Ciągle gadam sam ze sobą, wyobrażam sobie drugą osobę i z nią rozmawiam, mieszkam sam, więc nie ma problemu. O życiu, o tym co słychać, co nowego itd. To permanentna samotność, kosmiczny brak odwagi i hiper kompleksy. Moja praca pochłania mnóstwo mojego czasu, nie zmienię jej, bo lepszej w moim mieście nie dostanę, nie wyprowadzę się, bo perspektywa rozpoczynania życia na nowo to koszmar, który zablokowałby mnie totalnie.
Nie skarżę się już, przyzwyczaiłem się, wszystkie święta siedzę sam, jeżeli akurat nie pracuję, wszystkie urlopy, wakacje zawsze sam. Piszę tak tylko, żeby uświadomić niektórych, że serio są na tym świecie ludzie, którzy są ultra weseli, mili i jednocześnie są przesiąknięci samotnością tak bardzo, że utopili się w niej i towarzysko są już martwi. Nie szukam znajomych, bo przez lata stałem się już takim dziwakiem, że nie umiem rozmawiać z ludźmi, nie potrafię.
W liceum miałam dziwną relację z nauczycielem WOS-u. Zaczęło się od dodatkowych zajęć, przygotowałam się na konkurs. Wyglądało to tak: najpierw z klasy wyłaniano jedną najlepszą osobę, potem jedną w szkole, potem w mieście itd. aż do etapu krajowego. Mnie ten konkurs mógł otworzyć drzwi do mojej wymarzonej uczelni. Najlepsi dostawali indeksy i nie musieli startować w konkursie o miejsce. Taki złoty bilet.
Gdy kwalifikowałam się do kolejnych etapów, pan profesor mnie nagradzał pocałunkami i przytulaniem, bez mojej zgody, potem było gorzej. Mówił, że jestem jego ulubienicą. Nie wiedziałam co mam zrobić, nie bardzo miałam komu to powiedzieć, a i tak miałam świadomość, że nikt mi nie uwierzy. Moi rodzice wyjechali za granicę do pracy, a ja zostałam sama w domu, niby pod opieką starszej siostry, ale ona mieszkała ze swoim chłopakiem. Byłam nawet u dyrektora z prośbą o przydzielenie mnie do innego nauczyciela, ale mi odmówił, bo jak stwierdził nasza współpraca przynosiła efekty, szkoła miała więcej nagród i lepiej wypadała w rankingu.
Bałam się co się stanie jak wygram ten konkurs, więc specjalnie napisałam źle odpowiedzi i nie znalazłam się w 10 najlepszych. Profesor znalazł sobie innych olimpijczyków, ja go zawiodłam. Tak naprawdę bałam się, że może mi coś zrobić, bo za każdym razem posuwał się dalej. Indeksu nie dostałam, zrezygnowałam z pisania matury z WOS-u (gdybym ją pisała, musiałabym chodzić na dodatkowe kółko, a nie chciałam już widzieć tego człowieka). Na uczelnię się dostałam z naboru dodatkowego. Wszyscy myślą, że po prostu nie miałam wiedzy i zawiodłam moją szkołę, a ja nawet po latach nikomu się do tego nie przyznałam.
Jestem jedynaczką. Mama miała bardzo ciężki poród, na brata czy siostrę nie było szans mimo wielu prób.
Tak więc ze swojego jedynego dziecka rodzice postanowili zrobić ideał.
Kiedy poszłam do pierwszej klasy, zapisano mnie do szkoły muzycznej na skrzypce, do tego było pływanie, angielski, balet i karate.
Byłam zdolnym dzieciakiem, balet bardzo mi się podobał, ale jak wiecie przy treningach zdarzają się kontuzje. Dla moich rodziców nawet skręcona ręka czy kolano nie były powodem do odwołania zajęć. Z szyną na nodze chodziłam na karate, bo przecież mogę się przyglądać. Wyjątkowo obfity i bolesny okres? (oczywiście później, nie w 1 klasie) - popływasz, to się rozluźnisz.
Do tego musiałam być we wszystkim najlepsza. Nigdy nie miałam weekendu, wakacji czy świąt - były tylko książki od rana do wieczora. Było przepytywanie na wyrywki z podręczników - jedno minięte zdanie to szlaban i awantura. Rodziców nie interesowało nawet, czy rozumiem temat - miałam umieć na pamięć i tyle.
Nie wystarczało, że jestem najlepsza w klasie. Musiałam być najlepsza w szkole. Kropka.
