#ejmzL
#FdfB8
Kiedyś miałyśmy z Kasią (imię zmienione) dobry kontakt. Obie zaszłyśmy w ciążę w mniej więcej tym samym czasie.
Kilka miesięcy później Kasia poroniła. Jej mąż, Paweł, zadzwonił po mnie, żebym przyjechała, bo z racji mojego doświadczenia w tym temacie (miałam za sobą jedno poronienie) mogłabym jej pomóc. Kasia mi jednak na to nie pozwoliła - gdy tylko mnie zobaczyła, powiedziała, że nie chcę mnie widzieć, ponieważ ja mam nadal szansę urodzić, a ona już nie.
Zrozumiałam to - chociaż sama nie przechodziłam wielkiej traumy po moim poronieniu (ciąża miała ledwo dwa miesiące i płód był uszkodzony).
Kasia była już prawie w ostatnim trymestrze, więc postanowiłam faktycznie usunąć się w cień i dać jej dojść do siebie, bo wiedziałam, że widok mojego rosnącego brzucha mógłby być dla niej przykry.
Tak minęło kilka miesięcy - ja urodziłam zdrowego syna, mąż wysłał kilka jego zdjęć do Pawła, żeby nie dobijać Kasi. Poza tym kontakt był znikomy.
Syn miał pół roku, kiedy nadeszły święta Bożego Narodzenia. Tradycyjnie zawsze wybieraliśmy się do teściów na rodzinne świętowanie. Była to też moja pierwsza okazja po wielu miesiącach do spotkania z Kasią.
Z początku była miła, choć oschła, i nie zwracała uwagi na mojego synka. Nie miałam jej tego za złe - w końcu to na pewno nadal świeża rana.
Kiedy jednak zaczęłam odpakowywać prezenty dla syna, Kasia wstała i wykrzyczała mi w twarz, że to niesprawiedliwe i jej dziecko powinno tu siedzieć.
Przyznam, że bardzo mnie to zdenerwowało, ale finalnie jednak współczucie przeważyło i skończyło się na tym, że to ja uspokajałam męża i teściów, którzy byli bardzo poruszeni tą sytuacją.
Dzisiaj mój syn ma trzy lata, właśnie spodziewamy się kolejnego dziecka. Kasia wykorzystała tę okazję, żeby wysłać mi SMS-a z wiadomością, że w obliczu jej tragedii zachowuję się perfidnie zachodząc znowu w ciążę. To w sumie nie jest jedyny przytyk z jej strony w ostatnich latach - przez jej zachowanie rodzinne święta i spotkania właściwie nie istnieją. Teściowie co roku ze smutną miną proszą nas, żebyśmy Wigilię spędzili osobno, bo dla Kasi widok naszego syna to zbyt wiele. Gdy już się spotkamy (np. na pogrzebie), Kasia zachowuje się, jakbyśmy nie istnieli. Mój mąż, a jej brat, przestał się już do niej odzywać. Za to Paweł, po każdej kolejnej akcji Kasi, dzwoni i nas przeprasza.
Z tego co wiem, szwagierka uczęszcza na terapię, która jednak chyba nic nie daje. Ba, według słów teściowej, psycholog powiedział Kasi, że ma prawo do żałoby i zerwania kontaktów z nami, jeśli jej to przeszkadza.
Powyższe nie wystarczyło jednak, żebym ją znienawidziła.
Stało się to dopiero, kiedy na urodziny syna wysłała dla niego "prezent" - sukienkę z naszytym imieniem Kornelia. Tak miała mieć na imię jej córka.
