O tym samym pomyślałam. Tacy faceci chcą, mówiąc brzydko, młodej dupy. Autorka nie będzie miała wiecznie dwudziestu lat, przyjdzie moment, w którym będzie już dla takich facetów za stara, na jej miejsce przyjdą nowe młode dupy, a ona z czasem pójdzie w odstawkę. Raczej niewielu tego typu facetów wybierze kobietę przed czterdziestką (lub po czterdziestce), jeśli będą mieli chętną dwudziestkę. Co wtedy?

No cóż, na razie studiuję, więc to nie jest tak, że wieczory z nimi to moje jedyne zajęcie. Pieniądze odkładam, zrobię kursy, zajmę się czymś, co lubię - malowaniem paznokci. Nikt nie będzie musiał wiedzieć, skąd wzięłam te oszczędności ;) Aż taką blondynką nie jestem, żeby widzieć się w zawodzie "damy do towarzystwa" do 50 tki ;D

Hej, dziękuję za komentarz.
Korzystam nie tylko na restauracjach, ale również na tym, że mogę pomóc mamie, która jest jedyną bliską mi osobą. Za to faktycznie, kiedy przeczytałam "oddalasz się od ludzi" pomyślałam, że oddalam się od matki, a to akurat trochę boli.
Nie uważam, że oddaję intymność, wręcz przeciwnie, mieszkam sama, nikt się nie wtrąca, nie jestem tym facetom niczego winna, prócz towarzystwa przy obiedzie i seksu, a i tego mogę uniknąć.
Jeśli chodzi o oddalenie od innych - nie starczyło mi liter, by wyrazić to w wyznaniu, ale mam wrażenie, że przez te próby "zmiany pozycji społecznej" przestałam pasować gdziekolwiek. Tak jak mówię - mam dość durne imię, takie na poziomie Naomi. Śmieją się z niego wszyscy i dość niepoważnie wygląda na CV. Ludzie z mojego środowiska i podobni do mojej rodziny uważają mnie za kujona, śmiali się z różnych moich dodatkowych zajęć i zrobili ze mnie ofiarę. Ludzie z wyższych "warstw społecznych" uważali mnie za córkę zdzirowatej Pani z monopola. Oddalałam się od ludzi już od podstawówki, z wiekiem było coraz gorzej.
Z tymi kolesiami jest łatwej; często oczekują kogoś, z kim mogą pogadać o fajnej lekturze, ale jednocześnie nie chcą, żeby wnikać w czyjąkolwiek przeszłość i traźniejszość. Nie wiedzą nic o mojej matce i nic nie chcą wiedzieć, lubią moje ciało.
A gdybym się miała z kimś związać? Zabrzmię jak zarozumiała krowa, ale ludzie z osiedla już mnie denerwują - nie umiem znaleźć z nimi wspólnego języka. A ludzie ze sfer do których chciała wepchnąć mnie mama? Co by pomyśleli gdyby się dowiedzieli, jak wygląda miejsce z którego pochodzę.
Teraz jestem sama i sobie radzę, utrzymując mamę :)

To zabrzmi idealistycznie, ale mama na pewno wolałaby, abyś prowadziła inne życie, miast korzystać finansowo na tym, co robisz obecnie. Gdybyś kiedyś zdecydowała się obrać inną drogę, możesz jej powiedzieć, że wypaliłaś się w biznesie - z Twojego opisu mamy wynika, że pewnie by to zrozumiała.
Intymność to także (o ile nie przede wszystkim) sfera erotyczna. Sama nie przebierałaś w słowach nazywając to, czym się czasem zajmujesz prostytucją. Prostytucja to przecież usługi seksualne, a normalnie seks ma osobisty/intymny charakter.
Wiem jak to jest nigdzie nie pasować, bo całe życie trzymałem się na uboczu. Mimo tego, nawet ja spotkałem na swojej drodze fajnych, zwykłych ludzi. Żałuję, że przez moje problemy straciłem z nimi kontakt, bo luźne i szczere relacje z ludźmi trudno przecenić.
Nie umiem sobie wyobrazić imienia tak niefortunnego, aby stanowiło jakąś poważną życiową przeszkodą. W ogóle nie warto brać do siebie takich głupstw, jakichś łatek i obiegowych opinii na swój temat, bo człowiek zaczyna wchodzić w tę rolę. Dystans do siebie jest najlepszą bronią, bo to, co mamy w środku zawsze projektujemy na zewnątrz. Kiedy człowiek nie okazuje, że ma jakiś problem z tym, kim jest, to inni ludzie też tego problemu nie widzą.

A co Ci przeszkadza zmienić imie?

