#3LSKn
Po wszystkim poprosiła mnie o odwiezienie jej do domu. Konkretnie – do domu jej chłopaka.
Po wszystkim poprosiła mnie o odwiezienie jej do domu. Konkretnie – do domu jej chłopaka.
#xwJ1r
Niegłupie, przyznam, niegłupie.
#S5X44
Myślę, że jest tu sporo osób, które spotkały się z takim zjawiskiem.
"Trzeba zrobić drugie dziecko, żeby zajęło się tym niepełnosprawnym".
Mój brat ma ciężki autyzm, padaczkę, a do tego zachowania agresywne i autodestrukcyjne. Od dziecka wiedziałam, że to mój braciszek, że muszę się nim opiekować, bo wymaga pomocy i kiedyś jego życie będzie zależne ode mnie. Rodzice wpajali mi to od samego początku i brałam to za pewnik.
Mimo to bałam się go, bo czasami z niczego zaczynał mnie bić, a był ode mnie 7 lat starszy, silniejszy, większy. Wszystko w moim domu było podporządkowane pod brata - rodzaj jedzenia, pory posiłków, kanał w tv, wyjazdy.
Mama nie pracowała, zajmowała się bratem, ojciec zarabiał.
Pierwszy okres buntu miałam w gimnazjum, gdy chciałam gdzieś wyjść ze znajomymi, jednak mama kazała mi się wtedy opiekować bratem. Zaczęłam ją prosić, narzekać, że nigdzie nie wychodzę, na co odparła mi, że po to mnie zrobili, żebym się nim zajmowała. I od tego momentu nic już nie było takie same. Nie czułam się kochana, akceptowana, a nawet uważałam, że jestem wykorzystywana.
Gdy dostałam się na naprawdę dobre studia w innym mieście, dla nich to był cios, że nie będę już w domu, że im nie będę pomagać. Kazali mi przemyśleć decyzję. Płakałam po nocy, bo naprawdę oczekiwałam, że się ucieszą, będą dumni. Dodatkowo zajmowanie się bratem było coraz trudniejsze. Był za duży, za silny, żeby nad nim zapanować. Raz gdy mnie uderzył miałam podbite oko, spuchniętą twarz, mamie złamał palce.
Na studiach wreszcie byłam panią swego losu. Zaczęłam też pracować jako barmanka wieczorami, uniezależniać się od rodziny. I przyznam, że z miesiąca na miesiąc coraz rzadziej się z nimi kontaktowałam, potem jeździłam tam tylko na święta.
Na te święta do nich nie pojechałam, spędziłam je z rodziną chłopaka w górach, było super.
W marcu moja mama musiała mieć operację, więc pojechałam do domu, żeby pomóc, ale robiłam wszystko na odwal się. Pomagałam jej w czynnościach domowych, w gotowaniu, ale brata totalnie olewałam. Mama stwierdziła, że nie tak mnie wychowała, że jest mną bardzo zawiedziona, że w przyszłości będę za niego odpowiedzialna i musimy mieć jakiś kontakt.
Jakiś kontakt? On nie ma z nikim i niczym kontaktu. Odparłam jej zgodnie z prawdą, że nie planuję się nim zajmować, że jeżeli będzie taka potrzeba, to oddam go do domu opieki. Płakała, krzyczała na mnie i kazała mi się wynosić.
Wzięłam wszystkie swoje ciuchy, pamiątki, dokumenty, świadectwa i wyszłam.
Minął miesiąc od tej sytuacji. Nie próbowali do mnie dzwonić.
A mi jest... zaskakująco dobrze. Jestem szczęśliwa, czuję się niezależna. Mam takie wrażenie, że odzyskałam własne życie. Nie czuję wstydu, tylko... dumę? Dziwne?
#RidYC
Sytuacja wygląda tak, że Adam (imię zmienione) mieszka razem z mamą, jednak ich przestrzenie są wydzielone. Przez ostatnie wydarzenia z koronawirusem po prostu przeniosłam większość rzeczy do niego i tam teraz przemieszkuję, skoro nie mam na co dzień uczelni.
Moja „może przyszła” teściowa nie ma oporów przed maniakalnym dzwonieniem do chłopaka i wchodzenia do jego części pod nasza nieobecność lub gorzej - w sytuacjach intymnych. Nie zrozumcie mnie źle, ja ją bardzo lubię i chcę, żebyśmy miały dobry kontakt. Jednak czasami czuje jakbym z nią musiała konkurować o jej syna. Nie pamiętam posiłku, filmu, spaceru niezakłóconego jej telefonem o byle pierdołę, albo całodobowe pisanie SMS.
Jedyne o co się kłócimy z Adamem to o moje prośby o wyznaczenie pewnych granic z nią. Poza tym tworzymy naprawdę dobraną parę. Jedyne co mnie blokuje przed całkowitą pewnością tej relacji jest wpływ jego mamy na nasze życie. Chcę mieć kontakt z „teściową”, ale nie chcę, żeby to ona miała wpływ na większość naszych decyzji, bo nasz związek jest całkowicie odsłonięty dla niej. Nawet w najprostszych kwestiach ona musi dociekać. A wszelkie próby ustalenia czegokolwiek z mamą Adama kończy się tak, że my wychodzimy na tych złych, bo chcemy ją zamknąć w czterech ścianach i że ma „jak w Auschwitz”. Od skrajności w skrajność.
