Odwiedziłam w święta babcię i podczas kąpieli przypomniała mi się dość obrzydliwa historia.
Gdy byłam mała, w domu mieliśmy prysznic. Dla mnie zawsze "logiczne" było załatwić się pod prysznicem, a potem normalnie umyć. Gorzej było, gdy jeździłam do babci, która nie dość, że miała oddzielnie ubikację i łazienkę, to jeszcze miała wannę zamiast brodzika. Jako mała dziewczynka zapomniałam wysikać się w tradycyjny sposób i stwierdziłam, że zrobię to po umyciu się, do wody, którą sobie napuściłam. Jak postanowiłam, tak zrobiłam.
Babcia potem oznajmiła mi, że mam tej wody nie wypuszczać, bo ona umyje sobie w niej nogi... Nie wypuszczać to nie wypuszczać. Umyła te nogi w wodzie połączonej z moimi sikami :')
Żeby tego było mało, sytuacja kilkukrotnie się powtórzyła.
Jestem młodą kobietą, która cierpi na silny ból, ale boi się pójść do lekarza...
Obecnie mam 22 lata, a połowę swojego życia spędziłam na korytarzach przechodni i szpitali. Nie mogę zliczyć ile pieniędzy wydali moi rodzice, aby postawiono mi prawidłową diagnozę. Cierpię na silny ból bioder, który występuje u mojej rodziny co drugie pokolenie. Ja cierpię, moja babcia cierpi, jej babcia również na to cierpiała... Ból jest tak silny, że niekiedy nie mogę wstać z łóżka.
Czasami zastanawiam się, co bardziej boli, biodra czy znieczulica lekarzy, którą zdążyłam zaznać w tak krótkim żywocie. Wielu z nich twierdziło, że ból jest tylko w mojej głowie i że inni mają gorzej, bo nie mogą wejść z poczekalni do gabinetu. Nie dostrzegali moich łez i łez moich rodziców, którzy nie mogli patrzeć jak z każdym krokiem cierpi ich nastoletnia córka.
Jedyny lekarz, który nie wątpił w moją chorobę był pediatrą, który nieustannie zlecał kolejne badania i podsuwał najlepszych ortopedów w Polsce, robił to, bo miał córkę w tym samym wieku co ja.
Już od 4 lat nie byłam u lekarza, mimo że czuję się coraz gorzej, ból trzyma coraz dłużej i coraz mniej rzeczy mi pomaga... Boję się po raz setny zostać zlekceważona przez lekarzy, którzy przysięgali pomagać innym w potrzebie...
Nie wiem ile jeszcze wytrzymam.
Mówi się, że muzyka działa cuda, leczy rany.
Ze mną było tak samo. Miałam 13 lat, kiedy zaczęłam słuchać pewnego polskiego zespołu.
Przeszłam z nimi przez wszystko - rozterki miłosne, alkoholizm ojca, agresywną matkę, szykanowanie przez rówieśników, zmagałam się ze śmiercią ukochanej babci i molestowaniem przez kolegów ojca.
Gdy skończyłam 18 lat i odłożyłam w końcu trochę pieniędzy, pojechałam na ich koncert, ściskając w ręku list, który chciałam im wręczyć po koncercie - opowiadający moją historię, podziękowania.
I co? I nic. Wokalista widząc mnie, zapytał, czy nie nazywam się przypadkiem X, po czym wyśmiał mnie i przez następne 30 minut rzucał głupie żarty, aż w końcu wyszłam z lokalu zaryczana.
Ich "manager" był ojcem jednej z zakłamanych manipulantek z mojej szkoły, która mnie szykanowała. Najwyraźniej wokalista również miał z nią świetny kontakt.
Jak chodziłam do podstawówki, miałam koleżankę, która zawsze zabierała mi kanapki, opowiadając przy tym historyjkę jak to jej w domu nie karmią i ona od paru dni nic nie jadła. Nie chciałam jej nic dawać, ale byłam wtedy bardzo nieasertywna, więc pozwalałam, by wyciągała mi kanapki z ręki albo co gorsza czasami wyjmowała sobie z mojego plecaka. Doszło do tego, że na długiej przerwie szłam do ubikacji i tam jadłam, żeby nie mogła mi zabrać kanapek.
