Dziś do pracy nie przyszedł mój kolega, z którym dzielę biuro. Podczas przerwy na drugie śniadanie dowiedziałem się, że został on zatrzymany za "naruszenie nietykalności cielesnej" swojej żony.
Podczas gdy wszyscy wyrażali głębokie zdegustowanie dla jego zachowania, mnie zżerały wyrzuty sumienia, bo znałem tę sprawę z nieco innej strony.
Mój współpracownik przez lata gnębiony był psychicznie przez swoją małżonkę. I to w dość podły sposób. Wczoraj przyszedł do roboty blady jak ściana i niewyspany. Okazało się, że został zdradzony. „Stary, albo rzuć tę toksyczną babę, albo obrośnij w jaja i pokaż jej wreszcie, że jesteś facetem!” - niezgrabnie i trochę bezmyślnie rzuciłem na pocieszenie.
Najwyraźniej moje rozumienie „bycia facetem” jest inne niż jego. Teraz jest mi przykro, że wcześniej w jakiś sposób mu nie pomogłem. Może nie doszłoby do takiego finału. A tak czuję się winny sprowokowania go do tak paskudnego czynu.
Codziennie jem w kabinie toalety w pracy.
Duże korpo, kilka stołówek i miejsc do jedzenia, restauracje po wyjściu z budynku, a ja jem w toalecie.
Wszyscy myślą, że wychodzę jeść gdzieś na miasto, bo znikam.
Wstydzę się jeść przy ludziach albo patrzeć na to roześmiane i jedzące towarzystwo przy stolikach.
Nie chcę żeby widzieli, że jem sama.
Zazwyczaj byłam bezproblemowym dzieckiem - do przedszkola chodziłam chętnie, w podstawówce uczyłam się na tyle pilnie, na ile byłam w stanie. Nie pyskowałam, potrafiłam się sama sobą zająć. Rodzice mieli do mnie dużo zaufania, więc chodziłam sama do szkoły podstawowej (takie czasy, do tego blisko).
I któregoś dnia nie poszłam do szkoły. Następnego też. Przestałam chodzić do szkoły bodajże przez miesiąc, chyba 4-5 klasa podstawówki. Koleżankom pokrętnie tłumaczyłam się, że jestem chora, nauczyciele w to też wierzyli. Nikt nie zadzwonił do rodziców, nikt nie wysłał pisma odnośnie nieobecności. Ale wiadomo, sprawa wyszła na jak na wywiadówce.
Dostałam awanturę jakich mało, matka była zrozpaczona i całkowicie nie rozumiała co się stało. To był pierwszy raz, kiedy dostałam porządny opieprz, ale mniejsza o to. Najgorsze dla mojej mamy było to, że nie potrafiłam wytłumaczyć dlaczego nie chcę chodzić do szkoły. Co się stało, że z dobrej uczennicy stałam się notoryczną wagarowiczką?
I wtedy wymówiłam się tym, że boję się pana z matematyki (był naprawdę straszny, ale teraz po latach wspominam go jako wspaniałego, choć surowego nauczyciela). Miałam rozmowę ze szkolnym psychologiem, nauczyciele też chcieli mi pomóc. I niby sprawa się rozwiązała, zaległości nadrobiłam, wszystkich przeprosiłam i po sprawie. Teoretycznie.
Akcja właściwa:
Minęło wiele lat, ledwie już pamiętałam tamte wydarzenia. Z koleżankami kontakt się pourywał drogą naturalną, aż kiedyś przez przypadek na mieście spotkałam moją serdeczną koleżankę z ławki. Od słowa do słowa, umówiłyśmy się na kawę. Rozmawiałyśmy jakby nic się nie zmieniło, gdy nagle spoważniała i powiedziała:
- Przepraszam za wtedy.
Zdziwiłam się, nie pamiętałam, by kiedykolwiek mi sprawiła przykrość, a znałyśmy się od przedszkola i trzymałyśmy się razem aż do końca podstawówki. Prawie. Spytałam o co chodzi.
