#BjHI3
Ja tak bardzo boję się, że moja dziewczyna źle się czuje przez kwarantannę, że specjalnie z nią przegrywam, bo wygrywanie sprawia jej ogromną frajdę.
Ona polepsza humor mi, a ja jej. To chyba całkiem udany związek :)
#0bdrl
Przed dziećmi byliśmy bratnimi duszami, przy pierwszym dziecku mąż bardzo dużo pracował, jak wracał ja byłam koszmarnie zmęczona, zaczęło się psuć między nami. Decyzja o drugim dziecku była świadomą decyzją dwóch dorosłych osób. Nie naprawialiśmy dzieckiem związku, po prostu wydawało nam się że się ogarnęliśmy.
Ciąża była ciężka, w badaniach było wszystko ok, ale ja czułam się koszmarnie. Mój mąż się wściekał, bo spora część obowiązków spadła na niego. Miał ciężko, ale ja nie byłam leniwa. Ciągle kłótnie.
Obecnie dziecko jest nieodkładalne. Drugie nie zajmie się długo same, dopóki dzieci nie śpią to ja nie siadam. Mąż pomaga, chociaż on musi mieć czas na fajka itp. Niby się nie kłócimy, potrafimy rozmawiać o problemach, ale rozwiązania są poza zasięgiem, jesteśmy niezłymi rodzicami, ale między nami nie ma nic.
Niby fizycznie próbujemy, ale nie ma tego czegoś. Zbliżenia nawet jak są udane to emocjonalnie nie są. Mąż się wyniósł na kanapę. Mi szczególnie wieczorem brakuje choćby przytulania.
Mąż dzień w dzień po ogarnięciu dzieciaków siada przed komputerem, odpoczywa. Nie potrafi odpocząć ze mną. Rozmawiamy tylko o dzieciach albo o pracy (wspólna firma), ewentualnie o bezsensownym życiu mojego męża albo o problemach między nami. Ja wiem, że jest chory, martwię się, próbuje wspierać, totalnie nie rozumiem skąd takie myśli, boję się bardziej radykalnych kroków, jednocześnie koszmarnie brakuje mi zwykłej bliskości. Przytulania. Słowa kocham cię, wypowiedzianego przez męża. Jestem matką, kucharką, sprzątaczką, sekretarką, terapeutką, kochanką, ale nie sobą. Nie mam nikogo kto by dał mi poczucie bliskości, bezpieczeństwa. Nie mam myśli jak mój mąż. Moje życie ma sens. Mam plany, marzenia. Kocham męża, dzieci. Wieczorami staram się rozwijać. Po prostu jestem sama.
W święta, mimo naprawdę fajnego dnia, znowu wieczór spędziłam sama. W pokoju z mężem, ale sama. Proponowałam różne formy, żeby chociaż w święta pobyć razem. Zostałam odpowiedź, że umówmy się na jutro. Cholera mnie bierze.
Podjęłam decyzję. Nie bawię się w półśrodki. Opcja kochanki odpada. Drobne gesty odpadają. Źle się czuje ostatnio w tej roli i albo mamy wszystko albo nic. Mam nadzieję, że to nie zabije mojego męża, bo mojego małżeństwa chyba się już bardziej dobić nie da. Nie zamierzam się fochać, kłócić, czy prosić. Możemy żyć ze sobą jak przyjaciele, albo jak małżeństwo. Nie ma nic po środku. Boję się do czego to doprowadzi, ale ja też jestem ważna.
#zccLk
Pamiętam to jak dzisiaj. Byłem pełen adrenaliny, energia buzowała mi w żyłach. Przygotowania do "dnia finałowego" zajęły mi trzy miesiące, a czas ten wrył mi się w pamięć. Po kolei wszystko sobie układałem, od narzędzia zbrodni do dogodnego miejsca porzucenia ciał. Po zrealizowaniu wszystkiego chciałem oddać się dobrowolnie w ręce policji. Zabić rodziców i dziadków miałem za pomocą broni palnej, którą nielegalnie kupiłem - i do dzisiaj mam ją w szafce w biurku (nie chciałem jej wyrzucać). Ciała rodziców miałem zawlec do pokoju i ułożyć na dywanie tak, by oboje się przytulali. Ciała dziadków miały być ułożone w tej samej pozycji, ale w ich mieszkaniu. Mężczyznom miałem ściągnąć bokserki, by ich przyrodzenie z jakiegoś powodu było na widoku. Nie chciałem zacierać śladów, ubierać rękawic czy jakkolwiek się zabezpieczać. Nawet chciałem się pobrudzić i pozostawić odciski na ich skórze i rzeczach.
Dlaczego chciałem to wszystko zrobić?
Mój tata od lat męczył się z chorym kręgosłupem. Problemy były tak poważne, że w zleceniach miał operację za operacją. Nie chciał "dać się pokroić", więc cierpiał tylko bardziej. Obciążał moją mamę psychicznie tak, że ta wariowała, potrafiła rzucać talerzami czy kopnąć psa łamiąc mu żebra. Płakała każdej nocy z wykończenia, a tata wkrótce został zwolniony z pracy, bo nie był w stanie wykonywać obowiązków. Zaczął się horror w domu, tata potrafił mamę nawet bić. Z bólu chlał i ćpał. Chciałem mu ulżyć. Jednak wiedziałem, że mama się załamie wiedząc, że tata umarł (mimo wszystko go kochała), a ja siedzę w pierdlu. Dlatego załatwiłbym i ją. Wiedząc zaś, że babcia dostałaby zawału albo próbowała nawet mnie zabić, strzeliłbym i do niej. Dziadka zabiłbym, bo bez babci by sobie nie poradził w życiu.
