#BZRz4
Tak, moja córka nie jest moją biologiczną córką, ale jesteśmy spokrewnione.
Nikola to córka mojego brata bliźniaka Igora i jednej z jego wielu panienek na jedną noc. Igor kochał imprezy, alkohol, narkotyki, seks. To jedyne co go interesowało w życiu.
Któregoś wieczoru gdy wracałam z pracy, zastałam na wycieraczce zapłakaną dziewczynę (Izę), szukała Igora. Powiedziałam jej wtedy w krótkich słowach jakim fi*tem jest mój brat i żeby nie liczyła na coś więcej, bo dla niego była tylko kolejną z wielu. To wtedy ona powiedziała, że jest w ciąży, a ja byłam w szoku.
Opowiedziała mi, że przespała się z Igorem na imprezie, nawet jej nie pamiętali, oboje byli w swoim narkotykowym świecie. Później od znajomych dowiedziała się z kim zaliczyła "numerek w kiblu", a gdy przyszła do Igora to kazał jej s****dalać, nawet nie dając jej dojść do słowa. Dziewczyna nie chciała tego dziecka, ale nie chciała go usunąć.
Długo się nad tym zastanawiałam. Byłam wtedy młoda i nie miałam nic oprócz licencjatu i pracy w sklepie odzieżowym. Podjęłam wtedy najważniejszą decyzję w swoim życiu. Powiedziałam Izie, że zaadoptuję dziecko jeśli zgodzi się na adopcję ze wskazaniem, a ona zgodziła się pod jednym warunkiem.
Igor miał się nie dowiedzieć.
I tak było, nie wpisała ojca w akt urodzenia, nie wychodziła z domu by nikt nie zauważył brzuszka, zniknęła.
A ja miałam 6 miesięcy na to by ogarnąć swoje życie, adopcja ze wskazaniem jest możliwa dla osoby samotnej, ale to bardzo żmudny proces i wtedy popełniłam drugą odważną decyzję. Poprosiłam o przysługę swojego najlepszego przyjaciela. Michał miał 26 lat na karku, pracę w dużej firmie i rodziców o dużym majątku, i znaczącym nazwisku. Zgodził się.
Był szybki ślub i nim się obejrzeliśmy było już po porodzie. Iza oddała nam dziecko i zniknęła z naszego życia (z tego co wiem zaćpała się).
Dziś po 8-miu latach wiem, że dobrze zrobiłam. Kocham swojego męża i swoją córkę, ale przeraża mnie myśl o tym, że dowie się prawdy. Póki co dziękuję bogu, że jest podobna do mojego bliźniaka, a przez co i do mnie, ale wiem, że to się w końcu wyda.
Co mam jej wtedy powiedzieć? Że jej ojciec to ćpun i z tego co wieść niesie "obsługuje" starszych panów za działkę? Wiem, że powinnam była powiedzieć Igorowi prawdę, ale on nie trzeźwiał, zawsze był pod wpływem jak nie alkoholu to używek. Nie chciałam, żeby Nikola miała takiego ojca. On zawsze był egoistą.
O ile, z trudem, ale jestem w stanie jeszcze jakoś zrozumieć Twoją decyzję, to zachowanie Michała jest już dla mnie zagadką takiej kategorii, że niestety wątpię w prawdziwość tego wyznania, choć to piękna opowieść. Mówisz, że "poprosiłaś go o przysługę" jakby to było skręcenie szafki, tymczasem praktycznie poprosiłaś go, by i on poświęcił swoje życie w imię naprawiania błędów dwóch ćpunów, a on oczywiście temu przyklasnął i się zgodził, bo w sumie czemu nie.
Nawet gdyby założyć, że czuł do Ciebie od początku coś znacznie większego niż przyjaźń - co trzeba przyjąć jako pewnik w tym wyznaniu - to wciąż jego zachowanie jest tak skrajnie głupie, że po prostu nie umiem tego zignorować.
Może jestem wyprany z empatii, ale gdybym ja był na studiach, nie miał własnego kąta, nie miał oszczędności, nie miał partnera, jedną z ostatnich rzeczy na jakie bym się zdecydował, byłaby adopcja dziecka.
Niemniej, powodzenia.
1. Nawet ciekawy pomysł na film, tylko że
2. W Polsce to tak nie działa, a więc obstawiam że
3. To jest jedna z tych bajeczek wylutych przez amerykańskie AI, których zatrzęsienie np. na YouTube'ie.
Jesteś wspaniałym człowiekiem. Dużo szczęścia dla całej Waszej rodziny.
Szyte grubymi nićmi. Bardzo grubymi, bo przy "adopcji ze wskazaniem" WARUNKIEM jest, że adoptujący jest krewnym, ewentualnie małżonkiem krewnego - w związku z brakiem danych ojca - stajesz się całkowicie obcą osobą, co jednocześnie wyklucza adopcję ze wskazaniem...
Powinnaś jej powiedzieć prawdę, ale jak będzie starsza. Jesteś wspaniałą matką. Pamiętaj też, żeby interesować się jej związkami - w dzisiejszych czasach jakieś 75% młodych facetów jest jak ten Igor, a za kilkanaście lat będzie pewnie jeszcze gorzej