- No o tę sytuację w szkole...
Zdziwiłam się jeszcze bardziej i dopytuję.
- Wtedy, co chłopacy cię gonili i cię rozebrali, bo chcieli zobaczyć, czy masz wypchany stanik.
Mnie zmroziło. Nie pamiętałam takich wydarzeń. Owszem, jako dziewczyna byłam najwyższa, pierwsza dojrzałam, pierwsza nosiłam stanik (już w klasach 1-3 miałam miseczkę "b"). Miałam z chłopakami dobre kontakty, rozmawiało mi się z nimi lepiej niż z dziewczynami. Byłam "chłopczycą".
I chyba dostałam jakichś przebłysków. Nie wiem, czy to moja wyobraźnia uzupełniła luki, czy faktyczne coś takiego miało miejsce... A ja nie wiem nawet, czy to jest możliwe? Że "zapomniałam". Opowiedziała mi co się stało, że mnie zaciągnęli siłą do łazienki, że mi nie pomogła, tylko uciekła. Tłumaczyłoby to tę nagłą zmianę, strach przed chodzeniem do szkoły (strach zapamiętałam bardzo dobrze).
Boję się poznać prawdę. Bo co jeśli faktycznie tak było?
Pod koniec maja wyprowadziłam się od rodziców do wynajmowanej kawalerki. Kawalerka znajdowała się na poddaszu i przez długi czas to pięterko było tylko moje. Na parterze mieszkały jeszcze dwie inne rodzinny.
Wyprowadzając się ze sobą wzięłam psa. Kundelek już swoje lata przeżył, więc umiał się zachowywać i pomimo tego, że często zostawał długo w domu sam (spokojnie - jeśli nie było mnie naprawdę długo, to do psa przyjeżdżała siostra), to nigdy rozpaczliwie nie szczekał ani nie wył. Większość czasu po prostu przesypiał.
Pod koniec września na "moje" pięterko zaczęła wprowadzać się kolejna rodzina. Był to akurat okres, gdzie pracowałam zdalnie, więc orientowałam się, co się dzieje w budynku i muszę przyznać, że w ogóle nie dało się poznać, że mieszkanie obok było remontowane. W połowie października wprowadzili się i na początku był spokój. Gdy pierwszy raz spotkałam się z [S]ąsiadem twarzą w twarz, zaczęła się litania - że sąsiedzi są tacy i owacy, problemy mieli, jak remontował mieszkanie, że sąsiadka z dołu wzywała policję, bo hałas, żyć się nie da, no ogólnie masakra. Puściłam to mimo uszu.
Potem spotkałam sąsiadkę z dołu, która ze śmiechem mi opowiedziała, jak S. wyzywał mnie od najgorszych, że późno wracam do domu i hałas robię, że mój pies szczeka po nocach i w ogóle go nie wyprowadzam, więc doniesie na mnie do TOZ-u. Mi do śmiechu nie było, więc gdy S. spotkałam, wytłumaczyłam mu w krótkich słowach, że jeśli ma ze mną jakiś problem, to niech rozmawia o tym ze mną, a nie z sąsiadami. Coś tam poburczał, pomruczał, niby zrozumiał.
Listopad był dla mnie ciężkim miesiącem - problemy w pracy, domu i S., który tak się uwziął, że policja pukała do moich drzwi parę razy w miesiącu. Wzywani byli, bo zakłócałam porządek/byłam agresywna/groziłam S. oraz jego rodzinie, kiedy typa w ogóle na oczy nie widziałam! Spełnił swoje groźby i powiadomił również TOZ.
W końcu nie wytrzymałam i wychodząc z domu zostawiałam telefon z ustawianym alarmem na różne godziny, którego dzwonkiem było wycie psa. Pies wył i wył, S. wzywał policję, która przyjeżdżała i nie widziała problemu, bo żadnego psa nie było - w wyniku choroby musiałam go uśpić właśnie na początku listopada. Po paru kolejnych wizytach dostał mandat za nieuzasadnione wezwanie policji i przez dwa tygodnie był spokój. Teraz znowu się uaktywnił i zapychał mi zamek w drzwiach papierem toaletowym (dorosły, dzieciaty facet!!), dzwonił ze skargą również do właściciela budynku, domagając się rozwiązania ze mną umowy.