Nie chcę mieć wrażenia, że ja o ten związek muszę z kimś konkurować, bo najzwyczajniej w świecie jestem zazdrosna o jego mamę.
Musiałam to w końcu wydusić.
#VB2Gx
Chłopakowi (dajmy mu ksywkę Monczek*) dokuczali nawet nauczyciele, zwłaszcza wf-men. Powszechnie uważano go za geja choć nim nie był. Każdy dzień w szkole łączył się dla niego z upokorzeniami i atakami. Ja również nie byłem bez winy, zwłaszcza, gdy odbierał na początku mój brak agresji jako chęć przyjaźni - nachodził mnie w domu i chciał się strasznie kumplować, ale go pogoniłem po tym jak chciał żonglować moimi kotami, nie wyszedłem jednak nigdy poza złośliwe teksty. Bo o ile serce mi się kraja na myśl o wszystkich prześladowanych, niedostosowanych dzieciach: biednych ciamajdach, szarych myszkach, osobach o innej orientacji seksualnej, ofiarach patologii itp. Monczek niestety był chamski i obiektywnie patrząc, strasznie wkurzający. Działał na nerwy nawet katechetce, która była świętą kobietą. Co gorsza dokuczał też zwierzętom. W końcu dowiedziałem się również dlaczego stracił swojego jedynego przyjaciela - podkradał mu różne rzeczy gdy był u niego w odwiedzinach.
Ogrom prześladowań jakich jednak doświadczył był przerażający. Po latach zwykłem żartować z przyjaciółmi, ze szkoły, że powinni do niego zadzwonić i przeprosić go, to może skreśli ich z listy ludzi do zamordowania, która wisi nad jego łóżkiem.
Kilka miesięcy temu dostałem wiadomość, że pojutrze odbędzie się jego pogrzeb. Nie dożył 33 lat. Popełnił samobójstwo mając 22-letnią żonę i kilkumiesięczne dziecko. Nie wiem jakie były tego przyczyny, ale pierwsze co pomyślałem to: "Zabiliśmy go". Jego pogrzeb był jednym z najdziwniejszych na jakich byłem: ksiądz rozwodzący się nad samobójstwem, mało ludzi, z całej szkoły przyszło tylko 5 osób z naszej gimnazjalnej klasy, w tym ja. Wymieniliśmy się kilkoma śmiesznymi historyjkami z nim, jak to siedząc w pierwszej ławce tuż przed polonistką wyciągał opracowania lektur i przepisywał je do pracy, a na pytanie nauczycielki co robi odpowiedział, że chciał się "zainspirować". Wszyscy starali się być cool, nikomu nawet przez myśl nie przeszło, że mogliśmy się do tego przyczynić, albo naprawdę wszyscy pozapominali po latach. Choć byliśmy dorosłymi ludźmi zapachniało mi to tym samym stadnym okrucieństwem, które kiedyś przejawialiśmy jako dzieciaki. Nigdy bardziej nie odczułem jakie życie jest okrutne. Pointy nie ma, chciałem to z siebie wyrzucić.
#3MI0I
A faceci jak to faceci na wakacjach - podrywają dziewczyny, żeby podbić sobie samoocenę i zaimponować kumplom.
I tak właśnie było ze mną. Poznałem dziewczynę w klubie, dobrze się bawiliśmy i noc spędziłem u niej. Oczywiście nie zamierzałem mieć z nią więcej kontaktu, dlatego zmyśliłem moje imię, wiek i miejsce, z którego pochodzę.
Następnego dnia opowiedziałem kolegom ze szczegółami jak spędziłem noc i jak udało mi się urobić tę dziewczynę. Oczywiście znaleźliśmy ja również na FB, żebym mógł im lepiej zobrazować co się działo.
Wróciliśmy z wakacji i byłem pewien, że historia została zamknięta razem z przekroczeniem granicy województwa. Ale nie. Być może kojarzycie posty na różnych grupach na FB, gdzie dziewczyny szukają chłopaków, z którymi się bawiły w jakimś klubie i teraz mają dla nich niespodziankę.
Tak też było że mną. Znajomy wysłał mi post, w którym są dane osoby, którą jeszcze nie tak dawno byłem. Byłem przerażony, ale też wiedziałem, że jestem anonimowy, dlatego postanowiłem to zostawić tak jak jest. Na szczęście chłopaki, którzy o całej sytuacji wiedzieli, zachowali się tak jak się spodziewałem, czyli śmiali się z posta i głupoty tej dziewczyny, co wtedy było mi bardzo na rękę. Co jakiś czas wchodziłem na jej profil, żeby sprawdzić jak jej się układa, ale po kilku miesiącach zablokowała konto dla nieznajomych i już nie mogłem jej śledzić. Próbowałem też stworzyć fake konto i dodać ja do znajomych, ale nie zaakceptowała mojego zaproszenia. Czas mijał, a ja coraz mniej się sprawą interesowałem.
