Chciałbym opisać pewną sytuację, która przytrafiła mi się w stolicy. Czekając przed pasami na zielone światło, słyszę z większej odległości, że zbliża się na sygnale karetka do skrzyżowania.
Mimo, że słuchałem dosyć głośno muzyki w słuchawkach, to i tak było ją słychać. Gdy zapaliło się zielone światło dla pieszych, karetka pogotowia była już prawie przed skrzyżowaniem.
Młoda dziewczyna oraz starsza pani miała gdzieś, że rozpędzona ponad 2-tonowa karetka jedzie dosyć szybko, zbliżając się do skrzyżowania na sygnale. Każdy wie jaki dźwięk wydaje. Te kilka sekund, przez które musieli czekać aż jaśnie panie się ruszą, żeby przejść na druga stronę, mogły kogoś kosztować życie. Więc ludzie używajcie mózgów, bo to nie boli.
Przepis, który chcą wprowadzić, że pieszy ma bezwzględne pierwszeństwo jest idiotyczny, bo to nie poprawi bezpieczeństwa, a bardziej pogorszy, bo takie ameby będą myślały, że 2-tonowe auto w sekundę się zatrzyma.
To pieszy ma ocenić sytuację czy uda mu się bezpiecznie przejść na druga stronę, bo nie ukrywajmy, że przy przepisowej prędkości, z którą auto się porusza, można zrobić poważną krzywdę.
Zacznę od tego, że parę lat temu chodziłam do liceum. Miałam swoją paczkę w klasie, było nas 6, same dziewczyny. W tym bohaterka wyznania Paulina.
Paulina była dosyć chamską, głośną osobą, dodatkowo rozpieszczoną przez rodziców, którzy byli na każde jej zawołanie. Paulina miała moim zdaniem fajnego i miłego chłopaka ale zaczęło się pomiędzy nimi psuć i w końcu ze sobą zerwali. Za to poznała nowego typka, który wcześniej pisał i dzwonił do niej dla żartów, nie brała go zatem na poważnie.
W końcu coś się zaczęło pomiędzy nimi dziać, chłopak miał na głowie tyle problemów, z których ona go wyciągnęła, że to się w głowie nie mieści (żadna z nas tej pomocy nie pochwalała), ale cóż czego się nie robi dla miłości.... wszystkie wiedziałyśmy, że tak pięknie jak w bajce nie było.... Paulina była przy nim w najtrudniejszych momentach broniła go przed jego rodzicami, pożyczyła mu pieniądze na spłatę długów, próbowała zwalczyć jego uzależnienie oraz depresję z którą się zmagał. A co dostała Paulina za całą tą pomoc?! WPIE*DOL! Chłopak się nad nią non stop znęcał, fizycznie i psychicznie, zmuszał ją do różnych rzeczy.... mimo iż nie byli razem zabrała go na studniówkę, bo wierzyła w jego przemianę....
Chłopak zrujnował cała imprezę pobił się z nauczycielem angielskiego i wf, prawdopodobnie był pod wpływem narkotyków. A Paulina? Dalej go broniła, na policji zeznała, że jego zachowanie to efekt uboczny działania antydepresantów, jednak badania krwi stwierdziły zupełnie co innego.
Nieważne jak sprawa potoczyła się dalej na policji chodzi mi o to, że naprawdę zastanówcie się z kim wchodzicie w relacje, bo przez tego gówniarza Paulina nie zdała matury, w szkole uważano ją za najgorszą sz*ate, szczerze mówiąc nawet mi było wstyd się z nią pokazywać po tym co jej chłopak zrobił na studniowce. Dodatkowo później się okazało, że szantażował ją jej nagimi zdjęciami, groził że wrzuci je do Internetu, wyzywał publicznie od dziwek i prostytutek... nigdy nie poszła z tym na policję, może wtedy wszystko wyglądałoby inaczej....