Co jest w tym anonimowego? Ano żona S. wystawiła na korytarz garnek z golonkami oraz z bigosem. A ja dosypałam tam trochę środka przeczyszczającego. Czy czuję się źle? Pewnie, ale w sumie się doigrał.
Wyjeżdżam i nie będzie mnie prawie miesiąc. Jak wrócę, to liczę na spokój :)
Byłam w centrum handlowym, tłum ludzi, zima.
Zachciało mi się do toalety, mega parcie na "dwójeczkę". Kolejka jak cholera, stoję, czekam, zaraz się w gacie zesram.
Czekam.
Czekam.
JEST! Dopadłam drzwi, wlatuję do środka i moim oczom ukazuje się totalny syf.
Brudno, przepełnione śmietniki, smrodek. Paskudnie. Jednak zew natury jest na tyle potężny, że nie ma czasu na wybrzydzanie, trzeba jakoś sobie poradzić. Szyyyybkooo! Ledwo spodnie odpięłam, tak blisko było katastrofy.
W pozycji "na Małysza" załatwiłam, co musiałam. Sięgam po papier... Nie ma. No nic, w torebce jakieś chusteczki się znalazły.
I w tym momencie odwracam się, a na klapie sedesu dumnie spoczywa moje "dzieło", wieeeelgachna, śmierdząca kupa. Nie trafiłam do otworu w tym pośpiechu.
Papieru w kibelku brak. Jak się okazało, szczoty też nie było. Masakra!
Ogarnęłam, na ile zdołałam, chusteczkami, które miałam w torebce. Wspierałam się (ble) zawartością śmietnika, żeby to trochę ogarnąć. No cóż, efekt średni, wstyd było z tego kibelka wyjść i stawić czoła dłuuugiej kolejce kobitek na zewnątrz. Żenada jak diabli. No, ale co było zrobić.
Czerwona jak burak wyszłam z kabiny, na wpół zasłaniając twarz kurtką, rzuciłam tylko do następnej z kolejki: "straszny syf, nie polecam".
Do dziś mi wstyd.
Masturbuję się podczas snu. Nie zawsze kiedy mam erotyczny sen i nie jestem w stanie tego kontrolować. Budzę się mniej więcej po drugim lub trzecim orgazmie. Przez to boję się nocować u znajomych.
Uwolniłam się od toksycznej przyjaźni, w której byłam dawcą.
Tytułem wstępu - mam własną firmę w branży IT, dzięki czemu często pracuję zdalnie w domu.
Z "Eugenią" znamy się od dziecka. Po podstawówce straciłyśmy kontakt, ponieważ jej ojciec dostał pracę w Niemczech; co zdeterminowało przeprowadzkę. Jednak kilka lat temu wróciła na stare mieszkanie z mężem oraz córką (aktualnie 7 lat). Do męża nic nie mam, pracuje fizycznie po 10-12h, wraca, pobawi się z dzieckiem, zje i idzie spać; natomiast każdy wolny dzień Eugenia zagospodarowuje mu na prace domowe. Do córki też nie, całkiem spoko dzieciak.
