#ENiXl
Była to bodajże pierwsza klasa szkoły podstawowej. Korzystanie z publicznej, zaludnionej toalety w owej placówce podczas jednej z przerw było dla mnie zbyt wielkim wyzwaniem. Dlatego wszystkie swoje potrzeby fizjologiczne wstrzymywałam aż do powrotu do domu.
Niestety pewnego pięknego, słonecznego dnia stało się. Bardzo chciało mi się siku. Wytrzymałam prawie wszystkie lekcje, została jedna. Do domu miałam blisko, więc stwierdziłam, że jeszcze trochę wytrzymam. Nic bardziej mylnego, nie byłam w stanie.
Na wcześniejszych lekcjach zaobserwowałam, jak inne dzieci proszą panią o wypuszczenie do toalety, więc postanowiłam, że i ja tak zrobię.
Oczywiście trochę czasu mi zajęło zebranie się na odwagę, ale dałam radę, a pani się zgodziła. Pognałam więc w te pędy do kibelka, a tam niespodzianka. Zawieszona taśma, toaleta w remoncie. Jedyna damska na tym piętrze.
Mogłam się cofnąć do schodów i odszukać inną. Ten stres jednak był dla mnie za duży, bałam się, iż ktoś mnie złapie na innym piętrze, które nie było przeznaczone dla dzieci w moim wieku (widać mocz uderzył mi do głowy, bo to oczywiste, że w zaistniałej sytuacji wszystkie dziewczynki chodziły na inne piętra). Jako ciężko przestraszone dziecko wróciłam się do klasy. Usiadłam w ławce.
Do końca zajęć zostało dosłownie kilka minut. Czekałam. Zaciskałam z całych sił i nagle przed samym dzwonkiem poszło! Siedząc w trzeciej ławce z kolegą, posikałam się w majtki, zalewając całe krzesło i podłogę dookoła.
Całe szczęście wszyscy byli na tyle zaabsorbowani końcem lekcji, pakowaniem się i zakładaniem krzesełek na ławki, że chyba nikt nie zauważył.
Ja zrobiłam to samo, gdy tylko mój towarzysz się oddalił. Nie chciałam przecież, aby coś zauważył. Obwiązałam się bluzą w pasie, przemoczone krzesło wrzuciłam na ławkę (tak, dzięki temu ławka również była obsikana) i uciekłam do domu.
Nigdy nikomu się do tego nie przyznałam, nikt się ze mnie nie śmiał i żadna nauczycielka ani sprzątaczka nie pytały. Do dziś zastanawiam się, czy aby na pewno nikt tego nie widział?! Przecież ktoś musiał to sprzątnąć!
I tak, do dziś mam problem z korzystaniem z publicznych toalet.
#t31s7
"To jak pani jest, to zrobimy USG od razu".
"Nie trzeba, wizytę mam za tydzień".
"Niech się pani położy.. Hmmm... mamy problem z tą ciążą... Nie widzę serduszka..."
Moje wtedy też stanęło. Ciąża obumarła około tygodnia wcześniej.
Nigdy nie przypuszczałam, ile decyzji człowiek musi podjąć w jednym momencie. Mając w domu 9-miesięczne niemowlę musiałam pójść do szpitala, żeby "urodzić"...
Milion pytań na izbie przyjęć - "pierwsza ciąża? Miała pani jakieś krwawienia?". "Nie, nic nie miałam..." - płaczę. Na izbie przyjęć tłumy, ale ja wchodzę ostatnia, ze mną już nikt się nie spieszy. "Nie mamy dla pani miejsca w osobnej sali, musi pani leżeć z ciężarną..." Ale jak to? - myślę sobie, przecież ja tego nie przeżyję... Idę na salę, po lewej mam kobietę również po poronieniu, po prawej z wysoką ciążą pod KTG... Jak słyszę serce, to się nogi pode mną uginają. "Pani M? Zapraszam na badanie USG, musimy potwierdzić śmierć płodu". Nie potrafię zrobić niczego innego, jak tylko płakać. Serce nie bije, kwalifikacja do zabiegu. "Zostaną pani podane leki na wywołanie porodu, potem wyczyścimy macicę za pomocą łyżeczkowania, zgadza się pani? Ma pani podkłady poporodowe?". Nie mam, przecież miały być potrzebne później - myślę. "Czy chce pani dokonać pochówku? Oznaczenia płci? Czy chce pani pudełko wspomnień z Tęczowego Kocyka? Czy chce pani coś na uspokojenie? Tabletka podana, proszę leżeć 6h, w razie czego proszę wołać..." Ja nie mogę robić nic oprócz gapienia się w ścianę.. Wszędzie pełno ciężarnych, słychać płaczące noworodki. "Który kocyk chce pani wybrać?" Nie wiem.... Ma nie więcej niż 10x10 cm.... Miniatura rożka niemowlęcego...
