Na pewno każdy z Was czegoś się bał, jak był małym brzdącem, jednak mój lęk był trochę inny niż u typowego dziecka. Otóż od czasu Pierwszej Komunii najbardziej bałam się... niepokalanego poczęcia! Zastanawiacie się pewnie dlaczego mała dziewczynka miałaby się bać owego zjawiska. Wszystko za sprawą księdza, który miał za zadanie przygotować nas do tego sakramentu.
Spotkanie przygotowujące do Komunii, które spowodowało ten lęk, zapamiętam chyba do końca życia. Rozmawialiśmy o Maryi i o tym, że przez to, iż służyła Bogu, została obdarowana małym Jezuskiem. Wtedy ksiądz powiedział do wszystkich dziewczynek decydujące zdanie "Jak będziecie posłuszne Bogu i będziecie grzeczne, to być może i was Pan Bóg obdaruje tak jak Maryję".
Te słowa mnie przeraziły, ponieważ zawsze byłam bardzo grzecznym i wierzącym dzieckiem, więc wzięłam to strasznie do siebie i myślałam, że ja też urodzę Jezuska! W umyśle 7-latki było to okropne. Od tamtego dnia byłam małym wcieleniem diabła i przestałam chodzić do Kościoła (co zresztą zostało mi do dzisiaj ;)).
Moja ciocia powiesiła w domu przy wejściu tabliczkę z napisem "Tu mieszka pies z rodziną".
Nie mają psa... Wujek jest policjantem...
Większość mojego życia kochałem i w jakimś sensie związany byłem z jedną dziewczyną. I nie przesadzam z tą "większością". Pierwszy raz spotkałem ją w przedszkolu i już wtedy zakochałem się tak jak tylko przedszkolak może się zakochać. Splotem wydarzeń okazało się, że ona również mnie lubi, więc zostaliśmy "parą", czyli po prostu razem się bawiliśmy. Nasz przedszkolny związek umarł śmiercią naturalną, ale moja wybranka wciąż była moją wybranką, zmieniła się tylko metoda okazywania uczuć i dziewczyna stała się obiektem moich "końskich zalotów". Jakoś pod koniec podstawówki oficjalnie zostaliśmy parą (choć wiadomo, jak takie pierwsze/wczesne "związki" wyglądają). Tak naprawdę poważnie zrobiło się w gimnazjum. I wtedy też, w ostatniej klasie, mieliśmy pierwszą poważną sprzeczkę.
Ja jako najlepszy uczeń w szkole chciałem, żebyśmy oboje poszli do najlepszego liceum w województwie, ona jako przeciętna uczennica bała się, że sobie nie poradzi. Poszliśmy więc do dwóch różnych szkół i samo to mi nie pasowało, a kiedy okazało się, że moja ukochana wybrała technikum, to już był cios dla mojej dumy (nie wiem jak teraz, wtedy mówiło się, że technika są dla nieuków). No jaki to był wstyd mówić nowym znajomym z elitarnej szkoły, że ma się dziewczynę w technikum... Dalej byliśmy razem, ale ewidentnie zaczynało się coś psuć. Teraz wiem, że z mojej winy, bo nasłuchałem się głupot i zacząłem traktować ją jak jakąś gorszą i głupszą.
Zacząłem studia na wymagającym kierunku, a moja dziewczyna w tym czasie kończyła technikum, potem miała do mnie dołączyć (oczywiście wybrała inny kierunek, ale ta sama uczelnia). I wtedy nastąpiło apogeum - oblana matura z matematyki. Mało jej nie trzasnąłem podręcznikiem w głowę, tak mnie ta wiadomość wyprowadziła z równowagi, zwyzywałem od głupich, od idiotek, bo dla mnie niepojęte było, jak można było tego nie zdać. A jaki wstyd przed znajomymi z uczelni mieć taką niedouczoną dziewczynę... Zerwałem.
Szybko znalazłem sobie dziewczynę "na moim poziomie", ale zawsze myślami wracałem do tej pierwszej. Tym bardziej że regularnie ją widywałem, np. w komunikacji miejskiej czy sklepie. Nie wiem co ona w sobie ma, zawsze mnie do niej ciągnęło, nawet w cholernym przedszkolu. Potem się wyprowadziła, a nasze drogi definitywnie się rozeszły.