I to jej chyba zostało do dorosłości, bo jak miałam 25 lat, zatrudnili ją w sklepie, w którym pracowałam. Wtedy zaczęły się od nowa próby zabrania jedzenia i historyjki, że ona nic nie jadła od wczoraj itp. Kilka tygodni z rzędu próbowała namówić mnie na oddanie jej mojego jedzenia, oczywiście odmawiałam, ale miałam już serdecznie dosyć. Ileż można?
Pewnego dnia naszykowałam sobie w pudełku obiad, kotlety, ziemniaki, surówkę i jak przyszła moja kolej na przerwę, odgrzałam sobie to w mikrofali i jadłam na zapleczu. Ona nagle tam wpadła i bez pytania ani ostrzeżenia po prostu szybkim ruchem zabrała mi kotleta z pudełka, twierdząc, że jest bardzo głodna i już nie wytrzyma, znów historyjka o tym, jak to ona głoduje od paru dni. Na głodną i niejedzącą od paru dni nie wyglądała, wręcz przeciwnie, miała wyraźną nadwagę, co oczywiście wystarczyło, żebym wiedziała, że kłamie.
Tym razem nie byłam głupiutką zahukaną dziewczynką z podstawówki, która boi się powiedzieć, co myśli. Powiedziałam, że tak się nie robi, że jest bezczelna i ma mi chociaż za tego kotleta zapłacić, bo ja nie jestem fundacją charytatywną, żeby ją karmić. Oczywiście efekt był taki, że się obraziła i na parę dni miałam spokój z próbami wyłudzenia jedzenia.
Ale po tygodniu jej przeszło i znów się zaczęło "dej, bo nie jadłam dwa dni". Tymczasem nie raz, nie dwa widziałam, jak na zapleczu po kryjomu pałaszuje jakieś batoniki czy kanapki.
Wściekłam się i na drugi raz naszykowałam sobie obiad, pulpety w sosie, do którego napchałam środków na przeczyszczenie. Gdy znów sprzedała mi bajeczkę o głodzie, chętnie oddałam jej obiad (oczywiście miałam drugi dla siebie, który potem zjadłam ukradkiem). Zjadła, a ja czekałam na efekt, próbując ukryć uśmiech.
Po paru godzinach środki zaczęły działać i dostała takiej s***ki, że nie schodziła z kibla, aż w końcu szef pozwolił jej iść do domu, bo była blada jak ściana. I nie, nie mam wyrzutów sumienia, że to zrobiłam.
Po paru dniach wróciła do pracy i już więcej nie tknęła mojego jedzenia.
Cała rodzina ma do mnie i męża "problem", bo "wymigaliśmy" się od Wigilii.
Dlaczego uciekliśmy od świąt? Bo mieliśmy po dziurki w nosie tego, jaki cyrk się tam odprawia.
Sytuacja z zeszłego roku:
Ciotka stwierdziła, że pierogi są stare, teściowa w płacz, teść za nią biegnie, a szwagierka kłóci się z ciotką o te nieszczęsne pierogi.
Teściowa zaczyna podgadywanie kiedy w końcu wnuki, a ja zirytowana w przypływie złości mruknęłam "nigdy", na co ciotka z teściową zawiązały szybką koalicję i cyk obie namawiają mojego męża do rozwodu.
Ciotka przyuważyła bombki na choince... i daaawaj się kłócić z teściową (a jej siostrą), bo to przecież bombki po babci Lusi i jej się należą!
Później szwagierka zaczęła płakać, bo teść kupił żywego karpia i na pewno on biedny męczył się w reklamówce i konał w męczarniach (teść karpia żywego kupił, ale na miejscu go ubili). Teść obrażony, szwagierka obrażona.
I tak rok w rok. Cyrk na kółkach. Jak nie wojna o jakąś potrawę, to o bombki, o rodzinną biżuterię, o wnuki, o to, która ma "lepszych" synów czyt. której synowie lepiej zarabiają.