Autorko w tym komentarzu trochę się usprawiedliwiasz albo szukasz wymówek. Nie mamy średniowiecza, żeby świat dzielił się na klasę wyższa i klasę robotnicza. Nie wszystkie osoby na dyrektorskich stanowiskach w dużych korporacjach wywodzą się z bogatych rodzin. To samo tyczy się właścicieli dobrze prosperujących firm. Nie wierze tez, ze imię jest powodem dla którego nie możesz znaleść pracy - we wszystkich międzynarodowych firmach są bardzo wyostrzone polityki antydyskryminacyjne, ze nie ma opcji aby imię stanowiło taki problem. Jedynie dostałabym pytanie z ciekawości o pochodzenie twoich rodziców. A co do faceta - co by miał sobie pomyśleć? Są różne sytuacje w życiu i jeszcze nie spotkałam nikogo, kto skreślałby drugiego człowieka przez wzgląd na zasobność portfela jego rodziców. A jak tak to jak mówią - śmieci same się wyniosły 😉

Niby nie mamy średniowiecza ale taki podział jednak jest. Obracalam się w obu środowiskach i naprawdę różnice są duże, od kwestii światopoglądowych, po jakies formy spędzania czasu. W dodatku jedni z drugimi nie chcą mieć za wiele wspólnego bo maja się za lepszych.

No ale zawsze można byc po prostu sobą i nie przypisywać się stricte do którejś grupy społecznej

Król ma rację, są podziały tylko niepisane. Sama, choć mam tego świadomość i staram się unikać szufladkowania, no nie dobieram sobie znajomych ze środowisk bardzo odmiennych od tych, w którym... No cóż, są ludzie o podobnym wykształceniu, wiedzy czy statusie jak ja. Bo z innymi gerenalnie nie mam o czym gadać. Ich nudzą moje sprawy, a mnie ich.

JestemKrolem i kapelusz ja się z wami całkowicie zgadzam. Ludzie najczęściej otaczają się innymi ludźmi, którzy żyją na podobnym poziomie, maja podobne zainteresowania, podobne cele życiowe i podobne poglądy. Jednak to w jakim „kręgu” dana osoba się znajdzie czy z jakimi ludźmi przebywa najczęściej nie jest determinowane przez to w jakim „kręgu” byli rodzice tej osoby tylko w jaki sposób żyją w danej chwili. Tak wiec nauczyciele najczęściej trzymają się z nauczycielami, lekarze z lekarzami a pracownicy korporacji z innymi pracownikami korporacji. I rzadko kiedy wynika to z „pogardy” do osób z innej grupy tylko z tego, ze żyją w podobny sposób, łącza ich podobne problemy i cieszą podobne sukcesy. Po prostu maja ze sobą o czym rozmawiać. Jednak „członkowie” tych wszystkich grup wywodzą się z różnych rodzin o rożnym statusie majątkowym i rzadko się zdarza, ze są przez to oceniani. Przynajmniej tak jest w większych miastach.

Ten luksus daje chwilowe zapomnienie w poczuciu niskiej wartości, jak mniemam. Jeśli to brak poczucia własnej wartości popchnął autorkę na tę ścieżkę, to mamy do czynienia z błędnym kołem. Nie cenie siebie i z tego powodu robię coś co sprawi że nie będę cenić siebie jeszcze bardziej.

Datezone. Cokolwiek. Mnie zastanawia dlaczego facetom jest to potrzebne.

Internet lub zapoznajesz się z kimś na imprezie, wieczorze, idzie odróżnić takich mężczyzn.
Po co? Strzelam, że nie mają ochoty na zobowiązania a chcieliby się czasem z kimś pokazać i potem mieć fajny seks. O dziwo faktycznie zdarzyło mi się spotkać klientów, którzy mieli żonę, z którą nic ich nie łączyło. Akurat tak się zdarzyło, że towarzysko i biznesowo był to dla nich dobry układ :)

Co kto lubi. Ja nie potrafię zrozumieć że chcica na 'fajny seks' (w ogóle dla mnie stosunek bez uczuć wyklucza się wzajemnie z 'fajnym seksem') może być tak duża, żeby była ważniejsza od moralnych zasad.

Uprzedzając pytanie nie, nie czuje się lepszy. Staram się tylko zrozumieć dlaczego dla mnie seks z prostytutką jest czymś czego bym nie zrobił nawet gdyby mi dopłacali grube tysiące. I to nie chodzi już nawet o to że gdyby nie moja kasa to taka laska by przy próbie normalnego zapoznania wyśmiała, bo do tego przywykłem.

+1 serio

A dowie się prędzej czy później i idę o zakład, że złamie jej to serce.