#C4JN5

Od kilku miesięcy prowadzę z moim współlokatorem osobliwą wojnę... o drzwi do mojego pokoju - on chce, żeby pozostawały otwarte, ja jednak liczę na trochę prywatności i staram się je zamykać.
Dzisiaj po powrocie z pracy odkryłem, że moje drzwi całkowicie zniknęły, zapewniając nam tym samym "lepszy obieg sygnału Wi-fi w mieszkaniu".

Kurtyna.
Komentarze (9)

#gdFIM

Wszystko przestało mnie interesować. Dosłownie wszystko. Praca nudna, uczelnia nie do zniesienia, hobby stało się beznadziejne. Najchętniej siedziałabym cały czas w domu i gapiła się w ściany, rycząc, a raczej przeraźliwie wyjąc. I tak też robię. Gdy chłopak wyjeżdża do rodziców na weekend, a ja zostaję sama w domu, to choć powinnam iść na uczelnię, oddaję się temu zajęciu. Najczęściej dochodzą do tego dwa lub trzy drinki żeby się znieczulić. Nie wiem co się ze mną dzieje. Nie byłam taka. Miałam pasję, marzenia, chętnie chodziłam do pracy i na uczelnie. Nie potrafię i nie chcę z nikim rozmawiać. Chociaż koleżanki mnie zapraszają na wspólne wyjścia, to za każdym razem odmawiam wymyślając głupią wymówkę. Zaniedbałam się: przytyłam, przestałam się malować, dbać o to jak się ubieram. Jedyne na co jestem się w stanie zdobyć to umycie zębów i związanie włosów w niechlujną kitkę.

Chłopak trochę wie o moich problemach, ale nie jest to raczej coś czym się chwalę. Mówi mi, że to z nudów, że wymyślam, bo nie mam co robić i powinnam zacząć ćwiczyć lub lepiej się odżywiać. Z tym, że moje jedzenie też już nie jest normalne. Albo jem za 3 albo przez 2 dni nie jem nic, głodując się za karę. Za to, że taka jestem.

Czuję się jak wrak człowieka, jakbym zawodziła wszystkich. Chłopak coraz częściej powtarza, że nie może już mnie znieść i panicznie się boję, że mnie zostawi. Tak bardzo, że staram się przed nim udawać. Okłamuję go, że chodzę do szkoły, że w pracy wszystko było super, ale czasami coś we mnie pęknie i płaczę przed snem lub pracą. Nienawidzę się za to coraz bardziej. Czuję się gorzej niż śmieć. Jestem bezużyteczna, coś się we mnie zepsuło, nic już nie sprawia mi radości, robię rzeczy bo muszę, bo tak wypada. Nie potrafię wytrzymać już sama ze sobą. Cyklicznie nachodzą mnie myśli samobójcze żeby ze sobą skończyć, dać innym i sobie spokój, ale jestem zbyt wielkim tchórzem by coś takiego zrobić. Czuję, że sięgnęłam dna. Chłopak mówi, że to z lenistwa, że powinnam wziąć się za rzeczy. Staram się nie zaniedbywać obowiązków domowych, ale sama widzę, że robię absolutne minimum.

W mojej rodzinie mama, babcia i wuja chorują na depresje i nerwice, ale oni mają powód - dziadek był alkoholikiem i dał im popalić. Ale ja? Jestem młoda, zdrowa, powinnam cieszyć się życiem, piąć się w górę.

Ostatnio też wszyscy znajomi biorą śluby (z krótszym stażem niż nasz) i bardzo mnie to boli, bo chłopak usilnie odmawia zaręczyn. Twierdzi, że nie chce mieć grubej żony i nie dziwię mu się. Chciałabym schudnąć, chciałabym zrobić COŚ i codziennie sobie obiecuję, że rzeczywiście coś zrobię, że wstanę wcześniej, pomaluję się, a moja praca sprawi mi radość. Ale nie jestem w stanie. Nienawidzę siebie. Tak bardzo, że aż boli.
Komentarze (44)

#5Zqm3

Od kilku miesięcy nie mogę spać spokojnie. Zaczęło się od tego, że odkryłam najsłodsze, najbardziej niewinne zwierzęta na świecie - pangoliny. Są specyficzne z wyglądu, prawie całe ciało mają pokryte łuskami i mogą przypominać spore jaszczurki, ale to niewinne ssaki, których jednym sposobem obrony jest zwinięcie się w kulkę. 