W tym roku wyłączyliśmy telefony, upiekliśmy pizzę i po prostu spędziliśmy czas razem. To były najlepsze święta w moim życiu. Ciche, spokojne, w ramionach ukochanej osoby. Czego chcieć więcej?
Cieszyłam się na wieść o śmierci mojej matki.
Generalnie to nasze charaktery różnią się o 180°. Jako dziecko nie przepadałam za nią, dużo pracowała poza domem. Bardzo się poświęcała, bo nie miałam ojca i było nam ciężko finansowo. Potem, jako nastolatka, nie mogłyśmy się porozumieć na żadnym polu. Była cudowną matką, o wszystko dbała, ale chyba nie rozumiała mojego sposobu bycia. Zawsze byłam trochę ekscentryczna, mogę powiedzieć, że nasiliło się z wiekiem. Mój ojciec był chory psychicznie, dlatego martwiła się, że coś odziedziczyłam. Po prostu jej nie lubiłam, denerwowała mnie. Widziałam, że się stara, chodziła na rozmowy z różnymi pedagogami, walczyła o naszą relację.
Wyprowadziłam się szybko. Miałam trochę wyrzuty sumienia o to, więc utrzymywałam kontakt. Założyłam własną rodzinę i ona przyjeżdżała na święta czy weekendy. Ale po prostu jej nie lubiłam, nie chciałam, żeby przyjeżdżała. Męczyło mnie to, ale starałam się nie dać tego po sobie poznać. Właściwie to zawsze pomagała z obowiązkami domowymi, bawiła się z wnukami, starała się nie wtrącać swojej opinii. Wielu ludzi dałoby się za coś takiego pokroić. Naprawdę, widziałam jak się stara i była wtedy świetną kobietą. Ale mimo tego spędzałam z nią czas z poczucia obowiązku, bo wiedziałam, jak wiele dla mnie zrobiła.
Gdy umarła, to ogarnęła mnie ulga. Że już nie trzeba będzie przyjeżdżać ani dzwonić, tylko ten czas poświęcę dla siebie. Zdałam sobie sprawę, że ja jej tak naprawdę nigdy po prostu nie lubiłam, nie była w moim typie. Jak męcząca ciocia, dla której jest się zawsze serdecznym i miłym, ale czeka się, kiedy wyjedzie. Teraz minęło trochę czasu od jej śmierci, a ja nadal nie czuję żadnej tęsknoty. Trochę mnie to martwi i w cholerę boję się, że z moimi dziećmi stanie się dokładnie to samo.
Są we mnie dwa wilki - ten dobry i ten zły.
Wilk dobry: mimo stosunkowo młodego wieku należę do czołówki onkologów dziecięcych pewnej specjalności/specjalizacji. Jestem pochłonięty pracą od godziny 8 rano do 8 wieczorem. Często pracuję również w weekendy - pobierając wynagrodzenia, które nie są wysokie. Jestem uważany za osobę, która bezbłędnie rozpoznaje symptomy nowotworowe, która potrafi rozpoznać wczesne stadia wszelkich zmian prowadzących do pełnego obrazu klinicznego "raka" u małych pacjentów. Moja skuteczność już dawno przekroczyła 95% rozpoznań, włączając bardzo rzadkie przypadki. Miesięcznie diagnozuję nawet kilkaset nowych przypadków. Teoretycznie daję nadzieję na pełne wyleczenie, a przynajmniej na wydłużenie nadziei. Jestem w tym naprawdę dobry - dodatkowo ludzie uważają mnie za "anioła" - zawsze kładę dzieciaki ponad wszystko - potrafię przyjechać do kliniki w nocy, aby tylko pomóc, pracuję nie do godziny 16, a do końca kolejki. Nigdy nie wziąłem nawet czekolady od rodziców małych pacjentów. To na tyle dobrego wilka.
Zły wilk: moją największą radością jest obserwacja rodziców, kiedy przekazuję im informacje o chorobie nowotworowej ich dziecka. Uwielbiam patrzeć na ich ból i łzy. To jest coś, dla czego żyję. To jest coś, co motywuje mnie do jeszcze lepszej i bardziej skutecznej pracy w diagnostyce/histopatologii. Udając współczucie patrzę z pełnym szczęściem na ich łzy i niedowierzanie. Pocieszam, choć w głębi się cieszę.
