Urodziłam dziecko mimo tego, że strasznie go nie chciałam. Rodzina i chłopak nie chcieli nawet słyszeć o żadnej innej opcji niż urodzenie i pokochanie. Ja od początku czułam, że tego nie chcę. Zaszłam w ciążę mimo założonej spirali. Nie wiem jak, chodziłam często na kontrole do ginekologa i zawsze było wszystko w porządku. A jednak... Ciąża. Z początku byłam przerażona, załamana i zrezygnowana, jednak pod wpływem bliskich uznałam, że może mają rację i wszystko się ułoży. Jednak bardzo źle znosiłam ciążę, cierpiałam psychicznie i bardzo ciężko było mi żyć z tym, że noszę w sobie dziecko, które niszczy moje ciało, a potem zmieni całe moje życie. Z moim stanem psychicznym było coraz gorzej, ale rodzina wciąż pilnowała, abym nie zmieniła zdania, partner szczególnie. No i nadszedł w końcu poród. Gdy zobaczyłam dziecko po raz pierwszy, nie poczułam nic, poza tym, że w końcu nie jest już we mnie. I mimo wielu prób nie pokochałam go nigdy.
Mój syn ma obecnie ponad 2 lata, a ja marzę tylko o tym, aby uciec od niego. Oczywiście zajmuję się nim, dbam, ale nie robię tego z miłości, a powinności. Z kolei mój partner jest dzieckiem zachwycony, za to opieka nad nim już go niezbyt interesuje. A ja mam dość. Choćbym chciała oddać syna, to partner w życiu się na to nie zgodzi. Dlatego postanowiłam, że odejdę. Zbyt męczy mnie takie życie wbrew sobie, udawanie miłości, poświęcanie się i ciężka praca przy dziecku, przy której teraz nagle nikt mi nie pomaga, nawet rodzice. Nie daję już rady psychicznie. Sądzę, że większą krzywdę sprawię temu dziecku, wychowując je z przymusu niż poprzez odejście. Alimenty będę płacić, ale nie chcę nigdy wracać do tego domu, partnera i dziecka. Chcę żyć normalnie, a nie udając i zmuszając się do rzeczy, które niszczą moje życie.
Odkąd pamiętam z całego serca nienawidziłem swojej starszej siostry.
Wychowywaliśmy się oboje pod ręką chorego psychicznie wuja, który całe szczęście miał nas gdzieś (rodziców nigdy właściwie nie zdążyłem poznać, a ona - z tego co mi wiadomo - nawet ich nie pamiętała). Był naszą jedyną rodziną, a do szkół chodziliśmy różnych, tak że nikt nie mógł zauważyć, jak znęcała się nade mną fizycznie i psychicznie, gdy byłem mały. Ja sam byłem tak zniszczony, że nikomu o tym nie ważyłem się opowiedzieć.
Gdy byłem już starszy, zacząłem odpowiadać na jej agresję agresją i powiedzieć, że ze sobą walczyliśmy i robiliśmy sobie nawzajem świństwa to mało (różnica w naszym wieku nie była jakaś wielka).
Kontakt urwał nam się szybko i nigdy więcej się nie zobaczyliśmy.
Dziś mam już prawie trzydzieści lat.
Cztery lata temu ona wpadła pod samochód. Pijany kierowca zakończył jej życie (oraz życie jej męża) i skłamałbym, gdybym powiedział, że jakkolwiek mnie to ruszyło. Nie bardziej niż informacja o tragicznej śmierci kompletnie obcej mi osoby.
Nie miałem zamiaru nawet pojawić się na pogrzebie.
Kilka dni później dowiedziałem się jednak, że umierając osierociła dwóch synów w wieku szkolnym (podobno matką była bardzo dobrą). Jakimś cudem chłopcy wylądowali pod moją opieką. Ludzie uznali, że usychający ze starości psychol nie jest odpowiednią osobą, aby się nimi zaopiekować, a że oprócz niego byłem tylko ja (o rodzinie jej męża nie wiem wiele poza tym, że po ślubie z moją siostrą go wydziedziczyli), to chłopcy trafili do mnie.
Warunki miałem, jak to określili urzędnicy, "idealne". Nikt się nie zainteresował moimi wcześniejszymi relacjami z siostrą. Tak naprawdę wepchnęli mi chłopaków, z góry uznając, że skoro jestem z nimi spokrewniony, to będę się chciał nimi zaopiekować.
Na początku nie docierało do mnie ich towarzystwo. Ignorowałem ich kompletnie, traktowałem jak powietrze. Myślałem nad tym, czy nie chcę przypadkiem urządzić z ich życia takiego samego piekła, jakie urządzała mi ich matka. Pomysły te szybko wyleciały mi z głowy. W końcu chłopcy nie byli niczemu winni.
Jakiś czas później rozmowy między mną i nimi przyszły w naturalny sposób. W końcu nie mogłem wciąż udawać, że ich nie widzę. Zaczęliśmy się do siebie zbliżać i okazało się, że dobrze się dogadujemy (przyczyniły się do tego wizyty u psychologa, do którego musiałem z nimi chodzić).
