Opowiem Wam historię poznania się moich rodziców.
Fabryka, lata 80. Moja mama przyjmuje się do pracy, tata już tam pracuje dłuższy czas. Pracują razem 5 miesięcy... Niby jedno stanowisko, ale funkcje inne i nie codziennie nawet się widzieli. Rozmawiać ze sobą zaczęli po 3 miesiącach, ale tak tylko "co tam, jak tam", aż pewnego dnia przyjechali do firmy Hiszpanie. Ich celem był nowy projekt wykonywany w tej fabryce. Tata miał za zadanie pokazać fazy projektu, a że nie za bardzo znał angielski, to moja mama zgłosiła się mu pomóc, całkiem bezinteresownie. Kilka dni wizyty Hiszpanów i jeden z nich zakochał się w mamie. Zaczął puszczać oczka, a to przypadkiem ją trącił, a to proponował wycieczkę po jego kraju, a to proponował kawę itp. Moja mama nie była zainteresowana i nie za bardzo wiedziała jak ma wybrnąć z tej sytuacji, aż w końcu kolejnego dnia, wiedząc, że znowu Hiszpan ją będzie nękał, powiedziała do taty "ratuj mnie", a on się długo nie zastanawiał. Widząc zza winkla, że nadciąga Hiszpan, szybko pocałował mamę. Potem oczywiście siebie nawzajem za to przepraszali.
Hiszpanie odjechali, a między mamą i tatą nastała niezręczna cisza. Zakład aż huczał od plotek na ich temat... W końcu po kolejnych kilku miesiącach i ukradkowych spojrzeniach tata się odważył zaproponować mojej mamie odrowadzkę do domu po pracy. No i stało się... Z tej odprowadzki wyszłam ja.
A po mnie jeszcze wyszło 4 rodzeństwa ;)
Jestem kowalem z zawodu i z zamiłowania. Mam swoją firmę, chętni na moje prace są cały czas, mimo że ceny nie są niskie, bo wiadomo, kosztuje mnie i materiał, i wkładam w to mnóstwo pracy i czasu. Na klientów raczej nie narzekam, bo wszystko ustalamy z góry, każdy szczegół i cenę, bo zależy mi na dobrej opinii i zadowoleniu kupujących. Jeden przypadek jednak wspominam ze szczególną satysfakcją.
Kilka lat temu zgłosił się do mnie pewien facet, lokalny krezus. Chciał zamówić ogrodzenie do swojego domu. Miało być wyjątkowe, kute, zrobione "na bogato", żeby wszyscy podziwiali. Murki miał wymurowane, trzeba było tylko wstawić przęsła. Zamówienie nietypowe, na wymiar, więc musiało wszystko być super, bo robota jedyna w swoim rodzaju. Jako że praca wyjątkowa, to i cena do niskich nie należała. Pan kręcił nosem, że przydużo, ale ostatecznie się zdecydował. Pojechałem, wymierzyłem co trzeba i wziąłem się do pracy.
Trochę ponad miesiąc później robota skończona. Pan przyjechał obejrzeć efekt mojej pracy, pocmokał z zachwytu i pojechałem z chłopakami na montaż. Robota piękna, aż miło było popatrzeć, naprawdę ogrodzenie robiło spore wrażenie, żona pana też zachwycona, bo sąsiadom oko zbieleje.
Umówiliśmy się na zapłatę za dwa dni. I tu nastąpił zgrzyt. Spory zgrzyt, bo pan stwierdził, że jednak za drogo, on w internecie sprawdził i wyszło mu, że można taniej, więc on mi zapłaci tylko 60% tego, na co się umówiliśmy. Z tym z kolei nie chciałem się zgodzić ja, bo nie po to omawiamy ostateczną cenę przed robotą, żeby potem się z tego wycofywać. Pan był jednak uparty i z lekką pogardą w głosie stwierdził, że przecież robota na wymiar, więc i tak nikomu tego nie sprzedam, więc mam brać ile daje i sp...ać, albo zabierać co moje. Niewiele myśląc, a wkurzony byłem bardzo, zadzwoniłem do chłopaków i wysłałem ich na demontaż. Mina panu zrzedła, bo tego to chyba się jednak nie spodziewał, ale mnie się już nawet nie chciało z nim gadać. Chłopaki pojechali, płot rozebrali i zwieźli przęsła do firmy, gdzie sobie stały i czekały na decyzję co z tym dalej zrobić.
