#3c1kk
Wystarczyło, że na następny dzień Andrzejek przyjechał z kwiatami i słowem „przepraszam”, by Alina mu wybaczyła. Przestałam ją szanować. Powiedziałam jej, że nie życzę sobie, aby ten damski bokser przebywał w naszym mieszkaniu. Zagroziłam, że jeżeli będzie go zapraszać, poszukam innego mieszkania, bo nie chcę przemocowca widywać w mieszkaniu, w którym powinnam czuć się bezpiecznie.
Faktycznie przestała go zapraszać, ale sam fakt, że nadal z nim jest, spowodował, że nie mam ochoty z nią rozmawiać, przebywać. Nie rozumiem, jak można pakować się w chore relacje, robić sobie pod górkę, a potem płakać, że nam źle.
Alina ostatnio zarzuciła mi, że nie jestem empatyczna i jestem zbyt oschła. Być może. Według niej właśnie straciła przyjaciółkę, bo jej nie wspieram. Tylko ja nie chcę wspierać niszczenia sobie życia. Nie umiem z tym walczyć. Od zawsze gardziłam ludźmi, którzy na własne życzenie pakują się w problemy, a potem jęczą, jak to im źle w życiu. Wiem, że tracę przyjaźń życia, ale to silniejsze ode mnie.
możesz wyciągnąć rękę z pomocą, ale nie możesz pomóc komuś, kto tego nie chce. Jedyne co możesz to cierpliwe tłumaczyć i nic więcej.