#uCFs1
Akurat zaczynałam szkołę średnią. "Elitarne" liceum pozwalało na wybranie drugiego języka spośród kilkunastu dostępnych. W gimnazjum uczyłam się niemieckiego, ale nie chciałam go kontynuować i wybrałam - przykładowo - francuski. Utworzona grupa miała zacząć naukę od podstaw. Dostaliśmy młodą nauczycielkę ledwo po studiach, która pojęcie "podstawy" rozumiała inaczej niż my - wybrała sobie podręczniki całkowicie po francusku, a na drugich zajęciach zadała wykonanie opisu swojego pokoju, naturalnie w języku francuskim. Ludziom, którzy pierwszy raz mieli styczność z językiem. Były rozmowy z nią, z psychologiem szkolnym oraz z dyrektorką, żadna nie poskutkowała, powtarzano nam, że szkoła ma wysoki poziom i ten poziom zajęć jest adekwatny dla początkujących, ale "trzeba się przyłożyć". Na semestr wszyscy mieli ledwo dwójki tylko przez niedopatrzenie nauczycielki, która wystawiała oceny na podstawie średniej arytmetycznej (a nie ważonej), więc jedynki ze sprawdzianów równoważyły pozytywne stopnie z licznych prezentacji. Ale w drugim semestrze to niedopatrzenie zostało naprawione. I okazało się, że na koniec roku osiemnaście z dwudziestu osób ma jedynki. Oczywiście odbył się egzamin komisyjny, którego nikt nie zdał. A dodatkowo dyrekcja zapowiedziała, że szkoła warunków nie przyznaje, więc wszyscy muszą powtarzać rok.
Możecie sobie wyobrazić, jaki to był dramat.
Moja mama tak się wkurzyła całą sytuacją... że wysłała mnie do szkoły z prawnikiem. Prawnik "wziął na rozmowę" dyrektorkę, szczerze mówiąc pojęcia nie mam co się tam zadziało, ale okazało się, że szkoła gotowa jest wpisać mi na świadectwo dwóję. Pod warunkiem, że zmienię szkołę i do ich "elitarnego liceum" już nie wrócę.
No cóż, zgodziłam się. Swoją edukację dokończyłam w innej szkole już bez żadnych problemów. Ale do dziś zastanawiam się, co się wtedy w tamtym liceum działo. Czy był jakiś problem z tą nauczycielką, czy jakieś "machloje" z testami, czy ki czort, ale coś musiało być nie tak... Szkoda mi też osób, które nie przyszły do szkoły z prawnikami i musiały powtórzyć rok.
PS Pewnie się zastanawiacie dlaczego sprawa nie poszła np. do kuratorium. I muszę przyznać, że ja też się zastanawiam czemu nikt z nas tego nigdzie nie zgłosił...
#Z02pq
Ostatnio wyznał mi, że czasami jest na granicy, gdzie wystarczy chwila, a mógłby zacząć przeklinać przy takich pacjentach. Podczas takich momentów chowa rękę pod swój stół i pokazując faka do pacjenta pod spodem uspokaja się i dalej może być tym miłym doktorem.
#IRmvh
Do czasu...
Nikt nie wie, że dwa weekendy w miesiącu spędzam w dużym mieście, około 80 km od domu. Wkładam wyzywające ubrania, wysokie szpilki, robię mocny makijaż i zaczynam rundkę po klubach. Każdy weekend spędzam z kimś innym, z kimś, kto zawsze spełnia moje najskrytsze fantazje.
Dla takich weekendów żyję.
#JIxHw
Nagle zaczęłam być bardziej dostrzegana, proszą mnie nawet o rady dotyczące związku. Nie ukrywam, że bardzo mi się to podoba, gdy mogę im poopowiadać o moim wybranku, a przecież jest idealny, bo wymyślony.
Nawet nie wiecie jaką satysfakcję dają mi ich zazdrosne miny. Jestem tylko ciekawa, jak długo uda mi się to ciągnąć.
#hnWHS
Od 16 lat jestem przykuty do wózka z powodu strasznej choroby (rdzeniowy zanik mięśni). Jak możecie się domyśleć, wchodzę teraz w okres, gdzie potrzeby seksualne są bardzo wysokie i trzeba je jakoś zaspokajać. Niestety w moim przypadku jest to niemożliwe z powodu choroby, ale jednak udało mi się podczas kąpieli. Przez przypadek tak jakoś się ułożyłem w wannie, gdy byłem sam w łazience, że gdy dałem rękę trochę niżej brzucha, to udało mi się prawie objąć swoje przyrodzenie. Wiem, że w tym momencie pomyślicie, że co was to obchodzi, ale dla mnie to bardzo wiele znaczy, bardzo wiele, ponieważ w przypadku mojego schorzenia takie osiągnięcie to jest cud. Radość ogromna!
#s9mLh
A teraz przenieśmy się już na rozprawę, gdzie straciłam najbliższą mi rodzinę.