"Zapraszam na zabieg, zaśnie pani..." A ja myślę - 9 miesięcy temu byłam na tej sali, dlaczego wtedy nie doceniłam pierwszych chwil z dzieckiem? Dlaczego od razu nie chciałam jej przytulić? Wiem o szoku poporodowym, baby blues, depresji, ale nic nie pomaga zagłuszyć wyrzutów sumienia. "Nie udało się zidentyfikować płodu, czy nadal chce pani dokonać pochówku?" Nie, nie chcę... Tam już nic nie.ma... Jeszcze raz papiery do wypełniania. Tym razem zgoda na pochówek w masowym grobie na cmentarzu komunalnym... "Za 4 tygodnie zapraszamy po odbiór wyników his-pat..." A ja nie wiem, czy chcę wiedzieć... A co jeśli przyczyną była infekcja, którą zignorowałam? Co jeśli to przez ten kawałek tiramisu? Nie poradzę sobie... "Potrzebuje pani.czegoś?" Tak, zestawu do wskrzeszenia niemowląt...
Przede mną okres żałoby... Ale chciałabym podziękować załodze PSK4 w Lublinie za fachową opiekę i pomoc na ile można było w tej sytuacji... Tu nie ma dobrych słów, tu musi pomóc czas.... Zachęcam do zapoznania się z działalnością fundacji "Tęczowy Kocyk", która szyje wyprawkę dla martwo urodzonych dzieci.
#gaiXH
#WW2gi
Gdy przyszłam do domu, zorientowałam się, że nie ma nigdzie światła i poinformowałam go, że chyba nie mamy prądu. Okazało się, że sam go wyłączył, bo tak się zdenerwował na mojego brata i to będzie odpowiednia kara dla niego.
Powie mi ktoś jak z nim żyć?
#dAOQm
Bardzo często miewam deja vu i nawet podczas snu przytrafiają mi się takie myśli. Dziwnie się z tym czuję. Wiem również, że jeśli komukolwiek o tym powiem, zostanę wyśmiany i uznany za chorego psychicznie.
#1e0U3
#57Dbr
Jako że był to lipcowy, gorący wieczór, rozebrałam się do naga, rozłożyłam obok siebie kilka podkładów, a na nie położyłam legowisko, coby kot w razie wypadku nie narobił jakichś wielkich szkód i położyłam się spać.
Obudził mnie. Najlepsza rrozkosz w całym życiu, ale zaspana nie otworzyłam oczu, tylko jęknęłam wniebogłosy przekonana, że to narzeczony wrócił z pracy i znalazł nowy sposób na pobudkę. To przestraszyło mojego amanta, którym okazał się być mój własny kot. Okazało się, że dostałam miesiączki, a mój kot postanowił "posprzątać", robiąc mi przy tym minetkę życia.
PS. Kot od tamtego momentu bezapelacyjnie śpi za drzwiami.
#O2mc9
Gdy miałem 7 lat, po 2 tygodniach pracy taty i jego kolegi w naszym domu pojawiła się łazienka. Wszyscy domownicy się cieszyli. Mama z ciepłej wody (do tej pory woda była grzana na piecu), tato cieszył się z wanny, że nie będzie musiał się myć w misce, siostra była uradowana, mogła teraz zapraszać koleżanki - wcześniej wstydziła się braku łazienki w domu. Dla mnie pojawienie się w domu ubikacji nie było niczym przyjemnym, wręcz przeciwnie - bałem się załatwiać swoje "grubsze sprawy" w domu. W mojej małej głowie rodziły się koszmary. Wydawało mi się, że kupa może zapchać ubikację, bo przecież tyle kupy, a taki mały otwór. Bałem się też samego spuszczania wody, konkretnie tego, że wody ze spłuczki wyleci tyle, że wyleci poza muszlę, a ja nie będę umiał tego zatrzymać. I w ten sposób mając łazienkę w domu, ja nadal wolałem wychodzić na dwór.
