Najbardziej nie lubię chamstwa na drodze.
Na ogół jestem spokojnym kierowcą. Przykładowo nie mam problemu jechać za kimś 75 km/h, w miejscu gdzie dozwolone jest 90 i przez dłuższy czas nie ma możliwości wyprzedzenia. Trudno, może ktoś się boi przyspieszyć, nie czuje się pewnie za kółkiem lub po prostu dopiero uczy się jeździć.
Lecz zdarzają się takie sytuacje na drodze, które nawet mnie wyprowadzają z równowagi.
I tu pojawia się sytuacja z dziś. Jadę sobie spokojnie do pracy, ograniczenie do 50km/h, miasto. Pełno przejść dla pieszych. Pełno ludzi, spory ruch. Przede mną sznurek samochodów i tak się ciągniemy. Nagle do tylnego zderzaka dojeżdża mi samochód. I tak sobie wisi na moim tyle, zdecydowanie zbyt blisko. I miga mi długimi. Podjeżdża maksymalnie na lewą stronę. Znowu miga długimi. Widać, że chce usilnie wyprzedzić, ale nie ma jak.
Jeden pas, co chwilę wysepki dla pieszych i podwójna ciągła. Zna przeciwka również sznur samochodów. Co ja mam mu niby zrobić? Zjechać na drogę rowerową, żeby mnie wyprzedził? Nie robię więc nic, ale typ dalej miga tymi światłami i podjeżdża już tak blisko, że zaraz dotknie mój zderzak. Trwa to kilka minut.
I tutaj skończył się mój spokój. W momencie, gdy facet był bardzo blisko mojego zderzaka, gwałtownie zahamowałam (prawie do zera), zupełnie bez przyczyny. Wiem, że mogłam doprowadzić do kolizji, wiem że niby nie powinnam, ale w żadnym wypadku nie żałuję i z chęcią zrobiłabym to ponownie. Czuję satysfakcję, bo facet co prawda wyhamował, ale auto mu zgasło, więc mogłam kontynuować jazdę bez buca wiszącego mi na zderzaku. Nie ukrywam, że większą satysfakcję poczułabym, gdyby przywalił mi w tył auta i z tego tytułu stracił zniżki u ubezpieczyciela :)
Kiedy miałam naście lat, to lubiłam tworzyć modele miast i innych budynków z papieru. Następnie je podpalałam lub inicjowałam inne klęski żywiołowe takie jak trzęsienie ziemi, tsunami itd.
Nie jestem z tego dumny, ale właśnie skończyłem pracę, którą powinienem skończyć o 22:00. Mój brygadzista Pawełek to kawał kutasa, a że nie mam lepszej opcji trzymam się tej roboty i on o tym doskonale wie. Po nowym roku dowiem się pewnie, że nie dostanę premii, bo mam nadgodziny. I tak w koło macieju w chuj od długiego czasu. Wielmożna góra zna problem, ale ma to gdzieś. Jest nas kilku na hali, wypruwamy flaki żeby zdążyć z granulatem plastiku do przetopu. Kasa bardzo dobra, ale wiecie z 8 godzin często robi mi się 12-14. Niby ok., ale w święta to ja wszystkie zarywam, w sylwka też będę na hali. Mam tyle niewykorzystanego i przypadniętego urlopu, że z rok mógłbym nie pracować.
Ale to mało i tyrają mnie jak Murzyna, wiem za dobrą kasę, ale nie byłem nawet na urodzinach syna, cała familia zjechała mnie jak burą sukę za to. Nie byłem na komunii córki ani nawet przy jej narodzinach. Siedzę teraz na tej pierdolonej hali i zaraz przyjedzie największy transport surowca oraz 8 maszyn za tyle ojro, że bym do rana liczył. Napisałem wypowiedzenie, a cały transport postanowiłem oddelegować do macierzy, bo zgodnie z moim stanowiskiem nie mam uprawnień do jego przyjęcia. Wróci do Rotterdamu, w poniedziałek i wtorek nie ma osób decyzyjnych, a oni zawsze, ale to zawsze mają wyłączone telefony albo w dyspozytorni zostawiają.
Granulat oraz maszyny potem zostaną wrócone do RPA. To będą wielomilionowe straty, nie mówiąc o tym, że klienci końcowi z Francji oraz Hiszpanii czekają na gotowe otuliny do kabli górniczych od dwóch miesięcy. Zamówienie tak duże, że te maszyny tylko pod nich były zamówione. Ta dam, jestem ujem ale mam dość, mogę iść do maca pracować, ale mieć lekko z tyłu głowy. Lat straconych i tak nie odzyskam. Prie*dolę cię Pawełku, szczęśliwego nowego roku naplecie.