Przez te cztery lata staliśmy się sobie naprawdę bliscy. Kiedy na nich patrzę, czuję tylko ciepło, są dla mnie rodziną. Uwielbiam ich. Staram się po prostu nie myśleć o ich matce. Nie rozmawiam z nimi o niej.
Dzisiaj starszy z moich siostrzeńców zapytał, czy może mówić do mnie tato...
Byłem tak zszokowany, że nie umiałem mu odpowiedzieć, a on po kilku minutach czekania na moją odpowiedź speszył się i uciekł.
Gdy miałam jakieś kilka miesięcy miałam taki okres, że strasznie płakałam. Nikt nie mógł mnie uspokoić, lekarze robili badania, ale nic złego mi nie dolegało. Po prostu nikt nie wiedział dlaczego płaczę. Rodzice podejrzewali już jakieś zaburzenia psychiczne, gdy w końcu moja babcia stwierdziła, że jakoś podejrzanie często łapię się za ucho. Znów zabrano mnie do lekarza. A tam okazało się, że od dwóch tygodni w moim uchu żyje sobie w najlepsze jakiś robak, którego ruchy powodowały ból ucha.
Całe szczęście, że tego nie pamiętam, bo aż mnie wzdryga na samą myśl o tym. Może właśnie przez to mam do dziś straszny lęk przed insektami. :)
Dzisiaj odwiedziłam ortopedę, po to, żeby dowiedzieć się, że moja skręcona kostka doszła do siebie i mogę już wrócić do pracy. Wracając z przychodni krzywo stanęłam na nierównych płytach chodnikowych przed domem. Efekt? Skręcona kostka. Ta druga.
Wczoraj wybrałam się z moim facetem do restauracji. Znalazłam w talerzu włos. Po zgłoszeniu tego obsłudze usłyszałam, że prawdopodobnie sama go tam wrzuciłam chcąc pogrążyć lokal. Żadne tłumaczenia, że to długi, gruby, czarny włos, a ja jestem blondynką nie docierały. Pojawił się właściciel, zasugerował, że ja ten włos specjalnie przyniosłam ze sobą (no oczywiście, że noszę cały woreczek czarnych włosów w torebce, na wypadek gdybym chciała przyozdobić nimi potrawę w knajpie), następnie w moim kierunku poleciały obelgi zmieszane z pytaniami „która konkurencyjna restauracja mnie przysłała”.
Oczywiście cała sytuacja „rozwiązywana” była na cały głos w sali, gdzie jedli inni goście. Kiedy wychodziliśmy; głodni i wkurzeni, dziesiątki oczu klientów odprowadzały nas ze zniesmaczeniem. Najwyraźniej uwierzyli, że jestem restauracyjną sabotażystką.
Pracuję w gastro. To ja jestem tą osobą, która ma bezpośredni kontakt z klientem. Mam jeszcze kucharzy, ale oni nie obsłużą kasy.
Ostatnio tak się zdarzyło, że musiałam iść na "dwójeczkę", ekspresowo. Musiałam. Rozkoszowałabym się dłużej tą chwilą samotności, ale już wołali, że kolejni goście czekają. Umyłam szybko ręce i wróciłam na stanowisko. Krótka rozmowa z klientem, proponuję coś do picia, albo może coś słodkiego, a on się ciągle patrzy na moje ręce, niezwykle podejrzliwym spojrzeniem. Spojrzałam i ja. Nasze oczy się spotkały. Wiedział, że wiem, o co mu chodzi.
"Och, koleżanka ma urodziny i właśnie częstowała tortem czekoladowym", po czym, aby udowodnić prawdziwość moich słów, oblizałam palec z miniaturową grudką czekoladowego nadzienia.
Klient uśmiechnął się z ulgą.
Jak się już domyśliliście - nie, nie było żadnych urodzin, ani żadnego ciasta...
Mój partner strasznie nalegał na dziecko. Dosłownie dzień w dzień słuchałam o tym, że jego siostra już ma dzidziusia, takiego słodkiego, i my też byśmy mogli. Planował nawet gdzie postawi łóżeczko. Po kilku miesiącach namawiania w końcu się zgodziłam. Doszłam do wniosku, że w sumie nie warto zwlekać, skoro jestem przed 30., a warunki mamy. No i udało się dość szybko. Problem pojawił się jednak w tym, że przez ciążę zaczęłam strasznie tyć. Nie objadałam się, owszem, miałam więcej chęci na słodycze, ale nie na tyle, aby one spowodowały przybranie 10 kg wagi. Zresztą poniekąd się tego spodziewałam, bo moja mama i babcia w ciąży również bardzo tyły.
Szkoda, że mój partner nie mógł tego pojąć i postanowił odejść. Zostawił mnie w 8 miesiącu ciąży, bo już go nie podniecam i brzydzi go moje opuchnięte ciało i wielki brzuch. Gdy próbowałam pytać, czy nie wiedział, że przecież tak wygląda ciąża, on stwierdził, że na pewno nie tak jak u mnie, bo jego siostra była szczupła przez całą ciążę.