Do czasu, gdy spotkaliśmy się na weselu znajomego. Wszystko odżyło. Nie mogłem oderwać od niej wzroku. Jest piękniejsza niż zapamiętałem, skończyła ciekawe studia, prowadzi interesujące życie, ma w sobie coś takiego, że chce się z nią przebywać. Ja natomiast mam "dobrą" robotę, jestem zaręczony z "dziewczyną na moim poziomie". Do końca życia będę sobie pluł w brodę, że zostawiłem miłość mojego życia z powodu głupiego egzaminu, o którym już nikt nawet nie pamięta. Czuję, że bez niej po prostu przegrałem życie.
Moja teściowa jest dosyć młodą kobietą, bo jest przed 50., z bardzo... specyficznym poczuciem humoru. Poza tym dużo osób uważa ją za szalenie wredną i okropną kobietę i coś w tym jest. Gdyby nie to, że naprawdę mi zależy na jej synu, to uciekłabym po pierwszym spotkaniu.
Ostatnio teściowa przebiła samą siebie i odstraszyła już trzecią w tym roku dziewczynę swojego młodszego syna. Tym razem najpierw podarowała jej do chodzenia po domu kapcie wysypane swędzącym proszkiem, a następnie umieściła sztucznego pająka w zupie na dnie talerza. Dziewczyna oczywiście zwiała.
Tak, moja teściowa robi takie właśnie numery.
Szwagier już podłamany zapytał wczoraj co zrobiłam, że mam taki dobry kontakt z ich matką. W życiu się nie przyznam, że zniżyłam się do jej poziomu, przez co stałam się jej nową ukochaną córeczką.
Z moim chłopem przez rok ukrywaliśmy nasz związek przed jego rodziną (bał się, że ucieknę przed mamusią), jednak gdy straciłam mieszkanie, z dnia na dzień musiałam się wprowadzić do niego i jego rodzinki (mają bardzo duży dom na obrzeżach miasta i zbytnio się nie opłaca wyprowadzać mojemu chłopu, gdy ma całe piętro dla siebie).
Powiem szczerze, że z początku mieszkanie z teściową to był horror. Wsypywała swędzący proszek do moich rzeczy (nie mam pojęcia skąd ona to wszystko zamawia), dosypywała soli do mojego jedzenia, wysmarowała jakimś ostrym sosem lub proszkiem moją szczoteczkę do zębów (nic nie było widać na szczoteczce). Później podmieniła mi mydło na takie specjalne, które brudzi, proszek na kichanie też przerobiłyśmy.
W końcu się wku%$iłam i powiedziałam, że tak nie będzie. Znalazłam sklep online z takimi gadżetami i zamówiłam parę zabawek. Podmieniłam teściowej zapalniczkę na taką, która tryska wodą, dodałam jej do herbaty proszku na pierdzenie (istnieje coś takiego), gdy do domu przyszły jej koleżanki na ploteczki, sporo tego było.
A zwieńczeniem akcji było rozstawienie śmierdzących bomb po jej pokoju.
Od tego czasu teściowa nabrała do mnie respektu (?), nie robi mi takich wrednych żartów, co najwyżej jakieś drobne z proszkiem na kichanie czy piekącą herbatą, a ja w końcu nie czuję się w domu jak na poligonie, gdzie z każdej strony wyczekuję na atak.
A po cicho przyznam szczerze, że tak mi się spodobała ta zabawa z teściową, że teraz czasem jej pomagam, jak robi numery potencjalnym kandydatkom na drugą synową.
Ale spokojnie, zazwyczaj my z partnerem poznajemy je pierwsi, więc jak dziewczyna się trafi normalna, to przystopuję teściową, póki co szwagier sprowadza same puste lasencje, które liczą na dużą kasę.
I wiem, jak nieprawdopodobnie to brzmi, ale jednak moja oryginalna teściowa istnieje. Może to kwestia tego, że mieszkamy na Podlasiu? :D
Jestem mężatką od dwóch lat. Razem mieszkamy od ponad siedmiu. Kiedy poznałam mojego męża, byłam bardzo szczupłą osobą. Niestety z biegiem lat przybyło mi kilka kilogramów tu i tam. Nie jakoś bardzo drastycznie, ale 10 kg w tyle lat to dla mojego męża zbyt wiele.
