#3c1kk

Z Aliną przyjaźniłam się od szkoły. Mądra, ogarnięta, rozsądna dziewczyna. Nigdy nie pchała się w kłopoty, a jak już coś ją spotkało, to potrafiła jakoś sobie z tym poradzić. Do czasu. Wyjechałyśmy razem na studia do innego miasta i wynajęłyśmy razem mieszkanie. Alina poznała faceta, zakochała się i zaczęła pakować się w okropne kłopoty. Jej Andrzejek raz po pijaku, na moich oczach, uderzył ją w twarz. Zadzwoniłam po policję. Zabrali go na izbę wytrzeźwień. Całą noc płakała i opowiadała, jak okropnie się pokłócili, jak on z nią zerwał, ale potem wrócili do siebie. Obiecała mi, że to będzie koniec.
Wystarczyło, że na następny dzień Andrzejek przyjechał z kwiatami i słowem „przepraszam”, by Alina mu wybaczyła. Przestałam ją szanować. Powiedziałam jej, że nie życzę sobie, aby ten damski bokser przebywał w naszym mieszkaniu. Zagroziłam, że jeżeli będzie go zapraszać, poszukam innego mieszkania, bo nie chcę przemocowca widywać w mieszkaniu, w którym powinnam czuć się bezpiecznie.

Faktycznie przestała go zapraszać, ale sam fakt, że nadal z nim jest, spowodował, że nie mam ochoty z nią rozmawiać, przebywać. Nie rozumiem, jak można pakować się w chore relacje, robić sobie pod górkę, a potem płakać, że nam źle.

Alina ostatnio zarzuciła mi, że nie jestem empatyczna i jestem zbyt oschła. Być może. Według niej właśnie straciła przyjaciółkę, bo jej nie wspieram. Tylko ja nie chcę wspierać niszczenia sobie życia. Nie umiem z tym walczyć. Od zawsze gardziłam ludźmi, którzy na własne życzenie pakują się w problemy, a potem jęczą, jak to im źle w życiu. Wiem, że tracę przyjaźń życia, ale to silniejsze ode mnie.
worm Odpowiedz

możesz wyciągnąć rękę z pomocą, ale nie możesz pomóc komuś, kto tego nie chce. Jedyne co możesz to cierpliwe tłumaczyć i nic więcej.

Dodaj anonimowe wyznanie