Dzisiaj mija rok odkąd Pauliny już z nami nie ma, odebrała sobie życie dokładnie rok temu przez tego gnoja. Prawdopodobnie skończyła swoje życie ze względu na tego narkomana, który zniszczył ją psychicznie i fizycznie... Z młodej i wysportowanej dziewczyny stała się wychudzona i zniszczoną szarą kobietą. Rodzice próbowali jej pomóc, ale nie dali sobie rady z jej poważną depresją.
Jest mi głupio przy ludziach biednych.
Mam 21 lat. Sama nie zarabiam i jestem tym studiującym pasożytem, któremu za wszystko płacą rodzice. Oczywiście chcąc trochę odgonić się od hejtu - co roku w wakacje pracuję całe 3 miesiące, jednak studiuję kierunek uważany za jeden z trudniejszych i nie jestem w stanie pogodzić tego z pracą.
Wracając - niczego mi nie brakuje. Mieszkam sama w 3-pokojowym mieszkaniu w samym centrum miasta. Kiedy tylko mam na coś ochotę - kupuję to. Nigdy nie czułam się przez to lepsza, co więcej - przed zderzeniem się kilka lat temu z jakąś tam ''rzeczywistością'' uważałam, że to całkowicie normalne. Od dziecka kilka razy w roku lataliśmy na wakacje po całym świecie, jadaliśmy w restauracjach i mieszkaliśmy w bardzo dobrych warunkach. Mimo braku głębszej więzi z rodzicami wiem, że jestem im wdzięczna za to, jakie możliwości i poziom życia mi zapewniali i dalej zapewniają.
Jednak czuję się winna przy osobach, które tyle nie mają.
Jest mi niezręcznie, gdy czasem pytam, czy pójdziemy w jakieś miejsce, a znajomi odpowiadają, że jest tam za drogo i na koniec miesiąca nie mogą sobie na to pozwolić, więc przestałam wychodzić z inicjatywą spotkań i to oni zawsze wybierają miejsca. Nie jestem wybredna i odpowiada mi to, nie narzekam. Naprawdę nie obnoszę się pieniędzmi, które notabene nawet nie są moje, nie mówię o nich, ale oczywiście nie jest tak, że nie chodzę w tych ubraniach, które są trochę droższe od tego, co noszą inni, ale nie widzę też powodu, by zaprzestać.
Czuję się jednak wiecznie oceniania. Mam wrażenie, że niektórzy przypisują moje sukcesy wyłącznie temu, że moi rodzice mają pieniądze. Nie chcę zmieniać towarzystwa dlatego, że nie są tak majętni, bo potrafię dopasować się do każdych warunków. Z drugiej strony czuję się często skrępowana w rozmowie, bo boję się mówić o tym, gdzie byłam, kogo spotkałam albo co sobie kupiłam, bo mam obawę, że zostanie to odebrane jako przechwalanie się.
Jestem kobietą i lubię biusty. Nie byłoby w tym nic dziwnego oprócz faktu, że nawet faceta wybrałam sobie z "męskimi cyckami".
Uprzedzając pytania: mnie również natura obdarowała, więc to raczej nie jest kompensacja.
Ot, takie moje małe dziwactwo po prostu.
Będzie obrzydliwie.
Kolka lat temu byłam uzależniona dosłownie od obgryzania skórek. Uwielbiałam te twarde już skórki, które są z boku paznokcia, odgryzać i gryźć między zębami.
Kiedy brakowało ich na dłoniach, obgryzałam skórki przy paznokciach od stóp. Tam było dużo twardych skórek, którymi się bawiłam w buzi.
Już tego nie robię.
Godzina 14:05, wracam sobie z pierwszej zmiany. Idzie jakaś pani z wózkiem "spacerówką", tylko że wózek był pusty, a ja taki śmieszek mówię "Dziecka pani zapomniała? He, he". Usłyszałem tylko "o k##wa, ja pier####e", po pięciu sekundach zniknęła mi z pola widzenia.
Siadam sobie przed telewizorem, zaczęłam kichać, sięgnęłam pod pierwszy kawałek papieru jaki znalazłam pod ręką.
Myślałam, że to mój porzucony wcześniej kawałek ręcznika papierowego. Otóż nie. Wysmarkałam się w spermę.