Gdy tylko ciut mi przybywało na wadze, starałam się biegać na siłownię, stosować diety itp., ponieważ mój ukochany uwielbia mi robić z tego powodu różne docinki. Obecnie dzień w dzień bez poruszania tematu z mojej strony słyszę, że kocha mnie niezależnie od wagi, że jestem jego kaloryferem, że kocha mnie pomimo tego, że nie mieszczę się w dżinsy sprzed pięciu lat. Codziennie słyszę wracając z pracy do domu "Tu jest siłownia. Dawno cię tu nie było" albo "Ja cię kocham, ale schudnij, bo inni pomyślą, że cię tuczę", a najlepsze "kocham ten tłuszcz, jesteś moim małym tucznikiem".
Szkoda, że nie mam czasu na siłownię, ponieważ codziennie po pracy sprzątam, gotuję, prasuję, wyprowadzam psa; a po tym wszystkim padam na twarz. Szkoda, że nie weźmie pod uwagę faktu, iż wstaję wcześniej od niego, by mu przygotować ciepły posiłek i wsadzić w termos, łącznie z herbatą do pracy, gdyż jemu się nie chce czegoś zwyczajnie odgrzać lub iść do pobliskiej stołówki. Ukochany po pracy jest bardzo zmęczony i jedyne na co go stać to TV i piwo pod kołdrą.
Co w tym anonimowego? Otóż to, że wcale nie zabił mojej pewności siebie i poczucia piękna. Kiedy on prawi morały, ja poprawiam makijaż i w ogóle go nie słucham. Czuję się kobieco i wiem, że innym się podobam. Czuję się o wiele lepiej niż jako szkielet parę lat temu, a z każdego miesiąca na miesiąc coraz bardziej czuję, że dzięki jego podejściu zamiast zmienić siebie, coraz bardziej mam ochotę zmienić stan cywilny.
Każdy z nas popełniał błędy w młodości.
Miałam ciężkie dzieciństwo, rodzice byli biedni, więc nie było nas stać na markowe ubrania, telefony, buty, wycieczki klasowe, wiązało się to z brakiem akceptacji przez rówieśników. W liceum byłam wycofana, nie miałam wielu znajomych, ale miałam chłopaka. Myślałam, że będziemy już zawsze razem, wydawał mi się idealny, tworzyliśmy wizję wspólnego życia, jednak z perspektywy czasu wiem, jak głupia byłam. Był ode mnie kilkanaście lat starszy, jednak nie paliły mu się rączki do pracy, do nauki również był ostatni. Po co ten wstęp? Otóż teraz właściwa część historii.
Jak już pisałam, pochodzę z biednej rodziny, przez co miałam z tego powodu problemy, chciałam się z tego wyrwać. ON wydawał się być przepustką do lepszego świata, widział we mnie człowieka, nie patrzył na to co mam. Było to dla mnie cudowne, z seksem nie śpieszyliśmy się, ponieważ nie byłam na to gotowa. Rozumiał mnie, mówił, że poczeka. Kiedyś przeglądając internet napotkaliśmy artykuł o młodocianych dziewczynach, które sprzedają swoje dziewictwo za pieniądze. On się tylko uśmiechnął i powiedział, że skoro ludzie są w stanie zapłacić grube tysiące za takie rzeczy, to może warto spróbować? Obiecał mi złote góry, że wyprowadzimy się, zaczniemy nowe życie, cuda na kiju. Generalnie każda normalna osoba kazałaby mu spadać, ale nie zakompleksiona ja.
Wystawiliśmy ogłoszenie, o dziwo serio był spory odzew, faceci byli w stanie zapłacić naprawdę duże pieniądze za bycie "biologicznym mężem" małolaty.