Od zawsze byłam trochę grubsza, co było widać zwłaszcza przez to, że moje rodzeństwo jest bardzo szczupłe. W tym roku wyjechałam z domu na studia. Schudłam tam 10 kilo przez jedzenie w normalnych ilościach (chociaż nie zawsze zdrowo - zdarzały się fast foody i słodycze). Czułam się świetnie, zaczęłam nosić ubrania w rozmiarze M, a nie jak wcześniej w L i wciąż powoli zrzucam kolejne kilogramy, przekonałam też rodziców, że żeby schudnąć nie musiałam wcale przechodzić na jakieś diety białkowe i posty. Nawet nie zwracają już uwagi, kiedy czasem zjem kilka ciastek albo kanapki na noc, mimo że wcześniej mój tato często rzucał niemiłe komentarze na temat mojej wagi albo sposobu odżywiania się.
W czym jest problem? Tak naprawdę nie radzę sobie z jedzeniem w domu. W mieszkaniu nie myślę o jedzeniu, jem kiedy jestem głodna, a kiedy już się najem, po prostu przestaję. W domu nie mogę przestać jeść kiedy już zacznę, dużo częściej myślę o jedzeniu i już mnie to męczy. Właśnie przyjechałam do domu na święta i wracam dopiero w styczniu. Boję się, że przytyję wszystko to co schudłam. Coraz częściej myślę o tym, żeby po prostu wychodzić z domu ze znajomymi i wracać wieczorami, żeby tylko nie jeść aż tyle, ale to nie jest rozwiązanie na dłuższą metę. Tym bardziej że na wakacje wracam na 3 miesiące i wtedy trudno będzie mi spędzać każdy dzień poza domem.
Ta strona mi kompletnie zryła mózg i zmieniła światopogląd. Dzięki Wam dowiedziałam się, ilu jest na świecie dziwnych lub po prostu chorych ludzi.
Teraz zawsze kiedy kogoś spotykam lub mijam na ulicy, to zastanawiam się co on/ona takiego zrobił lub robi, co nadaje się na tę stronę?
Zdradza męża lub żonę? Masturbuje się w pracy? Robi kupę do reklamówki? Zjada własne strupy? Wącha podpaski nasączone krwią z miesiączki? Czy może pogłaskał chleb sąsiada, bo myślał, że to piesek?
Tyle pytań, a żadnych odpowiedzi! Zwariować można.
Do 12 roku życia notorycznie moczyłam się w nocy. Pomimo wielu starań, ciągle oddawałam mocz przez sen. Nikt o tym nie wie oprócz mojej mamy.
Dziś mam 24 lata i wiem dlaczego tak się działo. Ciągłe kłótnie rodziców i mega napięta atmosfera sprawiała, że tak się działo. Po wyprowadzce ojca z domu automatycznie przestałam się moczyć.
O tym, dlaczego przestałam pomagać obcym ludziom.
Mój stały klient (MK) chodzi o kulach. Kiedyś opowiedział mi jak to się stało, że stał się niepełnosprawny. Pewnego razu MK chciał pomóc jakiemuś typkowi, który jeździł na wózku. Nie było windy ani takiego chodnika do wjeżdżania, a jedynie strome schody, więc MK zniósł tego faceta ze schodów, a ciężar był tak wielki, że w plecach MK coś się uszkodziło i przez kilka miesięcy czy nawet lat nie mógł chodzić. Po latach rehabilitacji chodzi o kulach i zostanie mu tak już na zawsze.
Inna historia. Siedzę sobie w domu i słucham radia coś tam gotując. Nagle komunikat, że poszukuje się osoby, która dnia takiego a takiego na ulicy takiej a takiej udzieliła pomocy ofierze wypadku. Ofiara jest nosicielem wirusa HIV, więc osoba pomagająca proszona jest o zgłoszenie się do szpitala, bo mogła się zarazić.
Pod moim akademikiem siedział zawsze taki bezdomny. Byłam z nim na "dzień dobry" i tyle. Któregoś razu zagadał, czy nie miałabym drobnych na jedzenie. Powiedziałam, że nie, ale właśnie idę do sklepu, więc jak zaczeka 30 minut, to mu zrobię zakupy. Wydarł się na mnie, że co ja sobie myślę, że on będzie teraz na mnie nie wiadomo ile czasu czekał?! Kazał mi spier...
Innym razem zaczepił mnie jakiś facet na dworcu (bezdomny). Od razu mówił do mnie na ty i per "koleżanko". Spieszyłam się, więc już zaczęłam sięgać po portfel, ale stwierdziłam, że zapytam, czy będzie chciał ode mnie pieniądze, bo nie mam czasu na gadki-szmatki. Zwyzywał mnie.