Problem w tym, że są na skraju wyginięcia, przez Chiny, gdzie króluje naturalna pseudo medycyna. Ten naród wybija ich żywcem, bo wierzy, że sproszkowane łuski tych zwierząt wyleczą ich z większości chorób. Nie mogę spać, jak oglądam martwe, niewinne pangoliny.

Brzydzę się, że jestem należę go gatunku ludzkiego. Większość swoich oszczędności przeznaczam na fundacje ratujące te biedne stworzenia. Moim celem jest pojechać do Wietnamu i je ratować. Przez to także, pogorszyła się relacja z moim chłopakiem, który twierdzi, że ześwirowałam.
Komentarze (50)

#ec4uK

Od 4 lat powinnam być martwa.
To właśnie wtedy postanowiłam, że czas zakończyć swoją 6 letnią walkę z depresją.
Na stole w pokoju porozkładałam pożegnalne listy do bliższych mi osób, po raz ostatni włączyłam ulubiony utwór i poszłam gotowa na wszystko co miało się za chwilę stać do łazienki.


Usiadłam na chłodnej podłodze z zimną żyletką w dłoni i kiedy już miałam to wszystko zakończyć, przez lekko uchylone drzwi weszła ona - moja najwierniejsza przyjaciółka o krótkich łapkach. Wcisnęła swój kolorowy nos pod moją rękę i oczami błagała mnie, żebym nigdy jej nie zostawiała.

Żyję dzięki niej i tylko dla niej.
I mimo, że kocham ją najmocniej na świecie, to czasem żałuję, że tych drzwi za sobą nie zamknęłam.
Komentarze (41)

#RAbbP

Gdy napisałam wszystkie egzaminy w sesji zimowej, pojechałam do rodzinnego domu, gdzie czekała na mnie przykra niespodzianka. Rodzice, zrzucając winę na nawał moich zajęć i nauki, nie powiedzieli mi, że babcia jest chora. Leżała od kilku dni narzekając na liczne bóle, nie jadła.


Czekała na przyjęcie do szpitala, gdzie musiała przejść serię badań. Gdy poszła do szpitala poczuła się lepiej, ale podczas moich wizyt mówiła wciąż, że panicznie boi się nowotworu. Lekarz poprosił osobę z rodziny na rozmowę, a że wiem, że moi rodzice dużo by nie zrozumieli, poszłam tam sama. Dowiedziałam się, że to złośliwy nowotwór nerki. Guz o rozmiarach ponad 6 cm. Dodatkowo liczne przerzuty, do płuc i kości. Część kręgosłupa jest już zjedzona, podobnie kość biodrowa. Wtedy uświadomiłam sobie, że babcia od świąt kulała, zrzucając to na bóle w kręgosłupie.


Lekarz powiedział, że decyzja należy do mnie, czy babcię ratować. Z jego słów i pokazanych mi zdjęci tomografii wynikało, że prawdopodobny czas życia to 3-6 miesięcy. Nikt tego głośno nie powiedział, ale przerzuty do płuc i kości nie wróżą łatwego przebiegu. Lekarz zalecił opiekę paliatywną i wsparcie babci w jej ostatnich postanowieniach. Zapytałam, czy jest jakaś szansa żeby guz usunąć i zastosować chemioterapię. Lekarz obiecał, że skontaktuje się z kimś w szpitalu w innym mieście i zapyta o opinię. Wyszłam stamtąd i nie wiedziałam co mam powiedzieć rodzinie. Postanowiłam zagrać va-bank i weszłam do sali z uśmiechem na ustach, usiadłam na łóżku babci i powiedziałam, że lekarze bali się, że to coś strasznego a to tylko guz, który usunie się niezbyt skomplikowanym zabiegiem.