Mam 29 lat, trójkę dzieci i do tej pory "w miarę" udane małżeństwo. W miarę, ponieważ rok temu dowiedziałam się, że mąż mnie zdradza. Przysięgał na kolanach, że to błąd, że kocha tylko mnie. Wybaczyłam - ze względu na dzieci, dom, kredyt (standard).
Wczoraj okazało się, że mój mąż ma 4-letnie dziecko... Jesteśmy małżeństwem od 6 lat. Jeden SMS wywrócił moje życie do góry nogami, mój mąż umawiał się na jutro z kochanką, napisał, że ma prezent dla swojej córki i że ich kocha...
Okazało się, że poznali się miesiąc przed naszym ślubem i do tej pory cały czas się spotykają. Oczywiście mąż płacze, przeprasza na kolanach, że kocha mnie i dzieci nad życie....
Jestem w totalnej rozsypce. Kazałam mu się wynosić. Ale on nie chce się wyprowadzić, bo rzekomo mocno nas kocha i chce zacząć wszystko od nowa. Nasze najmłodsze dziecko ma dopiero pół roczku... Starsze już widzą, że coś jest nie tak. Zastanawiam się, co ja mam zrobić, czy jest szansa, że facet, który zdradzał mnie przez całe nasze małżeństwo i do tej pory to robił, a po drodze miał jeszcze jedną chwilową kochankę, potrafi się zmienić.
Jego kochanka domaga się, żeby mąż uznał ojcostwo, bo do tej pory tego nie zrobił, i zabierał ich dziecko raz w tygodniu na cały dzień. Moje życie w jednej chwili rozpadło się na tysiące kawałków.
Nie mam zielonego pojęcia, czy ktokolwiek pamięta jeszcze wyznania o gołębiu imieniem Ziarenko. Przypominając, jedno z wyznań było o tym, że zaprzyjaźniłam się z nim na przystanku, gdzie dziobał mi adidasy, a drugie, że zawalił mi kanapkę i jadł ją razem z kolegami gołębiami na sąsiednim drzewie.
Ziarenko trzyma się bardzo dobrze i po półtora roku wracam, żeby wam opowiedzieć o kolejnej przygodzie.
Jak to gołębie, nie lecą one na zimę do ciepłych krajów (wówczas zanieczyszczenia na Hawajach wzrosłyby o 80%), a zostają u nas.
Mimo tego, że często siedział u mnie w domu, razem ze mną oglądając seriale, to nie chciałam, żeby kiedyś przypadkiem zamarzł na jakimś dachu. Dlatego zrobiłam mu ciepły kącik na balkonie, gdzie notorycznie miałam mu podrzucać jedzonko. Nie zawsze przecież byłam w domu, żeby go wpuszczać do środka, a wszyscy wiemy, jak zima u nas wygląda (kto nie wie, to za ciepło nie jest).
Wyobraźcie sobie moje zdziwienie, gdy któregoś dnia po powrocie ze szkoły mój balkon był oblegany przez kilkadziesiąt gołębi, chcących zjeść ziarna i skryć się w środku kartonu.
Dziękuję za zrobienie mi rozgłosu na dzielni, stary.
Mam ogromny dom, ogromną rodzinę, toteż wigilia była na dużą skale. W całym tym amoku nikt nawet nie zauważył, że mój wujek wymknął się gdzieś wraz z jakąś daleką ciotką, po czym moja 9-letnia siostra idąc na strych po jakąś zabawkę przyłapała ich tam na bardzo gorącym uczynku ;) W tym czasie żona wujka śpiewała sobie wesoło kolędy razem z mężem tamtej ciotki i resztą rodziny. Biedni, niczego nieświadomi...
Tak że cóż, w tym roku wigilia trwała u mnie jedynie do 18, a skończyła się z przeogromnym hukiem.
Dodaj anonimowe wyznanie