Tak to trwało aż do matury. Tylko raz opuściłam szkołę, po wypadku samochodowym, kiedy leżałam w szpitalu.
Wstyd się przyznać, ale najszczęśliwszym dniem w moim życiu było, kiedy mama złamała rękę i miałam kilka godzin spokoju.
Szybko też nauczyłam się kombinować, żeby nie oszaleć. Przeczytałam chyba cały dział fantasy w miejskiej bibliotece. Niby się ucząc, pochłaniałam książki jedna za drugą.
Pamiętam dzień, kiedy zapomniałam podręcznika i dostałam jedynkę. Nawet nie jestem w stanie o tym opowiadać.
Kilka razy chciałam ze sobą skończyć - ze strachu, bo poszło mi gorzej w szkole. Nikt nigdy się o tym nie dowiedział.
Dzisiaj mam 30 lat. Z rodzicami kontakt mam jedynie na święta przez telefon. Mieszkam w słonecznej Kalifornii, mój mąż jest Amerykaninem polskiego pochodzenia. Gdyby nie on, nie byłoby mnie już na świecie.
Jeśli spodziewacie się dzieci lub je macie - ja wiem, że chcecie jak najlepiej. Ale pozwólcie im być dziećmi.
Kiedy miałam ok. 10-11 lat wspólnie z koleżanką wymyśliłyśmy zabawę, która polegała na wymyślaniu numerów telefonu. Gdy udało się nawiązać połączenie, mówiłyśmy różne żarty w stylu: "Dzień dobry, babcia Jadzia chciała zamówić mszę za dziadka." albo "Zamawiał pan węgiel?".
Oczywiście nikt nie wierzył naszym dziecinnym głosom i ludzie szybko kończyli rozmowę. Pewnego dnia gdy wybrałyśmy przypadkowy numer i udało nawiązać się połączenie, był to nasz ostatni żart tego typu. Odebrał jakiś mężczyzna. Zaczęłyśmy: "Wujek Włodek, jutro będziemy na dworcu w Krakowie, odbierzesz nas?".
Rozmówca ochoczo odpowiedział, że nie może się nas doczekać, ma dla nas wiele atrakcji przygotowanych i nie mamy się bać, bo tym razem nie będzie bolało, gdy będzie się z nami kochał. Nigdy nie powiedziałyśmy o tym nikomu dorosłemu... Z perspektywy czasu rozumiem, że to był duży błąd.
Cała sytuacja w związku z koronawirusem bardzo mnie stresuje; mam męża w grupie ryzyka, ale musi on chodzić do pracy.
Przez to, że może mi go zabraknąć, traktuję każdy nasz stosunek, jakby miał być ostatnim...
Dawno nie było nam tak dobrze w łóżku ;)
Jakoś w wakacje ja ze swoimi rodzicami przeprowadziłem się z mieszkania w bloku do domu, który, przez różne sytuacje po drodze, był remontowany dobre kilka lat. W czasie tego remontu, a także długo po, regularnie dowiadywałem się tego, jak bardzo ciekawa wszystkiego jest moja rodzina, a także znajomi.
Wbrew pozorom, wszystkie te historie są prawdziwe.
Codzienne telefony od członków rodziny z pytaniami o stan prac były właściwie normą. Nie raz zdarzało się, że kilka minut po telefonie przyjeżdżali na miejsce remontu, by na przykład zobaczyć nowe blaty w kuchni albo wyposażenie salonu, które kilka godzin wcześniej zostało dopiero co złożone. Do dziś pamiętam, jak moja ciocia po swoim telefonie, przyjechała chwilę później, i nie była sama, ale tez wzięła ze sobą dzieci i męża, bo chcieli zobaczyć.... okna.
Oczywistym było też, że członkowie mojej rodziny przekazywali dalej dosłownie wszystko, czego się dowiedzieli. Jestem pewien, że jeszcze w ten sam dzień wiedzieli o tym wszystkie osoby, których numery mieli w kontaktach.
Prywatnie wystarczająco się o tym przekonałem, gdy w szkole nie musiałem nawet informować znajomych, że się przeprowadzam, bo oni to już od kogoś wiedzieli. Oczywiste, zasypali mnie licznymi pytaniami w stylu "to kiedy będę mógł zobaczyć twój nowy dom?". Pytały mnie nawet takie osoby, u których o byciu w ich domu mogłem tylko śnić. Bo nigdy mnie tam nie zaprosiły.