Na chodniku natknęłam się na klęczącą kobietę. Nie była to żebraczka, tylko taka zwykła babcia, która wyglądała jakby właśnie przeżywała zawał albo dowiedziała się o śmierci kogoś bliskiego. Cała była zapłakana, więc zapytałam, czy mogę jakoś pomóc. Opowiedziała, że wybrała wszystkie pieniądze z konta (w bankomacie), ale ktoś jej wyrwał pieniądze z ręki i teraz nie ma za co żyć. Była na policji, ale co z tego, jak nadal nie ma kasy, a rodzina nie pomoże, bo nie ma z nimi kontaktu. Z przejęcia zrobiło jej się słabo, ale nie chce karetki. Pomogłam jej wstać, poradziłam, by poszła do księdza, może on pomoże, ale coś pomarudziła. Zapytałam, czy przyjmie pieniądze. Bardzo płakała, ale przytaknęła głową. Ledwo stała na nogach, musiałam ją podtrzymywać. Dałam jej co miałam przy sobie, a ona nagle dostała takiego powera w nogach, że w minutę już jej przy mnie nie było.
Walę to, chcą pomocy - niech idą gdzieś indziej. Jak chcę pomóc, to kupuję koce i zanoszę do schroniska albo zabawki do domu dziecka, ale nigdy nie udzielam już żadnych prezentów ani pomocy ludziom na ulicy (no poza wezwaniem karetki/policji, bo jakoś często nikt inny się nie kwapi).
Uwielbiam męski krzyk. Taki poprzez zdenerwowanie i taki spowodowany bólem. Choć ten drugi chyba bardziej na mnie oddziałuje. Kiedyś trafiłam na pewien kawałek, którego jedna wersja zaczynała się właśnie takim pełnym cierpienia i strachu krzykiem mężczyzny. Później chyba ta wersja została usunięta, gdyż nigdzie już nie mogłam jej znaleźć. W jakiś sposób mnie to jara.
Historia może nie anonimowa, ale wydaje mi się na tyle ciekawa, że warta opisania.
Jestem z zawodu monterem i wiele lat temu pracowałam w firmie robiącej rzeczy. Na początku wymagano zrobienia 2 rzeczy na godzinę, jednak jako nowa osoba musiałam dojść do wprawy i początkowo robiłam 1 rzecz na godzinę. Po kilku miesiącach doszłam do takiej wprawy, że wymagana ilość nie sprawiała mi problemu. Łatwo policzyć, że na 8 godzin pracy wychodziło 16 rzeczy. Z doświadczenia wiedziałam, że jak zacznę robić więcej, to będą większe wymagania, a płaca zostanie ta sama. Poprosiłam więc o podwyżkę, szef się zgodził, ale pod warunkiem podniesienia wydajności do 18 rzeczy na dzień. Pracowałam już 2 lata, bez problemu robiłam nową normę.
Po prawie trzech latach pracy szef przyszedł i powiedział, że jeżeli chcę mieć przedłużoną umowę, to mam robić 20 rzeczy na dzień, bez żadnej podwyżki czy premii, jedynie łaskawe przedłużenie umowy. Powiedziałam mu, że podziękuję, a on na to, że ma pełno ludzi na moje miejsce. Życzyłam mu powodzenia w znalezieniu osoby, która na początek zrobi chociaż 16 rzeczy, bo jednak trzeba dojść do wprawy i nauka wyrobienia normalnego tempa trwa prawie rok.
Szef zwolnił mnie oraz wszystkich innych, którzy nie zgodzili się na cudowne nowe warunki, czyli wszystkich, którzy pracowali dłużej niż 2 lata i pracowali sprawnie. Firma została z pracownikami, którzy byli nowi, a największe osiągnięcia miała osoba, która robiła 10 rzeczy na dzień. Pół roku później firma już nie istniała.
Ostatnie święta przypomniały mi o tym, co stało się 10 lat temu, a dokładnie w gwiazdkę.
Pamiętam, że odwiedził nas wujek z USA z prezentami i że dostałem od niego zdalnie sterowany samochód na benzynę i akcesoria. Pamiętam, że rodzice rozmawiali z nim, że następnego dnia mi go dadzą, ale ja jak tylko wujek wyszedł późną nocą wybiegłem z pokoju i pytałem o swój prezent. Tata gdy mnie zobaczył posmutniał, lecz poszedł do drugiego pokoju i przyszedł z moją paczką. Gdy wrócił dał mi ją, a ja od razu ją otworzyłem, lecz tata był jeszcze bardziej smutny, więc zostawiłem paczkę i podszedłem do niego pytając, czemu się nie cieszy jak ja. On na początku milczał, lecz potem powiedział, że zabawkę miał zamiar sprzedać, bo przez to, że w zimie miał mało zleceń, nie starczy nam na jedzenie i prąd. Po usłyszeniu tego co powiedział zapakowałem prezent z powrotem i mu go dałem. Ucieszył się i przysiągł, że kiedyś dobro do mnie wróci.
Po kilku latach, gdy tata założył firmę i stanęliśmy na nogi, w moje 18 urodziny wręczył mi kluczyki od auta, które chciałem sobie kupić. Powiedział mi "Pamiętałem, synu, oto mój prezent dla ciebie". Rozpłakałem się i przytuliłem go, bo nie musiał tego robić, a mimo to pamiętał.
Dodaj anonimowe wyznanie