Dwa miesiące później przyszedł do mnie młody mężczyzna. Po firmie się pokręcił, pooglądał różne rzeczy i w końcu podszedł do mnie, bo on chciałby przęsła na ogrodzenie zamówić. Nietypowe, bo na wymiar robione... Umawiamy się na pomiar i co się okazuje? Młody mężczyzna to syn naszego krezusa, a ogrodzenie ma być na ten sam płot, na który już robotę wykonałem! I ma być takie samo! Cóż...
Gdy przyszło do omawiania ceny, to bez zająknięcia rzuciłem 150% pierwotnej ceny. Chłopak zbladł z wrażenia, ale zadzwonił do matki i po chwili powiedział, że zgoda, działamy. Tym razem jednak kazałem za całość zapłacić z góry. Dostałem kasę do ręki, a dwa dni później płot wisiał u nich.
Prawdą jest, że chytry dwa razy traci ;)
Moja najlepsza przyjaciółka od kilku tygodni ma chłopaka. W Janku kochała się już dobre pół roku, więc teraz jest w niego zapatrzona jak w obrazek. Cieszę się jej szczęściem, jednak zauważyłam, że Janek… trochę ją wykorzystuje i nieraz się z niej naśmiewa przy swoich głupich kolegach. Anka ma takie klapki na oczach, że nie widzi tego, jak jest traktowana. Nie dość, że się diametralnie zmieniła od kiedy zaczęli być razem, to jest dla niego jak na pstryknięcie palca. Uważam, że jej chłopak powinien mieć do niej więcej szacunku, ale gdy tylko wspomnę o tym słowem, moja przyjaciółka się obraża i twierdzi, że jestem zazdrosna.
Dla przykładu, na ostatniej imprezie namówił ją żeby zdjęła bluzkę i tańczyła na stole, a ta, bez chwili zastanowienia, zrobiła co jej kazał. Widać, że wszyscy nabijają się z niej, a ja nie mogę na to patrzeć. Jest mi strasznie przykro, że moja najlepsza przyjaciółka oddala się ode mnie i nie chce mnie słuchać, podczas gdy mi zależy tylko na jej szczęściu i zwyczajnie się martwię. Postanowiłam, że będę śledzić Janka i zrobię wszystko, by zdobyć dowód na to, że celowo bawi się Anią. Mam nadzieję, że uda mi się odzyskać dawną przyjaciółkę… Muszę tylko znaleźć sposób na tego drania. Wszelkie pomysły od speców od zemsty mile widziane.
Postanowiłam zaskoczyć mojego narzeczonego, który aktualnie jest w delegacji i wysłałam mu kilka bardzo pikantnych zdjęć. W odpowiedzi dostałam automatyczny, facebookowy kciuk w górę... i nic więcej. To było dwa dni temu.
Mam czterech współlokatorów. Czuję się w ich towarzystwie tak niezręcznie, że zawsze czekam w swoim pokoju aż wszyscy wyjdą z domu, żeby swobodnie skorzystać z toalety.
Chyba każdy zna vlogerki. Dziewczyny nagrywające filmy, gdzie pokazują swoje życie, zakupy, gotowanie, modę, kosmetyki i wszystko co generalnie je otacza. Zaczęłam owe panie oglądać mając lat 13-14. Fascynowało mnie ile kosmetyków i ubrań te dziewczyny mają. Nie rozumiałam jeszcze wtedy, że to przez współpracę. Mi w życiu nigdy niczego nie brakowało, zawsze miałam co jeść, w co się ubrać, rodzice nie żałowali mi pieniędzy na drobne przyjemności. Mimo to byłam w transie kolorowych kosmetyków, czasopism i pierdół do domu.
Wiedziałam, że od rodziców nie dostanę pieniędzy na te przedmioty, ale z nieznanych mi powodów czułam silniejszą ode mnie potrzebę posiadania ich wszystkich, wszystko co moje ulubione vlogerki reklamowały. I tak się zaczęło.
W wieku 14 lat zaczęłam kraść. Na potęgę. Kosmetyki, ubrania, ozdoby do domu, perfumy, słodycze. Długo nie zostałam złapana, raz ochroniarz sprawdzał mi reklamówkę, ale nic nie znalazł. Trwało to do 17 roku życia, aż po przyjściu do drogerii w moim małym mieście pani ekspedientka poprosiła mnie na zaplecze i kazała oddać pieniądze za kradzież ostatnich rzeczy. Przy okazji powiedziała, że od dawna mnie obserwowała. Na szczęście kwota nie była duża, coś około 40 zł, więc miałam na zapłatę i nie wezwano policji.