Jedyna osoba, do której mogła należeć to mój ojciec.
Moi rodzice wyemigrowali do Niemiec w latach 80. Wtedy taka przeprowadzka to było naprawdę "coś". Wiecie- duma, prestiż, bogaci państwo przy wigilijnym stole.
Niecałe dwa lata po przeprowadzce urodziłam się ja, a potem rok po roku moja siostra i brat. I tu zaczyna się opowieść.
Ojciec pracował przez jakiś czas jako spawacz, ale szybko pracę rzucił. Bo ciężka, bo niewdzięczna i szkodliwa. Miał znaleźć coś innego, ale... zapachniały mu pieniądze. Pieniądze, które dostali od państwa jako bezrobotni i w dodatku rodzice trójki dzieci.
Tak oto zaczęło się życie na zasiłku. Rodzice stali się mistrzami w staraniu się o każdą zapomogę, jaką można było dostać. Do tego były paczki na święta, wyprawki, ubrania.
Żeby tego nie stracić, ojciec pracował w soboty parę godzin na magazynie. Tak kazali mu w urzędzie pracy (kwestia ubezpieczenia) ale nie mógł pracować więcej, niż ileś godzin w miesiącu (na pewno wiecie o czym mówię).
Matka nie pracowała nigdy, bo jak to tak, dom zaniedbać. Jest krawcową, ale zasłony kupowała w sklepie, a potargane ubrania cerowała sąsiadka 😂.
Po jakimś czasie ojciec zaczął pracować u sąsiada w warsztacie, oczywiście na czarno. Żyliśmy grubo ponad stan, rodzicom kasa rozchodziła się błyskawicznie.
Kiedy jechaliśmy do Polski, pakowali nam najlepsze ubrania i udawali przed rodziną bogatych. Stawiali wszystkim obiady, kupowali drogie prezenty. Tylko nam, swoim dzieciom, nie kupili nigdy niczego.
Po powrocie do domu każdy najbliższy miesiąc była bieda w domu, bo kasy brak. I tak sobie żyliśmy.
Obecnie jesteśmy dorośli i mieszkamy na swoim.
Dlaczego to wyznanie?
Ojciec za rok idzie na emeryturę. Wyliczyli mu równowartość jakichś 600 euro. Nie mają żadnych oszczędności, nie kupili mieszkania. Ojciec rzuca się jak chrząszcz w pudełku po domu i wyklina złodziejskie państwo. Matka albo płacze albo narzeka.
Prawdopodobnie będą musieli wrócić do Polski, bo łatwiej będzie przeżyć za te pieniądze. Jak to zrobią - nie wiem. Nie mają tam domu ani mieszkania. I co rodzina powie?
Historia bez morału.
Z tej strony lekarz mechanik. Opisywałem moje przeżycia z rodziną i mieszkaniem po babci. Oficjalnie - mieszkanie jest moje, wpisane we wszystkie możliwe akty notarialne. Moja "rodzina" nie ma do niego prawa. Nie wiedziałem co zrobić z mieszkaniem więc je wynająłem. Wszystko było ładnie i pięknie do czasu.
Kiedy to moja rodzina zaczęła wypisać donosy na mnie do urzędu skarbowego, że "nie wiadomo skąd wziął na to pieniążki", "pewno narkotykami handluje" , poszedł również donos, że " urządził tam agencje towarzyską i jest sutenerem ". W urzędzie skarbowym byłem już kilkukrotnie i tłumaczyłem co i jak. Panie w urzędzie widząc mnie po raz kolejny z totalnym politowaniem z wzroku stwierdziły " eh.... Pan to ma przeboje z tymi donosami". No cóż. Mam.
Po niedługim czasie dowiedziałem się, że mój brat został ojcem. Zadzwoniłem, żeby pogratulować mu i jego żonie, zapytać jak się czuje jego syn. Myślałem, że to normalna sprawa. Brat odebrał z hasłem "kto mówi?", powiedziałem kto. On swoje "ale kto?" tłumaczę mu jeszcze raz - mówi Radek (imię zmienione). On cisza i dalej "ALE KTO MÓWI?! BO NIE KOJARZĘ!!" Na co ja" mówi Radek! Twój brat!" Po chwili ciszy usłyszałem "Spier*alaj ty je*any cw*lu kur*a, nie mam brata! nie znam Cię! nigdy do mnie nie dzwoń" - poszło jeszcze kilka bluzgów. Rozłączyłem się.