Dzień finalny nastał. Jednak zamiast strzelić do taty, a mierzyłem do niego - strzeliłem sobie w stopę. Trafiłem do szpitala. Potem do psychiatryka.
Dzisiaj mam własną rodzinę. I nikt, ani żona, ani dzieciaki, nie wiedzą o mojej przeszłości. Moja rodzina ma się lepiej, tata jest po operacjach i na rencie, nikt nie wspomina o tych wydarzeniach. Traktujemy siebie zwyczajnie.
Jednak ja to wszystko doskonale pamiętam.
PS Broń ukryta jest tak, że nikt jej nie znajdzie. A nawet jeśli ktoś się na nią natknie, to zabezpieczona jest w pudełku na kod (taki minisejf) który znam tylko ja.
#1tEiD
#VNlZh
Kiedy przez 24 godziny jesteś zamknięty i odizolowany, każdy dzień jest do złudzenia podobny do poprzedniego.
Czujesz się jak w więzieniu, ale przecież to nie więzienie, masz dostęp do pewnych luksusów.
Każdego ranka, o 8.00 stoi przed tobą kawa, sok pomarańczowy, jajecznica i owoce. Po śniadaniu szklanka wody, a z nią witamina D, C, probiotyki i oczywiście antydepresanty, bo istnieje ryzyko, że twoja głowa zabije cię szybciej niż wirus.
Twój dom zaczyna przypominać celę, ale zdajesz sobie sprawę, że przed epidemią czułeś się tak samo i nie wiesz, czy kwarantanna ma z tym w ogóle coś wspólnego.
To twój mózg skazał cię na to cierpienie. Dożywotnie, bez wcześniejszego zwolnienia. Leki tłumią ból głowy i żołądka, pomagają jeść. Ale nie eliminują wszystkich objawów.
Drapiesz się do ran, bo to przynosi ulgę. Przynajmniej chwilową. Dlatego musisz wszystko robić w rękawiczkach, jak w kajdankach. Z bólu i bezsilności zagryzasz zęby, które później bolą jak diabli, co daje ci jeszcze jeden powód do bezsenności.
Jedyne miejsce, w którym mogłeś się uspokoić to las. Ale teraz nie masz do niego prawa. Nie masz już prawa do niczego. Jedynie zachować milczenie.
#dRyXd
Nie przelewało nam się, chociaż w szkole odnosiłam sukcesy i marzyłam o studiach, to z nich zrezygnowałam ze względu na brak funduszy. Teraz zostałam mamą, siedzę w domu z dzieckiem i momentami mam ochotę stąd uciec.
Codziennie sprzątam, piorę, gotuję obiady, piekę ciasta, zajmuje się synkiem i zwyczajnie chciałabym, żeby ktoś to docenił. Brakuje mi wieczorów spędzonych przy książce. Brakuje mi dni, kiedy mogłam wszystko rzucić i wyjść na rower. A przede wszystkim brakuje mi rozmowy z kimś kto to zrozumie.
#Jy6w1
Tylko że koleżance robienie mi tatuażu szło lepiej. Mam rozlany napis „Jakie życie taki rap”. Wtedy wydawało mi się, że to super pomysł, dziś mi wstyd. Jest z daleka nieczytelny, bo litery są zlane.
Jest mi za niego wstyd od kilku lat. I z tego powodu nie pokazuję stóp i kostek. Jak idę na basen albo nad jezioro, to cały czas się boję.
#uQb0P
I niech ktoś mi teraz powie: dla kogo te kobiety tak się stroją? Bo jeśli dla siebie i dla partnerów, to niezależnie od okoliczności powinny to robić, a tak nie jest. U wszystkich moich kumpli sytuacja podobna - laski chodzą zapuszczone i nie widzą sensu dbania o siebie. Takie to kobiece hipokrytki.
#SBwBB
Kilka lat temu pojechałam z rodzicami do parku wodnego, dokładniej do term, gdzie były różne atrakcje jak jacuzzi, czy solanki.
Miałam mieć na sobie ładne bikini, a moje włosy ewidentnie zakłócały harmonie. Wydepilowałam się dokładnie dzień przed wyjazdem, nie omijając okolic bikini. Jednak, że robiłam to tanią i nie zbyt ostrą jednorazówką, skaleczyłam się w kilku miejscach, intymnych szczególnie.
Następnego dnia gdy byliśmy już w ośrodku, po jakimś czasie znudziło mi się pływanie i zdecydowałam się wejść do leczniczych solanek.
Piekło tak jakbym polewała się spirytusem. Jak szybko weszłam, tak po chwili prawie wyleciałam stamtąd pod prysznic.
Od tamtego czasu golę się minimum 3 dni przed wyjazdem.