Teraz mam 20 lat i pracuję, nie kradnę, bo jak coś chcę, to sobie kupuję, poza tym nie potrzebuję nagle tysiąca pomadek czy kilku podkładów. W tej drogerii nie pokazałam się od 3 lat. Wstyd mi okropnie, nie wiem dlaczego te reklamy miały na mnie taki wpływ. Nie wyobrażam sobie coś teraz ukraść, wtedy było to dla mnie normalne...
Uczęszczałam do dosyć dobrej podstawówki w średniej wielkości mieście. Dobrej w cudzysłowie. Było to właściwie od początku dzielenie na lepszych i gorszych, a najlepsze w tym wszystkim było to, że wszystko działo się za zgodą rodziców.
Już przy zapisach do pierwszej klasy dzieci były oceniane. Przy rekrutacji patrzono na konkursy w jakich wygrywało dziecko, opisy zdolności itd. Na tej podstawie kwalifikowano je do danej klasy, im wyżej w alfabecie, tym wyższy poziom narzucano uczniom. Mnie przydzielono do najlepszej - A, prawdopodobnie za wygranie ogólnopolskiego konkursu, bo poza tym nigdy nie byłam jakaś wybitna.
Poziom klas był skrajnie różny. W momencie gdy moja zaczynała działania z X, klasę D dopiero wdrażano w mnożenie. I nikomu to nie przeszkadzało, bo w sumie dzieci rozwijały się w miarę swoich możliwości. Niestety potem było gorzej.
W 4 klasie naszą wychowawczynią została W. Była pozornie miła i uśmiechnięta, taka kochana ciocia, niestety tylko pozornie. Miała ogromne wymagania, i mówiąc ogromne nie przesadzam. Narzucała nam wszystkie konkursy i występy, dosłownie wszystko co się nawinęło. Dyrekcja miała umowę z wychowawcami, że jeśli rada postanowi zorganizować np. przedstawienie, nauczyciele mieli zapytać uczniów kto chce występować, a kto nie. Cóż, najwyraźniej W. tego nie usłyszała... Każdy spektakl, prezentacja, wszystko na nas. Konkurs matematyczny? Moje pójdą! Recytacja? Mam takie fajne dziewczynki, one są z tego dobre! Taniec i śpiew? Mam kogoś jak znalazł! Nigdy nie pytała nas o zdanie, o wszystkim dane osoby dowiadywały się w sumie ostatnie, chociaż dotyczyło to bezpośrednio ich. Wkurzało nas to, ale rodzice uważali, że oczywiście kiedyś było gorzej i że my nie doceniamy starań W...
Któregoś dnia okazało się, że W. zgłosiła mnie do konkursu, bodajże "tę książkę warto przeczytać". Powiedziano mi, że opowiem kilka zdań przed publiką i tyle, cóż, okazało się inaczej. W. napisała i wydrukowała mi 2 kartki A4 tekstu do wykucia (miałam 11 lat!). Mało tego, kazała mi zostawać w szkole i się tego uczyć, "bo inaczej tego nie zrobię". I nie obchodziło jej, że miałam prawie codziennie szkołę muzyczną. Płakałam i czytałam, często siedziałam głodna i nie mogłam wyjść do toalety. Ze szkoły wracałam ostatnia, spóźniałam się na zajęcia. Finał był taki, że nabawiłam się ogromnego stresu, i mimo że się nauczyłam, podczas występu... popuściłam. Oczywiście uciekłam i popłakałam się, W. robiła mi za to wyrzuty i śmiała się ze mnie. Okazało się także, że nie tylko mnie tak traktowała. Co dziwne, ona nadal uczy.
Mam w domu dwie nauczycielki. Jedna uczy religii, druga kulturoznawstwa (WOK) i zajęć artystycznych.
Za każdym razem jak jest jakiś strajk czy protest, krzyczą najgłośniej o braku czasu, sprawdzianach, wyzysku itd.
W domu sprzątam, gotuję, piorę i ogarniam ja. Syn jednej z nich. Spawacz na 12-godzinnych zmianach.
Wykorzystuję swojego stalkera.