Doszło do tego jeszcze coś innego. Liczne odwiedziny. Właściwie mieliśmy je przez dobre kilka miesięcy, co weekend. Raz byli to znajomi moich rodziców, innym razem osoby z dalekiej rodziny, które po raz pierwszy widziałem na oczy. Pamiętam do dziś, jak odwiedziła nas znajoma z podstawówki od mojej mamy, z którą nie miała kontaktu przez jakoś 10 lat, bo ta uznała, że w ramach odnowienia kontaktu zobaczy nasz dom, bo to jest idealna okazja ku temu. Nie było by nic w tym podejrzanego, gdyby znowu nie urwała z moją mamą kontaktu po tych odwiedzinach.
Zdarzało się też, że te odwiedziny miały miejsce bez wcześniejszej zapowiedzi. Niekiedy zdarzało się, że po prostu ktoś pukał do drzwi (głownie znajomi moich rodziców) z zapytaniem, czy mogą odwiedzić nasz dom bo słyszeli że się przeprowadziliśmy. Oczywiście, że mogli wejść.
Najgorsze jednak nie były te telefony odwiedziny i ciekawość dosłownie każdej spotkanej osoby (do tych rzeczy zdążyłem się już przyzwyczaić), ale to, że moi rodzice nie widzieli w tym nic złego. Nie widzieli nic złego w telefonach od ciekawych każdego elementu zabudowy rodziny, nie widzieli też nic złego w odwiedzinach, nawet tych nie zapowiedzianych, nie widzieli tez nic złego w tym, że mój przyjaciel w trakcie swoich odwiedzin zobaczył wnętrze chyba każdej szafy i szafki w domu i wypytał chyba o wszystko, o co tylko mógł. Tylko ja widziałem w tym coś złego.
Może to jest głupie, ale ja naprawdę czuję się ciężko. I chcę jak najszybciej urwać kontakty ze swoją rodziną i znajomymi. Ich ciekawość mnie dosłownie przeraża.
Myślę, że wyznanie tu spasuje bo nikomu nie opowiem o tym, że gdy trzymiesięczne dziecko mojego brata płacze, a ja jestem z nim sama, to mam ochotę je uderzyć albo porządnie nim potrząsnąć.
Raz uległam (popchnęłam dosyć mocno rocznego wówczas syna brata, bo płakał zamiast spać) i do tej pory mam wyrzuty sumienia, bo brzydzę się przemocą i biciem dzieci. A gdy przychodzi co do czego, muszę się pilnować, żeby im nie zrobić krzywdy, bo płaczą...
Żyję z facetem którego nie kocham, brzydzi mnie, jesteśmy ze sobą od 10 lat, raz już go zostawiłam i próbował popełnić samobójstwo, wróciliśmy do siebie, na początku było bosko a teraz? Brzydzę się go dosłownie się go brzydzę, jest wstrętny, a ja głupia, bo boje się że jak go zostawię to sobie coś zrobi. Mam 32 lata, jestem przegrywem. Nie umiem wyjść z tej sytuacji :(...
Gdy w zeszłym roku wróciłem z wakacji, w przykry sposób odkryłem, że moja zamrażarka pełna mięsa... wysiadła. Smród był niesamowity, nie pomagało wietrzenie mieszkania, czyszczenie wszystkiego octem ani wyrzucenie urządzenia na śmietnik. Przyczyną wszystkiego okazał się szczur mojego sąsiada, który jakimś cudem dostał się do mieszkania i niczym postać z kreskówki poprzegryzał kable, smażąc się przy tym na węgiel. Od tamtego czasu prowadzę z sąsiadem cichą wojnę, ponieważ on ma do mnie pretensje o "zamordowanie" jego pupila, a ja nie kryję oburzenia w sprawie uszkodzonego sprzętu i mieszkania śmierdzącego zepsutym mięsem.
W gimnazjum 2014r. zainteresował się mną wuefista. Z początku było to niepozorne często przekręcane w żart, ale z czasem rodziło się to w naprawdę w dobry romans (do którego nigdy się nie dopuściliśmy). Głębokie spojrzenia, do tego stopnia, że mam je cały czas przed oczami, podteksty o seksie, zaczepianie. To było do tego stopnia intrygujące, że my nigdy nawet się nie dotknęliśmy, a ja działałam na niego mocno i najgorzej, że on na mnie też. Jestem pewna po czasie, że darzyliśmy siebie nawzajem jakimś uczuciem, którego nie da się nazwać i to chyba o to chodzi.
Z biegiem lat stwierdzam, że ten Pan naruszył moją psychikę i najgorsze jest to, że chyba nigdy o nim nie zapomnę, bo do tej pory mi się śni.
Dodaj anonimowe wyznanie