Rodzice oczywiście zauważyli, że wolę wychodek na dworze. Opowiedziałem im o moich obawach, czego konkretnie się boję. Tato kilkukrotnie spuszczał przy mnie wodę, tłumaczył, że ilość wody jest tak dopasowana, że nic się nie wyleje, wrzucał też papier do WC i próbował udowodnić, że nic się nie zapcha. Uspokajał mnie, tłumaczył, ale wszystko na marne. Przez najbliższe 2 miesiące korzystałem z wychodka na dworze... aż pewnego dnia dopadła mnie grypa żołądkowa. Oprócz bólu brzucha miałem wymioty i biegunkę. To był ten moment, w którym wygrał rozsądek, traumy odpuściły i wiedząc, że nie zdążę dobiec do wychodka na dworze, pobiegłem do WC w domu. Po wszystkim spuściłem wodę, nic się nie zapchało, nic się nie wylało. Tego dnia w WC byłem jeszcze z 10 razy. Z każdym kolejnym razem dochodziłem do wniosku jak głupi byłem, że wolałem wychodek na dworze od ciepłego pomieszczenia, blisko w domu, bez przymusu zakładania butów, kurtek, marznięcia w tyłek, zwłaszcza zimą.
Piszę to wyznanie, bo jestem właśnie na L4 - tak, mam grypę żołądkową. Dziś jestem 31-letnim facetem i wspomnienia wróciły. Nie mam żadnej traumy. Pozdrawiam wszystkich serdecznie :)
#OF6lb
Moja 7-letnia córka nie pierwszy raz nocowała u swojej kuzynki, która mieszka po sąsiedzku (domy dzielą może 4 metry). W rozmowie (ciocia też przy tym była) wyszło, że wstały wcześniej, bo obudził je starszy brat kuzynki. Jak? "Grzebał jej tam". Najbardziej przeraziło mnie to, że robił to jak spała, a kiedy się obudziła i powiedziała, żeby jej nie przeszkadzał w spaniu, przestał dopiero po czasie. Jakoś na początku przyjęłam to spokojnie, ale jak do mnie dotarło, co tak naprawdę się stało - do tej pory nie mogę się uspokoić.
Chłopak jest nastolatkiem, jak miał ok. 7 lat, to zaczęły się ujawniać jakieś zaburzenia i teraz ma już zdiagnozowany autyzm uwsteczniony/opóźniony (?) (czyli im starszy, tym gorzej). Umysłowo jest właśnie na etapie 7/8-latka.
NIE MAM POJĘCIA CO ROBIĆ. To nie ten przypadek, gdzie rodzice zlewają i wszystko tłumaczą chorobą. Nie, nie. Lekarze, badania, psycholodzy, psychiatrzy, leki. Ciocia potem przyszła i z płaczem przepraszała. I ją również to przeraziło - to umysł dziecka w ciele prawie dwumetrowego chłopa, z łapami jak bochny chleba, którego ciało jednak jest już rozwinięte dużo bardziej...
Zawsze traktowałam go jak normalnego człowieka, przecież choroby się nie wybiera. Nieraz zajmowałam się nim, jak był malutki.
Teraz się go boję. Córka twierdzi, że to pierwszy raz i ogólnie zachowuje się teraz, jakby nic się nie stało. Nawet zapytałam, czemu nie powiedziała tego od razu cioci? Odpowiedziała, że nie pomyślała, że trzeba o tym mówić...
Na razie nie wie nikt oprócz mnie i cioci. Mąż jest obecnie poza krajem, boję się, jak zareaguje... Najgorsze jest to, że mieszkamy tak blisko, codziennie się widujemy. Nie wiem...