W mojej pracy przeniesiono mnie do nowego działu. Praca w nowym dziale bardzo szybko okazała się strasznie nudna. W ciągu godziny potrafiłam wykonać wszystko, co było zaplanowane na cały dzień. Dodatkowo wszystkie strony internetowe w biurze były zablokowane.
I tutaj na pomoc zjawił się nowy kolega z nowego działu. Sympatyczny, miły chłopak - nazwijmy go X - który zaproponował, że zainstaluje mi komunikator, przez który będziemy pisać w wolnym czasie w pracy, dzięki czemu nie będziemy się tak nudzić. Skorzystałam z tej opcji i zaczęliśmy pisać praktycznie cały czas przez te 8 godzin.
Pierwsze czerwone flagi pojawiły się dość szybko. X zaczął po tygodniu pisania przez komunikator mówić mi, że jestem najważniejszą osobą w jego życiu. Mówił mi, jak bardzo się cieszy, że mnie poznał i że dzięki mnie wszystko jest lepsze. Opowiadał o swoich największych tajemnicach podkreślając co chwila, że jestem idealna. Wówczas mówiłam, by przestał i się uspokoił i w końcu to zrobił. Przynajmniej tak myślałam.
Pewnego dnia na FB napisał do mnie kolega z pracy i jednocześnie przyjaciel X. Wysłał mi screeny rozmów z X, gdzie ten wysyłał mu moje zdjęcia z ukrycia. Były to zdjęcia z różnych dni. Pierwszym było zdjęcie przedstawiające mnie wsiadającej do auta przed naszą firmą. Kolejnym jakieś zdjęcie na stołówce. Ostatnim zdjęciem było... zdjęcie domofonu z moim nazwiskiem. Zdjęć było więcej. Przyjaciel X powiedział, że początkowo nic nie mówił, bo wyglądało to jak głupie żarty, jednak kiedy zobaczył, że ten człowiek przyjechał pod mój dom w okresie świąt, bo nie pisałam do niego przez ten czas, to postanowił mnie ostrzec. Dodam tylko, że mieszkam na wsi i do miasta w którym pracuję i jednocześnie zamieszkania X dojeżdżam 30 minut w jedną stronę.
I mimo wszystko... nic z tym nie robię. X przynosi mi słodycze, kupuje kawę z automatu, czasami postawi obiad na stołówce, poczęstuje papierosem. Jednak mimo wszystko głównym aspektem, dla którego dalej z nim piszę jest fakt, że naprawdę nie chcę wrócić do patrzenia w ekran monitora przez 7 godzin. W telefonie siedzieć też nie mogę, ponieważ w moim biurze są kamery. Obecnie szukam pracy, ponieważ na tej mi nie zależy, a muszę się odciąć od tego człowieka. Wykorzystuję zatem X tylko po to, by nie musieć zamykać i otwierać tego samego pliku przez godzinę i próbuję ignorować fakt, że ten człowiek może mnie śledzić w drodze do domu.
Chciałbym się podzielić wyznaniem, którego się wstydzę do dzisiaj.
Jako że wychowywałem się w dosyć nieciekawej dzielnicy, to gaz nosiłem już od 13 roku życia, takie były czasy wtedy. Kiedy dorobiłem sobie kilka groszy, kupiłem tani, ale dobry paralizator. Można ustawić sobie na nim program od 1-3. Pierwszy tak trochę szczypie, ale odczuwalny ból, dwójka boli strasznie, że przeciwnik się odsuwa, no i trójka, która powala przeciwnika.
Kiedy miałem 17 lat, jeździłem w weekendy do dziewczyny PKS-em. Raz podczas takiego wyjazdu było strasznie gorąco, upał jak diabli, a pojazd stary, nie miał klimatyzacji, więc wszyscy otwarli okna. I weszła taka stara baba i stwierdziła, że jej wieje, więc zaczęła te okna zamykać. Wszyscy zwracali jej uwagę, by tego nie robiła, a ta dalej swoje. Ja jeszcze miałem ok. 40 minut jazdy, więc pomyślcie sobie w jakim dojechałbym na miejsce, o ile bym dojechał. Otworzyłem okno, a ta stara baba idzie do mnie z myślą, że zaraz mi je zamknie. Niewiele myśląc wyjąłem paralizator, nastawiłem na program pierwszy. Podeszła. I CYK STARĄ BABĘ PRĄDEM. Odsunęła się, wszyscy znów otwarli okna. Babce już nie wiało.
Dodaj anonimowe wyznanie