Po jakimś czasie umówiłam się z mężczyzną na spotkanie, pamiętam, że jechałam tam przerażona, ale traktowałam to jako przepustkę do lepszego życia. Przyjechał do mnie na dworzec, coś tam próbowaliśmy rozmawiać. Gdy przyjechaliśmy do niego usiadł i po prostu zaczął się do mnie dobierać, było mi okropnie, ale wiedziałam, ze muszę dać radę, że to dla naszego dobra. Gdy już miało dojść do penetracji, zaczęłam płakać i powiedziałam, że nie chcę. Dzięki Bogu facet zrozumiał i po prostu odwiózł mnie na dworzec; wiadomo, że był wkurzony, ale nie zrobił nic, czego bym nie chciała. Cieszę się, że tak wyszło, miałam więcej szczęścia niż rozumu.
Po powrocie chłopak zapytał mnie, gdzie pieniądze. Powiedziałam mu, że do niczego nie doszło, bo nie dałam rady, wtedy powiedział mi, że jestem beznadziejna i że nawet tego nie potrafię zrobić, po czym uderzył mnie w twarz. Wtedy coś we mnie pękło, wybiegłam z jego mieszkania z płaczem i już wiedziałam, że to koniec, jednak on mi nie odpuścił.
Chciałabym opisać co działo się dalej, jednak bardzo mocno ogranicza mnie limit znaków, jeśli jesteście zainteresowani, dokończę wyznanie w komentarzu.
Historia o tym, jaki ze mnie zjeb i zero…
To było z 15 lat temu, byłem typowym gimbem. Duże miasto, osiedle domków jednorodzinnych na obrzeżach, dzieciaków wtedy było mało i na osiedlu wszyscy się znaliśmy. Miałem paczkę kumpli, w zasadzie starszych ode mnie o kilka lat. Po szkole łaziliśmy po okolicy, siedzieliśmy na ławkach, gadaliśmy, od czasu do czasu jakieś piwko i fajki, nic specjalnego. Jedna z naszych miejscówek to był opuszczony ogródek czy jakiś zaniedbany park, cholera wie co to kiedyś było. Ktoś o to dbał, było całkiem sporo drzew, trawa ścięta, zero krzaków, tylko wszystko wokół zniszczone w trzy dupy. Były tam ławki, jakieś rozwalające się stoliki itp. i na nich siedzieliśmy.
W każdym razie w pewnym momencie zaczęła tam przychodzić jakaś dziewczyna, może była z 1-2 lata młodsza ode mnie. Nie wiem, nie chodziła do naszej szkoły i chyba niedawno się wprowadziła na nasze osiedle. I z tych drzew zrywała owoce, jarzębinę, te farfocle od brzozy, orzechy itd. I jak to gimby, z czasem zaczęliśmy się z niej naśmiewać, że bieda przyszła, będzie kasztany wpierdalać. Ta nic nie mówiła, po prostu odchodziła. I to był jej błąd, bo coraz bardziej zaczęliśmy ja wyzywać, nie przebieraliśmy w słowach i coraz śmielej ją obrażaliśmy. Że gówna spod siebie żre, że jak nam da, to kupimy jej bułkę… Ostatni raz gdy ją widzieliśmy, chłopacy zaczęli ją popychać. W piątkę, dziewczynę o kilka lat młodszą. Ktoś znalazł przy śmietniku spleśniały chleb, który pewnie jakiś dziadek zostawił… wtarliśmy jej to w twarz, we włosy… mówiliśmy, że powinna nam podziękować, bo głodna nie chodzi. Jakaś starsza babka wtedy zareagowała, że zadzwoni po policję, dziewczyna uciekła. To był ostatni raz, kiedy ją widzieliśmy.
Jak mówiłem, to było z 15 lat temu, już o tym zapomniałem.
Kilka tygodni temu, przez przypadek poruszyliśmy ten temat u kumpla, który jak się okazało był jej sąsiadem. Poczułem się wtedy jak chuj warte zero… Co się dowiedziałem, to mnie rzuciło na dno ścierstwa. Ta dziewczyna była ogromną miłośniczką zwierząt. Dokarmiała bezdomne zwierzęta, chore zabierała do weterynarza, z mamą była wolontariuszką w schronisku i sprzątała psie gówna w boksach. Te owoce zbierała dla ptaków na zimę, suszyła i potem karmiła. Jakikolwiek dostała hajs, wszystko wydawała na zwierzęta. W domu miała psa, którego kiedyś znalazła, ktoś mu tak mocno przywalił, że wypłynęło mu oko, miał otwarte złamanie łapy i musiała być amputowana… Oni tego psa przygarnęli i z takim potworem chodzili po osiedlu.
