#3u5YD
Niesamowicie podniecają mnie przemówienia Grety Thunberg.
#e9UJL
Jestem z zawodu policjantem. Rok temu na służbie przechadzałem się warszawskimi bulwarami. Wiadomo, było tam dużo nieletniej młodzieży z piwkiem w lewej ręce, a w prawej z papierosem. Większości odpuszczałem, chyba że byli bardzo głośni. Już kończyłem obchód kiedy zobaczyłem chłopaka mojej córki całującego się z jej koleżanką, która czasami bywała u nas w domu. Przy okazji popijali sobie wódką czy czymś innym. Zrobiło mi się ogromnie żal mojej córki. Jako, że wiedziałem, że chłopaczysko i przyjaciółka są nieletni, to z przyjemnością ich spisałem. Poznali mnie, próbowali pożartować z tatusiem policjantem. Wróciłem do domu, wziąłem córcię na kanapę i jej delikatnie opowiedziałem.
Następnego dnia wróciła do domu po zerwaniu z chłopakiem i kłótni z koleżanką. Do wszystkiego się przyznali. Córce było przykro, ale miała tę satysfakcję, że zostali "nakryci".
#NY1fA
Zostałam wychowana w tradycji chrześcijańskiej, w domu bardzo pobożnych katolików.
Nie chcę zanudzać. Powiem po prostu, że są to głęboko wierzący ludzie.
Ja nigdy nie czułam się tego częścią. Chodziłam na Mszę, bo musiałam, odstałam godzinę i mama była zadowolona. Nic ponad to.
Kiedy dorosłam, przeprowadziłam się z mężem do Anglii i tu osiedliśmy na stałe. Nasz ślub, oczywiście kościelny z przymusu, był rodzinnym skandalem, bo zrobiliśmy na "tylko" 40 osób.
Mąż ma do wiary taki sam stosunek jak ja. Nie mieliśmy odwagi przez długi czas powiedzieć otwarcie rodzicom, że jesteśmy niewierzący, ale któregoś dnia coś we mnie pękło. A stało się to po rozmowie z mamą, która uznała, że moje komplikacje przy porodzie córeczki są spowodowane tak długim zwlekaniem z ciążą (staraliśmy się 3 lata). Nie przyjęła do wiadomości, że nie będzie kolejnych. Tylko się módl - powtarzała, ignorując fakt, że przy porodzie pękła mi macica, a ostatecznie ją usunięto (komplikacje).
Tak oto staliśmy się czarnymi owcami rodziny. Wyklęto nas i zerwano kontakt.
Minęły 3 lata i dziadkom tęskno się zrobiło za wnuczką. Nie ograniczaliśmy małej kontaktu. Zawsze ją uczyłam, że każdy człowiek ma ogromną wartość, bez względu na płeć, kolor, rasę czy wyznanie. Wyrosła na piękną, mądrą kobietę. Jednak za młodu z każdej wizyty u dziadków wracała z rewelacjami typu, że ci a ci są brudni, że ci a ci są źli i choróbska roznoszą, że nie będzie się bawić z koleżanką, bo jej mama ma drugiego męża itp. Również na nas suchej nitki nie zostawiali.
Muszę tutaj dodać, że my nie jesteśmy w domu mile widziani i kiedy jesteśmy w Polsce, śpimy we własnym mieszkaniu, a tylko córka ich odwiedza.
Nas nie chcą widzieć.
Miarka się przebrała, gdy mając z 9 lat mała wróciła i wykrzyczała mi, że nie chcę jej urodzić braciszka, bo mi się nie chce, jestem egoistką i nie mam duszy. Tak. Takie rozmowy odbywała z nią babcia.
Jeden telefon zakończył kontakty z dziadkami. Odgrażali się, grozili policją, donosem, że bijemy dziecko itd. Na szczęście morze to bezpieczny dystans.
Weronika ma obecnie 18 lat, ja 42. W swoim życiu miała okres fascynacji wiarą, sama zgłębiała i wyciągała wnioski. Nigdy nie dołączyła do żadnej z nich.
Jaki morał z tej opowieści?
Może taki, że to nie religia czy rasa decyduje o wartości człowieka.
Że ślepa, bezrozumna wiara rozbija rodziny i niszczy życie zamiast je scalać.
Przykro mi, że tak szybko i w taki sposób straciłam rodziców. Dla mnie umarli dawno temu.
#cQSAM
Siedziałem na ławce w parku, robiąc sobie przerwę podczas wycieczki rowerowej, ale też trochę porozkoszować się przyrodą. W parku było spacerowało kilka osób, ale ogólnie dużo osób nie było.
W pewnym momencie zauważyłem parę mężczyzn idących za rękę i rozmawiających, a gdy przechodzili tuż obok mnie, to mijała ich pewna kobieta z około 6-letnim synkiem i wywiązała się z tego taka rozmowa między synkiem, a jego matką:
- Mamo dlaczego ci panowie trzymają się za ręce?
