Zacznę od tego, że jestem tancerką w klubie nocnym. Bardzo lubię to co robię. Taniec na rurze to coś, co mnie fascynuje nie tylko w kwestii erotycznej, ale też jako rodzaj tańca czy sportu. Cała reszta związana z pracą w takim klubie również nie jest dla mnie problemem. Dla mnie to taka chwila, gdy czuję się jak bogini, która robi akrobacje na rurze, w seksownym ubraniu, a mężczyźni dookoła podziwiają. Jednak nie uprawiam z nikim seksu ani nie dochodzi do żadnych intymnych czynności, jestem zatrudniona jako tancerka i tylko to jest w zakresie mojej pracy. To nie wygląda tak jak na filmach, z góry uprzedzam.
Poza pracą jestem zwyczajną kobietą. Studiuję, mieszkam z partnerem, a wolnych chwilach trenuję pole dance albo jeżdżę z tatą na ryby. I o ile moi bliscy nie mają problemu z moją pracą, to jednak nie przyznaję się obcym do tego, co robię. Przykładowo mój chłopak doskonale wie co robię w pracy i jak to wygląda, więc nie ma z tym problemu. Owszem, nie jest też wybitnie szczęśliwy, że oglądają mnie inni mężczyźni, ale to po prostu zarabianie ciałem. Tak jak modelka na przykład. Podobnie tata, mówi, że skoro dobrze się w tym odnajduję, to bardzo go to cieszy, chociaż wolałby tego nie oglądać. Natomiast obcy ludzie, gdy jakimś cudem dowiedzą się czym się zajmuję, najeżdżają na mnie i porównują do taniej prostytutki, oddającej się bezdomnym za kilka groszy. Straszna fala nienawiści wtedy na mnie spada, więc ukrywam to jak tylko mogę. Nie potrafię tego zrozumieć, dlaczego mój zawód jest tak potępiany. Ja jedynie tańczę...
Mój ojciec jest strasznym fanatykiem religijnym. To zaszło już tak daleko, że uważa, że jest święty. Jednak to wszystko nie przeszkadza mu w zdradzaniu mojej matki z pewną katechetką. Gdy wszystko się wydało i zapłakana mama pytała go czemu to zrobił, on stwierdził, że to było dla Boga i mu wolno, bo jest mężczyzną. Obecnie są w trakcie rozwodu. Ale jest jeszcze jeden skandal, który bardzo bym chciała, aby się wydał. Ojciec jest nauczycielem historii w liceum, w którym uczy również jego katechetka - mężatka z dzieckiem.
Mieliśmy w liceum fajną paczkę. Do dziś z sentymentem wspominam te czasy. Byliśmy bardzo aktywni jako nastolatkowie - pisaliśmy komiksy, kręciliśmy filmy i w owym czasie byliśmy dumni z naszego dorobku „artystycznego”.
Nasza sędziwa, bo już ponad 100-letnia szkoła posiadała wspaniałą ogromną piwnicę. Kreatywni my postanowiliśmy zamurować jedno jej pomieszczenie i ukryć w nim wszystkie nasze prace z nadzieją że ktoś je kiedyś znajdzie i poczuje dreszcz emocji z odkrycia - ot, chłopięca fantazja.
Wyobraźcie sobie przygotowania. Sportowe torby, potajemne wnoszenie pustaków, wody, cementu, mieszanie zaprawy, murowanie. Pełna konspiracja. Wszystko finalnie zatuszowane, przykryte tablicami, stalowymi pierdółkami - majstersztyk.
Jakie było nasze zdziwienie, kiedy niefortunnym zbiegiem okoliczności pewna pani pedagog razem z woźnym odkryli, że w piwnicy brakuje jednego pomieszczenia.
Konflikt eskalował błyskawicznie - rozmowy z dyrektorem, oburzenie rady pedagogicznej, masa plotek na mieście, że zamurowaliśmy tam człowieka (marzannę na katafalku), że w pewnym LO działa sekta satanistyczna. Obłęd. Skończyliśmy z nieodpowiednim zachowaniem i tu wielkie brawa dla naszej wychowawczyni, która jak lwica wyszarpała nas z objęć nagannego.
Epilogiem niech będzie moja rozmowa z ojcem po wizycie w szkole.
Ojciec rozbawiony, ale próbujący zachować surowy wyraz twarzy: Chyba powinienem cię opierdolić za tę akcję.
Ja: Nie wydaje ci się to choć trochę zabawne?
Matka: Uspokój się, przecież sam mu dałeś szpachlę...
Kurtyna.
Wszyscy moi znajomi znają mnie jako bardzo wstydliwą osobę, która nie jest zainteresowana pornosami, innymi dziwnymi, zboczonymi filmikami czy w ogóle seksem, bardzo nieśmiałą i tak dalej w ten deseń.
