już są panowie nie chłopcy, ale często zastanawiam się co myślą o swoich rodzicach i dzieciństwie, i jak traktują swoje dzieci.
W piątek źle się poczułam i wyszłam wcześniej z pracy. Wróciłam do mieszkania, a tam z sypialni dochodzą jakieś jęki. Pierwsza myśl: mąż mnie zdradza. Byłam w błędzie.
To była moja 70-letnia teściowa. Oczywiście nie była sama. Zabawiała się w mojej sypialni z 55-letnią sąsiadką. Nie wiem, kto był w większym szoku, kiedy tam wparowałam. Mąż był jeszcze bardziej zdziwiony, kiedy jeszcze tego samego dnia, zupełnie bez okazji dostaliśmy od jego mamy nowy materac i pościel (takie małe zadośćuczynienie).
Szkoda tylko, że nie da się tego odzobaczyć... Z drugiej strony od teraz mam chyba najmilszą teściową na świecie.
Dodaj anonimowe wyznanie