Gdy mi to wszystko opowiadał, czułem się jak dno, jak zwykły kurna banan z bogatego domu. Gdy ja piłem piwko i pierdziałem przed kompem jak półmózgi gimbus, ona robiła coś ważnego. To byłoby jeszcze nic, ale to, że jej tak uprzykrzaliśmy życie...
Nie znam jej imienia ani wieku… Ale jeśli to czytasz, to przepraszam.
Mam problem z moim bratem. Jestem w 2 liceum, on jest ode mnie 3 lata starszy. Każdego dnia zatruwa mi życie. Czuję, że moja psychika coraz bardziej przez to upada.
On mnie po prostu nienawidzi. Za każdym razem, jak się spotkamy w domu, traktuje mnie jak śmiecia, wyzywa, śmieje się ze mnie i co bym nie zrobiła, zawsze się mnie o to czepia i chamsko komentuje. Ta jego nienawiść do mnie trwa odkąd pamiętam. Kiedyś naprawdę się starałam, aby zaczął mnie akceptować i po prostu cały czas starałam się być dla niego miła, pomagać, robiłam wszystko co mi kazał, ale zaczęłam być wtedy wręcz jego służącą. Cokolwiek sobie nie zażyczył, zaraz mu przynosiłam, sprzątałam i się starałam. On i tak mnie nie szanował, więc przestałam się tak zachowywać. Wtedy zrobiło się jeszcze gorzej. Czasem mnie uderzył, opluł.
Teraz jest źle. Na każdym rodzinnym spotkaniu mówi o mnie różne złe rzeczy, wspólni znajomi przestali już być moimi, bo naopowiadał im bzdur. Najlepsze jest to, że wśród rodziny uważany jest za super chłopaka i wcale mnie to nie dziwi, bo czasami wśród zupełnie obcych ludzi, gdy byliśmy razem, był naprawdę zabawny i miły. Męczy mnie to niesamowicie. Jego docinki połączone z jeszcze jednym przykrym wydarzeniem w moim życiu spowodowały u mnie nerwicę. Rodzice uważają, że nie powinnam reagować na jego zachowanie, bo mu po prostu hormony buzują. Czuję się jak śmieć.
Mój mąż odszedł ode mnie rok temu. Nigdy nie winiłam go za to, bo zrobił to na tyle delikatnie i uczciwie, na ile mógł. W naszym małżeństwie nie układało się od dłuższego czasu, terapie małżeńskie, wymuszone randki i ogólne staranie się i tak nie uratowało naszego związku. Pożegnaliśmy się w zgodzie, wyjaśniliśmy wszystko naszym dwóm pociechom, a on odszedł do innej kobiety. Nie miałam mu tego za złe, ale nie chciałam poznawać jego nowej wybranki i wyraźnie zaznaczyłam, że dzieci też powinny mieć z nią póki co ograniczony kontakt.
Niestety, nie posłuchał mnie. Parę razy przywiózł ją do naszego domu, żebyśmy się poznały. Od razu nie przypadła mi do gustu. Była bardzo pyskata, głośna i władcza. Mąż skakał wokół niej jak piesek. Widziałam, jak patrzy na nasz dom, na auta pod garażem, jakby chciała mi to zabrać. Powiedziałam mężowi o moich odczuciach, ale wyśmiał mnie i zarzucił zazdrość.
Dramat jednak się zaczął, kiedy zażądałam od męża alimentów na dzieci. Sama zarabiam dużo i byłabym w stanie utrzymać naszą trójkę, ale przecież on też jest ojcem i powinien płacić za wydatki naszych dzieci, chociaż w jakimś stopniu. Uszczupliło to budżet mojego byłego męża na tyle poważnie, że nie był już w stanie fundować jej zachcianek, a i częste wyjazdy okazały się niemożliwe.