Nikt nie ma pojęcia, że rysuję za pieniądze tak zwane NSFW, czyli ilustracje przedstawiające seks, fetysze i wszystko wokoło tej tematyki. Bardzo mi się to opłaca, bo zdesperowani ludzie są w stanie zapłacić chore sumy za dobrze wykonane ilustracje z ich ulubionymi lub własnymi postaciami biorącymi się do rzeczy, nago, w seksownej bieliźnie itp. Przez ostatni rok zdarzało mi się rysować naprawdę chore rzeczy, jak fetysz nadmuchiwania się powietrzem (dosłownie), sekwencje przemiany jednej płci w drugą, furry porn, food porn itp. Czasami za pojedyncze zlecenia dostawałam 300-350 zł do nawet 900-1000.
Czasem jest mi źle z tym co robię, czasem nie, ale jedno wiem na pewno. Nigdy się nikomu nie przyznam na żywo, skąd mam te pieniądze, bo spalę się ze wstydu.
Nie cierpię mojej macochy i przyrodniego brata.
Rodzice rozwiedli się, kiedy miałam dziesięć lat. Tata zdradzał mamę z Baśką, ona zaszła w ciążę i urodził się Michał. Teraz ma pięć lat. Mimo wszystko rodzice starali się, żeby w mojej kwestii się dogadać, mama nie nastawia mnie przeciwko tacie i nie utrudnia kontaktu. Na początku kiedy widywałam się z tatą, zazwyczaj gdzieś razem szliśmy, wiadomo, że Michał był malutki i potrzebował spokoju. Cieszyłam się, że mam braciszka, ale do czasu.
Kiedy podrósł, Baśka zaczęła go nastawiać przeciwko mnie. Kiedy jestem u nich na weekendy i młody zaczyna płakać (robi to zawsze kiedy coś jest nie po jego myśli), od razu wiadomo, że to przeze mnie. Kiedy tata próbuje wyjaśnić, od razu zostaje zakrzyczany, a Michaś ląduje na kolanach mamusi, która go tuli. Wszystko musi być jak on chce. Próbowałam się z nim bawić, ale nawet jeśli niechcący zrobię coś inaczej niż on chce, zaraz biegnie do matki na skargę. W planszówkę też nie zagramy, bo nie mam zamiaru specjalnie przegrywać, żeby Michaś był szczęśliwy. Kiedy chciałam z nim pogadać, np. o przedszkolu, zaczyna śpiewać i mówi, że mnie nie słucha.
Nawet raz na jakiś czas nie mogę iść sama z tatą np. do kina, bo Michał musi iść z nami, bo inaczej histeryzuje, a Baśka twierdzi, że skoro tata w tygodniu dużo pracuje (bo ona nie pracuje od ślubu z tatą), to niech chociaż w weekend poświęci mu dużo czasu, bo to jego syn, co słyszę od Baśki jakieś tysiąc razy w ciągu weekendu. Mój tata jest bardzo ugodowy i wiecznie jej ustępuje. A wyjście z Michałem to horror, bo nie mam okazji o czymkolwiek z tatą pogadać. Raz tata zwrócił mu uwagę, że ja też jestem ważna, ale młody zaczął tak zawodzić, że miał problem ze złapaniem tchu. Ponad pół godziny tata zapewniał go, że bardzo go kocha. A ja mam prawie szesnaście lat i muszę zrozumieć, że Michaś jest mały i bardzo wrażliwy. Od cioci, która pracuje w przedszkolu wiem, że dzieci go nie lubią, bo jest samolubny.
Baśka jest w drugim miesiącu ciąży, zachowuje się jakby miała rodzić lada moment. Ciągle czegoś chce i w swoim stanie musi być ostrożna, więc tata wokół niej skacze. Ostatnio powiedziała mi, że powinnam wziąć pod uwagę jej stan i nie męczyć ich swoimi wizytami. Kiedy dowiedziała się o tym moja mama, zrobiła tacie aferę.
W zasadzie to nawet już nie mam ochoty ich odwiedzać, wolę spotkać się z tatą na mieście, o ile oczywiście nowa rodzina pozwala. W weekend wolę wyjść ze znajomymi, pograć w planszówki z mamą i Waldkiem (narzeczony mamy) albo poczytać. Przynajmniej wtedy się nie denerwuję.
I szczerze to mam nadzieję, że Michał będzie o młodsze rodzeństwo potwornie zazdrosny i da Baśce ostro popalić.
Dzisiaj odkryłem, że podczas strzyżenia zdecydowanie lepiej jest głośno odpowiadać "tak" lub "nie", niż kiwać głową.
Tak... Zostałem właścicielem dość... nieoczekiwanej fryzury.
Moja narzeczona cały czas śpi. Dosłownie. Ma na tyle wygodną pracę, że może wykonywać ją z każdego miejsca na ziemi, zatem pracuje zdalnie, z domu. Dzięki temu nie traci czasu na dojazdy i zaoszczędzony czas… przeznacza na spanie.