Cała rodzina odetchnęła z ulgą. Kilka godzin później zadzwonił lekarz, powiedział, że jeśli zawiozę następnego dnia całą dokumentację choroby do szpitala w innym mieście, to tam podejmą decyzję. Powiozłam ją z samego rana, porozmawiałam z lekarzem, który zgodził się przyjąć babcię na usunięcie nerki i późniejsze leczenie, w zależności od jej stanu. Obecnie babcia czeka na operację, a ja zostałam z prawdziwą informacją sama. Dodatkowo noszę na sobie odpowiedzialność za potężne kłamstwo, a nawet za odebranie tej kobiecie szansy na przeżycie świadomie ostatnich swoich dni. Ale kocham ją, wiem, że na taką informację zareagowałaby rozpaczą i załamaniem, a to pogorszyłoby jej stan zdrowia.


Nigdy w życiu nie zgodziłabym się na uporczywą terapię i kiedy nie będzie nadziei, pozwolę jej odejść, ale póki co muszę wiedzieć, że wykorzystaliśmy wszystkie dostępne możliwości. Mogę tylko mieć nadzieję, że ta operacja i późniejsze leczenie nie będzie gorszym przeżyciem niż umieranie z powodu raka z niesamowitym bólem od przerzutów w kościach i krztusząc się własną krwią. Codziennie wyobrażam sobie, jak powiem babci prawdę i czy zdążę.
Komentarze (20)

#oDUXt

Mam wrażenie, że straciłam jakieś dwa lata życia. Nie dlatego, że biegałam po jakichś klubach co weekend, nie dlatego, że wpadłam w jakieś nałogi. Otóż nie, historia jest zupełnie inna. Miałam przyjaciółkę. Tą taką z tych szczerych i prawdziwych. Poznałyśmy się w szkole średniej i od tego czasu jesteśmy nierozłączne.

Każdy wolny czas spędzałyśmy razem. W międzyczasie spotykałyśmy się ze swoimi osobnymi znajomymi, ale jednak najważniejsza była ona. Ja dla niej też. Do czasu... Poznała jakiegoś chłopaka i od teraz liczy się tylko on. I tu nie chodzi po prostu o zazdrość. Tylko, że ona zepchnęła nasza 4-letnią przyjaźń na bok dla faceta, którego zna 3 miesiące. Teraz praktycznie się nie odzywa.

Czasu na wyjścia też nie ma, bo przecież jest on. Nie zrozumcie mnie źle, te lata spędzone z nią były najlepszymi w moim życiu... Ale teraz czuję, że trochę straciłam ten czas i tego kogoś kto w nim był, i nadal nie mogę się z tym pogodzić...
Komentarze (18)

#KVnu6

Nie potrafię pozbierać się po śmierci mojej siostry. Minęło już kilka miesięcy od kiedy jej nie ma. Byłam z siostrą bardzo zżyta do tego stopnia, że nie musiałyśmy używać słów żeby wiedzieć co druga chce powiedzieć, dzielił nas rok różnicy wieku. Czasami słyszę jej głos w głowie, jej odpowiedzi na pytania, które sama sobie zadaje, mam zwidy, że ją widzę (najczęściej kiedy jadę samochodem). Zaczęłam chodzić do kościoła chociaż nie byłam katoliczką, jak tylko mogę każdą wolną chwilę spędzam na cmentarzu przy jej grobie.