Tak że cóż, dziecko zostanie bez ojca, a ja od tygodnia ryczę w poduszkę.
Moja córka jest dosyć oryginalną 6-latką. Ubiera się tylko na czarno lub biało (kiedy kupuję jej kolorowe rzeczy mówi, że kolory ją rozpraszają), słucha tylko muzyki klasycznej i nie chce oglądać bajek, jedynie filmy, ponieważ twierdzi, że - cytuję: „Postacie animowane nie wyrażają emocji”. Mąż hobbystycznie zajmuje się malarstwem, więc jako artystyczna dusza popiera córeczkę we wszystkim i wręcz zachwyca się jej wyborami i nadzwyczajnie dojrzałym myśleniem. Ale ja, magister fizyki, jako matka niemyśląca artystycznie, trochę się o nią martwię. To znaczy, nie chciałabym być źle zrozumiana, ja się cieszę, że dziecko jest inteligentne, że dostrzega więcej niż inne dzieci, ale... czy to jej nie odbiera dzieciństwa? Ona mi się wydaje zbyt poważna. Czasem patrzy na mnie zupełnie jak dorosła, doświadczona osoba, mówi również rzeczy, które wskazywałyby na to, że niejedno już przeżyła... i szczerze mówiąc, przeraża mnie to.
Odkąd wprowadziłam się do nowego mieszkania, cały czas nachodzi mnie pewien sąsiad. Z tego co wiem jest około 50. i mieszka na piętrze niżej. Odnosiłam wrażenie, że jest lekko chory psychicznie, więc z początku tylko go zbywałam, chociaż pukał do moich drzwi minimum trzy razy dziennie i zawsze a to cukier chciał pożyczyć, a to zapytać, czy u mnie też są jakieś problemy z rurami, albo zastanawiał się, gdzie wycieraczkę kupiłam. Po jakimś czasie po prostu udawałam, że nie ma mnie w domu, choć on i tak ciągle pukał.
Pewnego dnia mijałam go na klatce schodowej, a przy okazji też innego sąsiada. I gdy pan natarczywy już sobie poszedł, ten drugi sąsiad ostrzegł mnie, że ten facet jest chory psychicznie i zaczepia oraz nachodzi wszystkie kobiety w tym bloku, nawet jego żonę. Do tego wszyscy tu wiedzą już, że odsiadywał dwa wyroki za gwałty i ich zdaniem on sobie szuka kolejnej ofiary, a policja to ignoruje, bo przecież nie ma dowodów.
Tak się wtedy przeraziłam, że od tego momentu mam cały czas zamknięte drzwi na klucz, a chwilami rozważam nawet przeprowadzkę. Odkąd przestałam otwierać, ten facet puka rzadziej, ale raz słyszałam, jak dobija się do drzwi naprzeciwko moich, gdzie z tego co wiem, mieszka młoda matka z synem. Potem przyjechała policja, ale kazała mu tylko wrócić do siebie. Nie wiem, co mam zrobić...
Zacznę od tego, że jestem tancerką w klubie nocnym. Bardzo lubię to co robię. Taniec na rurze to coś, co mnie fascynuje nie tylko w kwestii erotycznej, ale też jako rodzaj tańca czy sportu. Cała reszta związana z pracą w takim klubie również nie jest dla mnie problemem. Dla mnie to taka chwila, gdy czuję się jak bogini, która robi akrobacje na rurze, w seksownym ubraniu, a mężczyźni dookoła podziwiają. Jednak nie uprawiam z nikim seksu ani nie dochodzi do żadnych intymnych czynności, jestem zatrudniona jako tancerka i tylko to jest w zakresie mojej pracy. To nie wygląda tak jak na filmach, z góry uprzedzam.
Poza pracą jestem zwyczajną kobietą. Studiuję, mieszkam z partnerem, a wolnych chwilach trenuję pole dance albo jeżdżę z tatą na ryby. I o ile moi bliscy nie mają problemu z moją pracą, to jednak nie przyznaję się obcym do tego, co robię. Przykładowo mój chłopak doskonale wie co robię w pracy i jak to wygląda, więc nie ma z tym problemu. Owszem, nie jest też wybitnie szczęśliwy, że oglądają mnie inni mężczyźni, ale to po prostu zarabianie ciałem. Tak jak modelka na przykład. Podobnie tata, mówi, że skoro dobrze się w tym odnajduję, to bardzo go to cieszy, chociaż wolałby tego nie oglądać. Natomiast obcy ludzie, gdy jakimś cudem dowiedzą się czym się zajmuję, najeżdżają na mnie i porównują do taniej prostytutki, oddającej się bezdomnym za kilka groszy. Straszna fala nienawiści wtedy na mnie spada, więc ukrywam to jak tylko mogę. Nie potrafię tego zrozumieć, dlaczego mój zawód jest tak potępiany. Ja jedynie tańczę...
Dodaj anonimowe wyznanie