To, że brat jest winny było pewne, został skazany. Nie pomogła w tym nawet "najlepsza obrona, jaką można by sobie było wymarzyć". Czyli moi rodzice. W sądzie bronili brata, próbowali zasugerować, że ta dziewczyna go sprowokowała albo że wręcz sama chciała. Jednak gwoździem do trumny była wypowiedź mojego ojca: "To jest nie do pomyślenia, żeby karać człowieka za to, że odbył stosunek z kimś, nawet jeśli ta druga osoba nie była za bardzo chętna! Mój syn jest dobrym człowiekiem! Jak ta pani nie chciała stosunku, to mogła nie wychodzić z działki!". To są dokładne słowa mojego ojca, tak, ten bełkot.
Po tym wszystkim straciłam na zawsze brata, ale i rodziców. Nie wiem jakim trzeba być potworem, aby zgwałcić i pobić bezbronną kobietę. Zapewne takim samym jak osoby, które bronią oprawcy i przerzucają winę na ofiarę, bo według nich to nic złego, że sobie "skorzystał". Moich rodziców można usprawiedliwiać, że to prości ludzie ze wsi, ale mnie już nic nie przekona. Dzień rozprawy był ostatnim dniem, w którym się zobaczyliśmy. Na całe szczęście mieszkam tak daleko, że już nigdy nie będę musiała ich widzieć.
#TIi6D
Relacje rodzinne u nas działają praktycznie jak na zasadzie mafii - jest jeden lokalny "guru", który o wszystkim decyduje i rządzi, a reszta nędznych robaczków ma go słuchać.
W naszym "rejonie" pieczę nad rodziną sprawuje (oryginalne określenie używane przez mą familię) ciotka. Baba tak stara, że wisi piątaka Mojżeszowi, ze Stalinem osobiście się spotkała (naprawdę) dzieckiem będąc i tak samo wredna oraz bezczelna, jak i bogata.
Młodsza część rodziny żartuje sobie, że kasę zdobyła na przekrętach, starsza w ogóle nie żartuje, bo "starszych trzeba szanować", a każdy na dwóch łapkach słucha tej wiedźmy.
Ciotka ma pierwsze słowo w sprawie wyboru szkoły i drogi kariery młodego potomka, akceptuje bądź odrzuca kandydatki na narzeczone oraz zarządza kto i kiedy może przyjechać na zjazd rodzinny, który się odbywa co roku w miasteczku, które kiedyś nasza rodzina posiadała, a nawet "załatwia" po znajomości pracę dla członków rodziny.
Warunki to bycie wiernym pieskiem na usługach szanownej familii i utrata własnego zdania.
Byłem pierwszym, który się zbuntował.
Sam (o zgrozo!) wybrałem sobie uczelnię, sam wybrałem kobietę, która według mojej ciotuni jest brzydka i biedna, bo nawet jej na zmianę samochodu co 5 lat nie stać.
Zapraszałem rodzinę i znajomych na ślub. Jej mimo napominań różnych członków nie. Kiedy babsko zdało sobie sprawę co robię, zaraz po tym, jak jej "uprzejmie donieśli" życzliwi rodzice, wpadło w szał i zadzwoniło do mnie bezpośrednio.
Stwierdziła, że mam "OSTATNIĄ SZANSĘ" aby rozstać się z kobietą mego życia i "anulować tę szopkę" albo ona "nakłada embargo" na mnie i zabroni nawet moim rodzicom się do mnie odzywać. Oczywiście wyśmiałem i liczyłem na fajny ślub. A tu...
...a tu ani jednego gościa z mojej rodziny. Jedynie znajomi oraz znajomi i rodzina mojej żony. Rodzice przyszli tylko do kościoła, wręczyli kwiaty i prezent w zakrystii i stwierdzili "że jakby co, to nas tu nie było".
Babsko zniszczyło mi ślub i wesele.
Dlaczego anonimowe, a nie piekielni?
Bo po ślubie wpadłem w szał, zrobiłem anonimowe donosy do ZUS, US i CBA, w których naskrobałem wszystko, czego przez lata się dowiedziałem o machlojkach ciotki i całej jej bandy wiernych sługusów.
Rodziny nie mam, zatem nie mam też nic do stracenia. Zobaczymy, co będzie dalej, ale samo to sprawiło, że poczułem się lepiej.