Moja siostra zmarła z powodu zatrzymania krążenia krwi. Tak po prostu, zasnęła i się nie obudziła (przynajmniej tak twierdzi prokurator). Mój mąż nienawidził mojej siostry, często mówił, że siostra mną rządzi i nie pozwala mi ułożyć sobie życia, a ja widziałam w niej wsparcie i najlepszą przyjaciółkę. Po jej śmierci czuję, że nie jestem sobą, a z dnia na dzień czuję się coraz gorzej. Nasi rodzicie od wielu lat mieszkają za granicą, mój mąż pracuje w delegacji więc nie ma go po 2-3 tygodnie w domu, ale to dla mnie lepiej, ponieważ po śmierci siostry przestałam za nim tęsknić. Nie okazuję mu czułości, często jak przyjeżdża siedzimy osobno i nie rozmawiamy ze sobą.

Zawsze przy mnie była ona, w tych dobrych i złych chwilach, a kiedy jej nie ma czuję, że zostałam sama, ale nie chcę jej nikim zastąpić. Nawet jeśli jakiś znajomy odezwie się do mnie, to unikam kontaktów z ludźmi, ponieważ boję się, że i on zaśnie i się nie obudzi. Mój mąż stara się jak może zastąpić mi siostrę, ale przy każdym jego staraniu wybucham płaczem. Kiedy mąż śpi obok mnie, budzę się w nocy, często nawet kilka razy i sprawdzam czy oddycha. Chodzę do psychologa, czasami pomaga mi to bardziej, czasami mniej. Cokolwiek robię, to robię to dla mojej siostry, żeby była ze mnie dumna. Mam momenty, że myślę nad tym, żeby pójść jej szukać, ale nie mogę zostawić bliskich i tylko to mnie trzyma. Rodzice chcą żebym przeprowadziła się do nich, organizują wszystko żebym mogła mieszkać blisko nich, ale przeraża mnie, że zostawię grób siostry, każdego dnia będę myślała, że ją zostawiłam, jak coś co nie jest mi już potrzebne.

Zawsze miałam plany na życie, w których zawsze była moja siostra, a dzisiaj myślę tylko o tym, żeby przeżyć rodziców, bo tylko ja im zostałam. Za jej życia powiedziałam jej wiele przykrych słów, a w dniu jej śmierci prosiłam o jej wybaczenie, żałowałam tego co mówiłam, żałowałam, że w ostatnich dniach ciężko było nam się dogadać. Czuję, że spędziłam z nią za mało czasu, że jeszcze nie wszystko jej powiedziałam. Zdarza mi się wstać rano i pierwsze co, to chwycić za telefon i zadzwonić do niej, powiedzieć jaki popi*rdolony sen miałam, a po mikrosekundzie uświadamiam sobie, że nie żyje, że już nigdy nie usłyszę jej głosu.
Komentarze (20)

#fciOb

Mam 23 lata i jestem beznadziejnie zakochana w mężczyźnie starszym ode mnie o dziesięć lat, mającym rodzinę. 

Wprowadził się do domu obok mnie. Kiedy tylko zobaczyłam go wysiadającego z jego jaguara to stwierdziłam, że to mój ideał.

Pierwszy raz miałam z nim do czynienia kiedy przyszedł pożyczyć wiertarkę. Od słowa do słowa zaprosiłam go na kawę. Okazało się ze dogadujemy się pod każdym względem: ten sam gust muzyczny i filmowy, ten sam światopogląd. =

Byłam onieśmielona jego wiedzą na wszechstronne tematy, mimo że jestem bardzo oczytana.

Zaprzyjaźniliśmy się. Poznałam jego żonę i dzieci. Strasznie boli mnie to ze nigdy nie będę z nim. Ze nie mogę być na miejscu jego żony, chociaż bardzo bym chciała. Ot takie anonimowe, bo nikomu się do tego nie przyznam i będę umierała z miłości w samotności.
Komentarze (28)

#XON2e

Wiele lat temu jako młoda dziewczyna byłam zainteresowana tematem depilacji włosów łonowych. Wstydziłam się z kimkolwiek o tym pogadać, więc postanowiłam to sprawdzić podglądając inne dziewczyny w toalecie. Może i by się udało zaspokoić ciekawość, gdyby mnie nie przyłapali.
Komentarze (4)
Dodaj anonimowe wyznanie