Z Eugenią bardzo szybko odświeżyłyśmy dawną relację, fajnie było znów mieć kumpelę w bloku obok. Ona nigdy nie pracowała "bo córka taka chorowita, musiałabym co chwilę brać urlop". Fakt, jej córka między 2 a 5 r.ż. rozchorowywała się wręcz na zawołanie. No i tak właśnie się zaczęło - niewinne prośby, czy mogłabym jej TERAZ JUŻ zrobić zakupy (bo w lodówce przeciąg, a młoda chora i nie da rady wyjść) lub przyjść na chwilę do jej córki, żeby Eugenia mogła skoczyć do sklepu. Prośby oczywiście spełniałam, bo dlaczego nie, skoro miałam taką możliwość. Z czasem Eugenia zaczęła się rozkręcać i wręcz się mną wyręczała; zgrywając przy tym nieporadną i uciemiężoną. Nadal w miarę możliwości się zgadzałam, gdyż potrafiła zrobić wokół siebie taką histerię, że zawsze myślałam "OK, ja to ogarnę w 30 minut, a ona 5 razy zabłądzi i dalej nie trafi". Poza tym lubię piec ciasta i nieraz zanosiłam im kawałek "do kawy". Koleżanka każdorazowo prosiła o przepis i zarzekała się, że następnym razem to ona zrobi. Co nie nastąpiło nigdy, "bo (nowy) piekarnik coś niedomaga, blacha nie taka, mąki akurat nie mam, wiatr wieje nie w tę stronę" i pierdyliard innych wymówek. Zawsze jej było ciężko. Ze wszystkim. No i oczywiście, gdy JA czegoś potrzebowałam, to akurat nie mogła (nawet, gdy jej córka była na zajęciach), bo to, tamto, sramto. Ale bardzo mnie przeprasza, w innej sytuacji NA PEWNO by mi pomogła, no ale akurat dziś nie da rady! Zwykle jakoś sobie radziłam (bo musiałam) i rozchodziło się po kościach. Czara goryczy przelała się jednak, gdy znalazłam się w sytuacji naprawdę podbramkowej, ale Eugenia akurat myła okna, więc mogłaby ewentualnie za godzinkę; i ostatecznie ratowała mnie koleżanka, która bez słowa wsiadła w taksówkę i była u mnie w ciągu 10 minut. Z Eugenią urwałam kontakt.
Teraz, z perspektywy czasu, widzę w tym swoją winę. Nauczyłam ją, że zawsze jestem w stanie sobie poradzić i zawsze, gdy narobi wokół siebie dramę, to głupiutka naiwna ja przybędę z odsieczą. Czy nie widziałam tego wcześniej? Widziałam, ale ponieważ zawsze się jakoś wykaraskałam, to dochodziłam do wniosku, że ona jest po prostu mało zaradna. Ponadto znałyśmy się jak łyse konie, mogłyśmy porozmawiać dosłownie o wszystkim i szkoda mi było to stracić.
Jednak nie żałuję, polecam.
O tym, jak mój tata stał się bezdomnym.
Zacznę od tego, że ojciec jest alkoholikiem. Z mamą próbowałyśmy zapobiec jego piciu, ale na niego nic nie działa, ani groźby, ani prośby. Każda rozmowa kończyła się agresją z jego strony. A wspominając o leczeniu ewidentnie pchałam się w gips. Jego picie miało trzy etapy, śmiech - płacz - agresja. Po każdej jego libacji musiała interweniować policja. Groził mamie, wyzywał nas i szarpał. A gdy byliśmy sami, obłapiał mnie.
Moja mama nie jest bez winy, cały czas go niańczyła, a on nie omieszkał tego wykorzystywać. Wiedział, na ile może sobie pozwolić i pił dalej. Po każdej takiej akcji udawaliśmy, że nic się nie stało i zgrywaliśmy normalną rodzinę.
Ten rok był jeden z gorszych.
Pierwszy raz wsiadł po pijaku do samochodu, miał gdzieś, że mógł zabić siebie albo niewinnego człowieka. Za drugim razem znów musiała interweniować policja, gdy go zgarnęli, urządził na ulicy MMA na oczach sąsiadów i przerażonych przechodniów. Kiedy napluł policjantowi w twarz, został spacyfikowany przez przemiłych panów mundurowych i trafił do szpitala z obitą twarzą i podejrzeniem popękanych żeber. Na szczęście nic mu nie było, szybko wypuścili go do domu. Myślałam, że po tej akcji się opamięta i przestanie pić. Ale on dalej szukał wrażeń. Następnym razem mama załatwiła mu zakaz zbliżania się, ale trwało to ok. trzy dni, później mu wybaczyła i liczyła na zmiany.