Jego nowa partnerka zaczęła pisać do mnie wiadomości, dzwonić, nękać. Odgrażała się, że zabierze mi i dzieciom dom, że zostanę bez grosza. Pokazałam mężowi SMS-y, a jej numer zablokowałam. Mąż obiecał, że z nią porozmawia i był spokój na jakiś tydzień. Potem, za pośrednictwem portali społecznościowych, oczerniała mnie i dzieci. Nie używała nazwisk, ale każdy, kto znał nas chociaż trochę, wiedział o kim mowa. Pisała, że bez kasy męża nic nie znaczę, że jak ze mną skończy, to będę prostytuować się pod mostem za 5 zł z bezdomnymi. Mąż nie reagował, a policja też rozkładała ręce. Mówili, że nie używa nazwisk, że mam za mało dowodów, że parę SMS-ów nic nie znaczy. Serce mi pękało, bo starsza córka miała już Facebooka i doskonale wiedziała, co ta kobieta wypisuje. Tłumaczyłam jej, że nie powinna tego czytać, że ta kobieta jest chora, ale nie słuchała mnie, a ja nie chciałam jej za to karać.
Pewnego wieczoru córka przeczytała o mnie długi wpis o mojej rzekomej prostytucji, nękaniu i groźbach karalnych pod adresem partnerki męża. Córka wpadła w histerię, nie mogłam jej opanować, dopiero po paru godzinach uspokoiła się na tyle, by pójść spać. Nazajutrz pojechałam do mieszkania męża i tej kobiety, by wyjaśnić wszystko. Na moje zarzuty stwierdzili, że nam odpuszczą... jak nie będę chciała alimentów. Zgodziłam się, teraz jest spokój. Dzieci nie mają ojca, za to mnóstwo traum, ale w końcu mamy spokój. Nie wierzę po prostu, że można komuś chcieć zniszczyć życie za 600 zł miesięcznie.
Mam bujną wyobraźnię. Chyba aż za bardzo.
Szukałem roboty i poszedłem na rozmowę kwalifikacyjną - zaczęło się OK, stres niezbyt duży i czułem, że mam spore szanse. Zaczęto zadawać mi standardowe pytania o moje umiejętności i oczekiwania itp. Wydawało mi się, że idzie mi z tym wszystkim dobrze, ale... nagle mój wzrok padł na blat stołu, za którym siedziałem - był to czarny marmur ze specyficzną teksturą białych, chaotycznych, na chybił trafił układających się "pasemek".
I właśnie w tych pasemkach zobaczyłem - a raczej moja zryta wyobraźnia podpowiedziała mi, że tam jest - twarz. Nie jakąś normalną, ale z otwartymi ustami, zamkniętymi oczami, zastygłą w krzyku i jeszcze taką... nie wiem jak to nazwać, zdeformowaną w ''demoniczny" sposób. Takiego ładunku emocji dawno już nie poczułem.
Wstrząsnęło mną to potwornie - urwałem wypowiedź w pół słowa i od razu poczułem, jak mnie oblewają zimne poty, wydało mi się, że jestem w jakimś koszmarze czy horrorze. Nie mogłem się już skupić na zadawanych pytaniach, w ogóle prawie nie słyszałem co do mnie mówi przesłuchujący, jedyne co to wlepiałem gały w tę krzyczącą mordę w marmurze, miałem wrażenie, że się rusza, że otwarte usta stają się coraz większe i większe.
Rozmowę oczywiście zawaliłem totalnie. Nawet się nie pożegnałem, tylko wyleciałem stamtąd jak poparzony i długo się nie mogłem uspokoić - nawet przekonywanie siebie, że to było przecież jedynie złudzenie, że sam to sobie wmówiłem, dawało mizerny efekt. W końcu w najbliższym sklepie zakupiłem trzy puszki wiadomego napoju i dopiero puściło, na szczęście na rozmowę nie przyjechałem autem.
Puenty nie ma, pracę sobie w końcu znalazłem gdzie indziej, ale co mnie moja własna wyobraźnia wymęczyła, to moje - kilka dni miałem problemy z zaśnięciem, bo jak zamykałem oczy, to ciągle mi się nasuwał widok tej wrzeszczącej twarzy.
Cholerny marmur...
Dodaj anonimowe wyznanie