Za każdym razem jak wychodzę do pracy, ona śpi. Wracam z pracy, ona śpi. Wieczorem mamy razem coś obejrzeć, patrzę, a ona śpi w ubraniu w salonie. Zacząłem nazywać ją śpiącą królewną.
Wczoraj zapytałem się jej dlaczego ciągle śpi i czy aby na pewno wszystko w porządku z jej zdrowiem. Odparła, że ona wcale nie śpi. Tylko prowadzi drugie życie, w którym jej się dla odmiany układa, ma w nim bogatego męża i mieszka na Hawajach.
Cudownie.
Parę dni temu po raz pierwszy sama utleniłam sobie włosy posiłkując się instrukcją znalezioną w Internecie. Byłam zachwycona wynikiem i nie mogłam doczekać się, aż zaprezentuję moją nową „ja” na imprezie, która miała odbyć się tamtego wieczora.
Wszyscy byli zszokowani i zniesmaczeni, mówili że moje włosy wyglądają paskudnie, że zostały nierówno rozjaśnione oraz w dużej mierze zniszczone i przesuszone przez wodę utlenioną. Stałam się tematem żartów i musiałam wszystkim kłamać, że mój nowy wizerunek był efektem przegranego zakładu...
Kiedyś moje kochane koty (albo jeden z nich, nie wiadomo) zasikały mi dwie pary ulubionych butów pozostawionych na takiej „wewnętrznej” wycieraczce. Nie byłam gotowa pogodzić się z ich stratą, wiec wrzuciłam je do pralki. Po wypraniu jeszcze wystawiłam na kilka dni na balkon, żeby zapach kociego moczu całkowicie wywietrzał. Po tym czasie powąchałam i stwierdziłam, że misja zakończona sukcesem.
Ubrałam ukochane buty i poszłam do pracy, a pracuję w typowym „open space”.
Wszystko wydawało się w porządku aż do momentu, jak musiałam iść poprowadzić spotkanie w pokoju konferencyjnym. Zapach kociego moczu prawie wyciskał łzy z oczu.
Ja udawałam, że niczego nie czuję, a ludzie chyba byli zbyt przestraszeni (świeżaki podczas szkolenia), aby cokolwiek powiedzieć.
Oczywiście po powrocie do domu buty powędrowały do kosza.
Co ciekawe, druga para butów pozbyła się po pewnym czasie tego zapachu i chodzę w nich do dzisiaj.
Jestem jednym z tych dzieci, które zamieniono w szpitalu. Urodziłam się w PRL-u, 1985 roku, w powiatowym szpitaliku na potwornym zadupiu. Kobieta, która mnie wychowała, zawsze wspominała tamto miejsce jako salę tortur połączoną z sortownią śmierci i burdelem, ale niczego innego nie było. Rodzące kobiety nawet nie śniły o obecności mężów przy porodzie, bo mieli całkowity zakaz wstępu na teren oddziału. W takich warunkach doszło do pomyłki, ja trafiłam do pastwa A, a ich dziecko do moich rodziców, państwa B.
Wyszło to przypadkiem, gdy już miałam 12 lat. Nie chcę wchodzić w szczegóły, bo były to bardzo przykre i krępujące okoliczności. Grunt, że okazałam się nie być biologicznie spokrewniona z żadnym z rodziców. Rozpoczęto poszukiwania i o dziwo, po roku sprawa została wyjaśniona. Zrodził się inny problem.
Ja byłam dziewczyną wychowaną w wielkiej biedzie i rodzinie zakrawającej na patologiczną. Ona w rodzinie żyjącej na dobrym poziomie, kochającej. Boże, jaka ja byłam szczęśliwa na myśl o tym, że wyrwę się z tego piekła! Czułam się jak w bajce, choćby tej o Kopciuszku. Ale moi biologiczni rodzice... odmówili. Bo ja przywykłam do biedy i syfu, ich "córka" nie. Niby rzeczywiście, zupełnie niepodobna do nich, z brzydkimi skłonnościami, rozwydrzona i nieuk, a ja z dobrymi ocenami, ogarnięta, grzeczna i w sumie jak kropla wody z biologiczną matką, no ale... nie. Dziewczynki wychowanej na mleku i miodzie nie oddadzą w syf, brud i ubóstwo. Ona nie miała nic przeciwko powrotowi do swoich rodziców, w sumie bardzo by jej to nawet pasowało.
Sąd ostatecznie wydał wyrok na moją niekorzyść. Ma zostać jak jest, i zostało. Gdy skończyłam 18 lat, uciekłam z tego domu czym prędzej. Radzę sobie. Ale życzę moim biologicznym rodzicom, by spłonęli jeszcze za życia w piekle. Za to, że zostawili mnie w moim.
Dodaj anonimowe wyznanie