Jakiś czas temu spotkałem jednego z kumpli, z którym wtedy byłem na wakacjach.
Zaczęliśmy wspominać młodość i ten pełen przygód wyjazd. Wspomnienia wróciły, wyrzuty sumienia też. Po raz pierwszy od dłuższego czasu znowu postanowiłem wejść na jej profil. Co prawda konto było zablokowane, ale mogłem zobaczyć zdjęcie profilowe. Na zdjęciu były trzy osoby. Kobieta, mężczyzna i dziecko, chłopiec. Chłopiec tak łudząco podobny do mnie, że nie miałem wątpliwości - to mój syn.
Kiedy zobaczyłem to zdjęcie, obraz uśmiechniętej i szczęśliwej rodziny, poczułem niesamowita pustkę i żal.
Przepłakałem całą noc. Myślałem tylko o tym, jakim dupkiem byłem i jak bardzo żałuję, że wtedy się nie odezwałem. Że nie nawiązałem żadnego kontaktu. Dziś siedzę w pustym mieszkaniu z rozdartym sercem i zastanawiam się, czy wysłać wiadomość, którą od kilku dni kilkukrotnie pisałem, edytowałem i usuwałem.
#q48w0
Mam dość napiętą atmosferę w domu. Mieszkam z moją dziewczyną, babcią i mamą. W dobie koronawirusa staram się wychodzić jak najrzadziej z domu. Zakupy raz na 10 dni, ze środkami ostrożności typu maseczka i rękawiczki. Pracuje zdalnie, dziewczyna tak samo.
Chodź staramy się tak bardzo to reszta rodziny ma apele władz głęboko w poważaniu. Brat na zlecenie babci jeździ po sklepach budowlanych załatwia rzeczy na działce, które można by było odłożyć w czasie. Oczywiście przyjeżdża do nas po kilka razy w tygodniu zdać relacje babci. Chociaż widuje ludzi, nie zabezpiecza się wcale. To samo z moim tatą...
Wykańcza dom, w którym obecnie mieszka nie ograniczył kontaktu z ludźmi i też nas odwiedza. Według nich koronawirus to propaganda. Jeżeli mi coś nie pasuje to mam siedzieć w swoim pokoju i nie wychodzić. Oczywiście Wielkanoc u nas też będzie "huczna"... #pocozostawaćwdomu
#ACZLC
Podczas codziennego wysłuchiwania statystyk zgonów i zachorowań zostałem oskarżony o to, że mnie to nie rusza (kolejną cyfrę skwitowałem zwykłym "aha"). Bo to prawda! Nie trafia do mnie liczba 15 zgonów dziennie, podczas gdy w innych krajach jest ich kilkaset. Czy mogę coś zrobić, żeby pomóc? Nie.
Nie jestem naukowcem, lekarzem, krawcem, policjantem, strażakiem itp. Siedzę w domu na dupie, jak rząd przykazał, zakupy raz na kilka dni itd. Mam usiąść i płakać, bo 15 obcych mi osób zmarło? Ludzie umierają codziennie bez tego i też jest źle. Napiszecie, że inaczej będę śpiewał, jak ktoś w mojej rodzinie zachoruje i będzie bliski śmierci. OCZYWIŚCIE, ŻE TAK! Bo to będzie bliska mi osoba!
Statystyki i tak codziennie sprawdzam po to, żeby być na bieżąco z informacjami. Oszczędności wystarczy mi na jakieś 3 do 5 miesięcy życia, gdybym stracił pracę. Po tym, jak już wszystko jebnie, to zacznę się martwić. Póki co żyję na tyle normalnie, na ile można.
#WWeL1
Najgorsze jest w tym wszystkim to, że ludzie nie chcą się zmienić, bo nie widzą problemu. Nie potrafią dostrzegać konsekwencji dla społeczeństwa i przyszłych pokoleń poprzez czyny i decyzje jakie dokonują w swoim życiu. Rodzą dzieci mając sami zepsute życie i nawet tego nie widzą, oszukują się, że ich życie nie jest zepsute. Psują tym samym życie dzieciom i dalej tego nie widzą. Ślepota na głupotę ludzką, to gorsza choroba niż wirus...
#bNg2J
W kuchni przygotowałem nam do kolacji wystrój jak z restauracji. Wszędzie poustawiałem i zapaliłem świeczki, wokół stolika umieściłem kwiatki, włączyłem romantyczną muzykę, a stół zastawiłem najładniej jak potrafiłem. W salonie zrobiłem nam kino. Zrobiłem popcorn, podłączyłem duże głośniki do telewizora, zasłoniłem rolety by było ciemno i przygotowałem super wygodne siedziska z poduszek na kanapie.
Niby nic, a wiecie, jaka była zadowolona? Stwierdziła, że to najlepsza rocznica jaką do tej pory obchodziliśmy, bo cały dzień spędziliśmy wspólnie. Kocham moją dziewczynę i cieszę się, że potrafi doceniać takie gesty, które w moim wykonaniu są oznaką miłości do niej.