Oczywiście było jeszcze parę takich wybryków, ale jedna historia przelała czarę goryczy.
Słysząc, jak nieudolnie wchodzi po schodach, szykowałam się na najgorsze, ale ku mojemu zdziwieniu otworzył drzwi i padł na ziemie. Myślę sobie, że spoko, obędzie się bez awantury. Następnego dnia od rana było słychać jego wrzaski, zwymyślał nas niesamowicie, rzucał się do mnie z łapami, aż w końcu moja mama wywaliła go z domu. Oczywiście bardzo mu się to nie spodobało, po godzinie jeszcze bardziej pijany zaczął się dobijać do głównych drzwi osiedla, dzwonił i krzyczał, aż w końcu jakiś niczego nieświadomy sąsiad go wpuścił. Żeby dostać się na klatkę, musiał przedrzeć się przez szklane drzwi, myślałam, że podzwoni sobie trochę i odpuści, ale on tak łatwo się nie poddaje, rozbił szkło mocnym kopnięciem. Słysząc to mama zadzwoniła na policję. Szybko przyjechali. Widząc trzy radiowozy nawet nie próbował się rzucać, szybko go zgarnęli. Ma zakaz zbliżania się, mama w końcu złożyła zeznania. Dzień później jego znajomy przyszedł po jego rzeczy. Byłam pewna, że zatrzyma się u kolegi, ale on wolał pić. Nie chodzi do pracy, strasznie się zapuścił. Ostatnio mijałam go na ulicy, szedł chwiejnym krokiem z wielkimi siatami, nie zwrócił na mnie uwagi, jakbym była dla niego nikim.
Mam ogromne wyrzuty sumienia, chcę mu pomóc, ale boję się go wpuścić do domu. Wiem, że się nie zmieni. Chciałabym przestać go kochać.
Mam starszą siostrę. Jak to starsza siostra, uwielbiała mnie straszyć. Ale nie, nie wampirami czy duchami. Jako dziecko najbardziej bałam się... Kronosa. A na dobranoc siostra opowiadała mi o Prometeuszu, z sadystycznymi detalami opisując, jak to orzeł wyjadał mu wątrobę.
Nadal lubię mitologię grecką ;).
Około rok temu wprowadziłam się do wynajętego mieszkania. Na weekendy zazwyczaj wyjeżdżałam do mojego rodzinnego miasta, czasami zdarzyło mi się po prostu nocować u znajomych lub ruszyć na drugi koniec Polski. Po pół roku moje rachunki za prąd i wodę zadziwiająco wzrosły, ale właściciel mieszkania - pan Marcin - tłumaczył to wzrostem cen wody i jeszcze naburczał, że może gdybym się krócej kąpała, to rachunki nie byłyby tak wysokie.
Zdarzyło się, że jadąc na jakąś imprezę, musiałam wrócić po zapomniany prezent czy inny drobiazg. Spotkałam wtedy właściciela mieszkania w windzie. Wjechaliśmy razem na moje piętro, a on powędrował w swoją stronę. Dziwne, pomyślałam, ale nie obudziło to we mnie żadnych podejrzeń.
Teraz jestem na zwolnieniu lekarskim, mój służbowy samochód przekazałam na ten czas innemu pracownikowi, więc moje miejsce na parkingu podziemnym stoi puste. Leżę, choruję, to się budzę, to znów zasypiam, generalnie jest kiepsko, ale stabilnie. Nagle obudził mnie dźwięk otwieranego zamka. Po czym ktoś wszedł do łazienki i zaczął się kąpać. Może to gorączka, a może sytuacja była tak absurdalna, że nawet nie pomyślałam o zgłoszeniu tego na policję. A po około 15 minutach z łazienki wyłonił się pan Marcin...
Dodaj anonimowe wyznanie