- Bo zapewne się kochają.
- Ale jak to? To pan może kochać innego pana???
- Każdy może kochać kogo tylko chce i ty też możesz kochać kogo tylko chcesz.
- Mamooo, a czy to znaczy, że mogę kochać ciastka?
- Tak, to znaczy, że możesz kochać ciastka...
I odeszli w głąb parku, a ja z łezką w oku pomyślałem, że dobrze, że są na świecie jeszcze ludzie, którzy umieją przekazać dzieciom prawdziwe wartości.
#hnPLO
Gdy jeszcze chodziłem do liceum, często wychodziłem z domu pod byle pretekstem i szedłem na dworzec lub do najbliższego przejazdu popatrzeć na pociągi. Później wybrałem studia w miejscowości odległej o kilkadziesiąt kilometrów, zbyt blisko, żeby był sens wynajmować pokój/stancję, ale tak żebym prawie codziennie miał ok. 3 godziny przyjemności jazdy pociągiem. Chciałem nawet zbudować w domu makietę linii kolejowej, zbierałem na to kasę, ale w domu się nie przelewało, studia też kosztowały i niestety skończyło się na marzeniach. Moja fascynacja miała nawet podtekst seksualny, wielokrotnie masturbowałem się w pociągu, zdarzyło się nawet parę razy zrobić to z dziewczyną w kolejowym kiblu, czy pustym przedziale.
Nie zostałem kolejarzem, nie zbudowałem nigdy makiety, jakoś pod koniec studiów fascynacja koleją mi przeszła, nie wiem dlaczego, tak po prostu bez jakiegoś powodu. Dalej lubię jeździć pociągami i gdy mam wybór zawsze wybieram kolej, nadal posiadam całkiem sporą wiedzę z zakresu kolejnictwa, interesuję się tym, chociaż nie tak bardzo jak kiedyś. Wiele osób wie, że interesuję się kolejnictwem, ale nikt nie wie jak bardzo mi kiedyś odbiło.
#8D2o4
Czarę goryczy przelała impreza urządzona przez dzieciaki wielkanocnego wieczoru. Po prostu zgłosiłam imprezę na policję, a oni zajęli się resztą. Nie żałuję.
#18ouB
Gdy moja matka miała 18 lat, zaszła w niechcianą ciążę. Ojcem dziecka był okoliczny patus, który wkrótce po moich narodzinach zmył się. Matka prawdopodobnie dokonałaby aborcji, ale religijna rodzina odwiodła ją od tego pomysłu.
Wraz z mamą pomimo braku pieniędzy wiodłyśmy całkiem dobre życie, do czasu aż nie poznała kolejnego partnera, z którym wzięła ślub. Wkrótce nowy tatuś zaczął traktować mnie jak śmiecia i dawać mi do zrozumienia, że jestem niechciana. W wieku kilku lat byłam często zamykana w pokoju, żebym nie przeszkadzała. Problem pogłębił się po narodzinach przyrodniego rodzeństwa. Wtedy już zarówno matka, jak i jej partner dawali mi do zrozumienia, że jestem niechciana. Całe dnie spędzałam zamknięta w pokoju, często chodziłam głodna, nikt nie interesował się moim życiem. Już jako dziecko miałam myśli samobójcze i okaleczałam się.
Dziś jestem dorosłą osobą z wieloma problemami psychicznymi. Ciągle odczuwam konsekwencje braku miłości w dzieciństwie, zmagam się też z depresją. Często myślę, że wolałabym się nie urodzić.
Właśnie tak wygląda życie niechcianych dzieci. Zanim następny raz krzykniecie, że każde dziecko powinno się urodzić, zastanówcie się dwa razy.
PS Rodzina odwodząca matkę od aborcji nigdy mi nie pomogła, a gdy doświadczałam przemocy, odwracali głowy, bo to nie ich problem.
#JURkA
Zrobiłam już cały słoiczek pamiętając, że jak posmaruje się za grubo, to będzie źle. Wszystko ładnie, wszystko pięknie, aż do dzisiejszego wieczoru.
Została mi już taka ładna końcówka, na raz za dużo, na dwa za mało. Nałożyłam to wszystkim na ciało, owinęłam się folią i leżę. Powinno się w tym siedzieć jakieś 40 minut. Wytrzymałam 3. Poparzyłam dupsko i brzuch.
Teraz to siedzę gołą dupą na kafelkach, to się kładę na brzuch. Zaczyna mi już brakować zimnych kawałków podłogi w łazience :(
#2Ar20
Uwielbiam wyobrażać sobie taką prawdziwą walkę między matkami dwójki dzieci z największą ilością lajków - jak się ciągną za włosy, krzyczą, drapią pazurami w wielkiej bitwie o polubienia. Często też czysto złośliwie wchodzę w link wysłany przez taką znajomą i zostawiam lajka pod zdjęciem innego, losowo wybranego dziecka, jednocześnie koleżankom odpisując coś w stylu "OK, zrobione :) ".