Dowiedziałem się później od dalszego kuzyna, że zmanipulowałem babcię, żeby przepisała na mnie mieszkanie więc oni (dalsza rodzina) też mnie nie chce znać. W sumie za 20 dni święta. Jedziemy z narzeczoną do jej rodziny. Teście bardzo mnie lubią i wiedzą o całej sytuacji. Skomentowali wszystko słowami, że nic tak nie poróżni rodziny jak spadek i pieniądze. Coś w tym jest. Od niedawna mamy ustaloną datę ślubu z narzeczoną, sala jest, powoli wszystko dopinamy na ostatni guzik. Coraz bardziej dorastam do myśli, że nie chcę mojej rodziny na swoim weselu.
Żadnych ciotek, wujków, kuzynostwa, rodziców, rodzeństwa. To ma być nasz dzień a nie roszczeniowej rodziny, która nie przyjedzie lub jak przyjedzie zrobi awanturę. Czy robię dobrze? Nie wiem. Czy robię źle? Nie wiem. Wiem jedno. Robię to co uważam za słuszne i jedyne w tej sytuacji. Pewnie po naszym ślubie i weselu ciągle by wszystkim mówili jaki jestem zły i podły. Wychodzi na to, że straciłem "rodzinę" z powodu mieszkania, które babcia mi zapisała. I wiecie co? Jest mi strasznie przykro z tego powodu.
Czasami mam ochotę ryczeć. To cholernie boli jak najbliższa "rodzina" mówi takie rzeczy, pozywa Cię do sądu, wysyła donosy, jak mówią Ci " odejdź bo śmierdzisz jak typowy robol ...a nie! ty jesteś robolem a byłeś". Ale cóż - mam wspaniałą narzeczoną i wiem, że stworzymy rodzinę.
PS Nieważne czy moje dziecko będzie chciało być nauczycielem, fryzjerem czy murarzem. Będę dumny ze swoich dzieci. Ważne, żeby byli szczęśliwi w tym co będą robić.
W mieszkaniu centralnie nade mną mieszka pewna patologiczna rodzina. Poza standardowymi zachowaniami typu krzyki, hałasy, płacz dzieci w środku nocy czy odgłosy awantur, mają jeszcze jeden dziwny zwyczaj.
W każdy weekend przychodzi do nich sąsiad z innej klatki schodowej. Nie wiem po co, ale to jedyny moment, gdzie w ich mieszkaniu panuje cisza. Zawsze mnie zastanawiało o co w tym chodzi, bo z tego co nie raz widziałam, nie mówią sobie dzień dobry na ulicy, w ogóle zachowują się wobec siebie jak obcy ludzie.
Za to w każdą sobotę wieczór, widzę jak sąsiad idzie do naszej klatki, mija moje drzwi, a chwile później słyszę, ze wchodzi do państwa patologicznych. I nie zwróciłabym na to uwagi, gdyby nie to, że wczoraj byłam świadkiem, gdy ten sąsiad z innej klatki mijał pod blokiem córkę państwa nade mną. 15-latkę na oko. Usłyszałam fragment rozmowy i brzmiało to mniej więcej "pamiętaj aby się umyć przed tą sobotą". Jestem pewna, że się nie przesłyszałam, ale też nie mam pojęcia jaki był kontekst rozmowy. Powinnam iść na policje? Wiem, że sąsiadów regularnie odwiedza opieka społeczna, ale wydaje mi się, że tam może dziać się coś złego i ten sąsiad ma z tym coś wspólnego. Nie wiem co robić. Boje się, ze jak pójdę na policję, bo usłyszałam tylko coś o myciu się, to mnie zignorują.
Dodaj anonimowe wyznanie
