To było 10 lat temu przy mojej komunii. Gdy ciocie dowiedziały się, że czas na moją komunię, dostałam parę pięknych sukienek. Oczywiście musiałam zdecydować, którą będę miała w ten dzień, a które na "biały tydzień".
Na dzień komunii wybrałam piękną białą sukienkę z różyczką z boku, wyróżniałam się z tłumu jednakowych sukienek. Na przyjęciu gdzie była rodzina dostałam parę kopert z pieniędzmi. Uznałam, że je schowam, ponieważ starszy brat mówił, że jak oddam rodzicom, to one znikną. Koperty schowałam, ale niestety zapomniałam gdzie. W jakiś czas po nieudanych poszukiwaniach każdy zapomniał o tym incydencie.
Parę tygodniu temu w osiemnaste urodziny postanowiłam, że pozbędę się zabawek i rzeczy, które były do oddania dla rodziny bądź ludzi, którzy ich potrzebują. Na strychu znalazłam karton, w którym była moja suknia z komunii. Wyjęłam ją i wtedy zobaczyłam, że pudło z boku jest rozwalone, a na dnie poza jakimiś duperelami są koperty.
Wyjęłam je i nie mogłam uwierzyć, znalazłam swoje komunijne pieniądze. Prawie dwa tysiące złotych leżało na dnie kartonu przez dziesięć lat. To był najlepszy prezent na moje osiemnaste urodziny, do tej pory wszyscy się śmieją, że odkładałam na osiemnastkę.
Na studiach mieszkałam na stancji u pewnej rodzinki. Piętro dzieliłam z pięknym synem właścicieli domu. Korytarz między naszymi pokojami był dość małym pomieszczeniem, a toaleta znajdowała się zaraz koło pokoju Pawła. Wstydząc się odgłosów, jakie wydobywają się z czeluści mojego dupska, robiłam kupę do słoików lub reklamówek w pokoju. Jeżeli dawałam radę, to biegłam do pobliskiego centrum handlowego.
Nigdy nikomu o tym nie powiem, bo na samą myśl jest mi wstyd.
Najlepszy przyjaciel mojego, teraz już męża, jest kompletnie zblazowanym stoikiem, z gatunku tych, którym nigdy się nie śpieszy. Nazwijmy go Karol. Kiedy chłopaki mieli po około 20 lat, postanowili wynająć razem mieszkanie. Dzielnica była dosyć nieciekawa to i ceny niskie. Jak nietrudno się domyślić, szybko powstała tam meta dla licznych ziomeczków i miejsce niekończącego się party.
Któregoś dnia, jak zwykle, ruch na mieszkaniu spory. Tu już kolejna butelka, tam palarnia, muzyka gra. Ktoś jeszcze chory po wczorajszym a inny, zaprawiony już na dziś.
Karol niedawno wrócił z pracy. Wszedł do salonu, powoli usiadł na krześle. Wyciągnął nową paczkę fajek, powoli i delikatnie ją odfoliował. Otworzył. Wyciągnął papierosa i obróciwszy go w palcach, powoli włożył do ust. Wyciągną zapalniczkę i odpalił, niczym Ojciec Chrzestny swoje cygaro. Zaciągnął się powoli. Wypuścił powietrze i niespiesznie przemówił:
- Kuchnia się pali.
Kilka dni temu miała miejsce sytuacja, z której dziś już mogę się śmiać, chociaż dalej potrafię być wściekła na niego i na siebie. A chodzi o mojego byłego.
Przyjechał do biura, w którym pracuję, prosić o drugą szansę. Że kocha, że żałuje. Wyszliśmy poza biuro, żeby koledzy z pracy nie słyszeli naszej rozmowy. Tłumacząc, że z nami koniec, że już minęło półtora roku prawie i nie zmienię zdania, zauważyłam, że pilnuje, żebym nie podeszła za blisko dużych okien z widokiem na parking. Coś mnie tknęło i wyjrzałam przez nie zauważając, że w jego aucie siedzi dziewczyna, z którą spotykał się od jakiegoś czasu. Nieźle wkurzona podeszłam do auta spytać się jej, czy wie dlaczego tu są. Ona, że on jej powiedział, że firma, w której on pracuje, szuka nowej księgowej i miał tu zostawić jakieś papiery. Zdziwiła się, gdy jej powiedziałam, że ja tu pracuję i streściłam jej rozmowę, która właśnie się odbyła. Były miał minę, której chyba do końca życia nie zapomnę. Szok, co tu zrobić, co powiedzieć. Poradziłam dziewczynie, żeby trzymała się od niego z daleka, a jemu, żeby się więcej nie pokazywał, bo następnym razem wyprosi go z biura policja.
Od wspólnych znajomych usłyszałam, że ją w końcu zostawił, bo nie była dla niego. Wielkie było ich zdziwienie, gdy im odpowiedziałam co się stało, co podejrzewam było powodem, dla którego ta w końcu dała mu kopa. Pewnie będzie mu głupio, ale ja niczego nie żałuję. No może tego, że straciłam na tego gnoja 3 lata (całe szczęście nie więcej). Wyszło z tego chociaż tyle, że wspólni znajomi już nie twierdzą, że ja, zimna kobieta, zostawiłam porządnego faceta. I że ta dziewczyna może trafi lepiej. Plotki szybko się rozchodzą, więc może niektórzy z jego znajomych usłyszą o sytuacji. A może niektórzy przeczytają tutaj. Nie jest mi go żal i pewnie za kilka lat będę się już tylko śmiała z jego występu.
Boję się mieć dzieci. Nie dlatego, że się ich boję, tylko że nie będę umiał obdarzyć ich ojcowską miłością. Sam zostałem wychowany bez grama miłości, pomocy czy wsparcia i może dla niektórych być to bzdurą, ale dla mnie jest to głęboko zakorzeniony kompleks, z którym nie potrafię sobie poradzić do dziś.
Jestem najmłodszy z czwórki rodzeństwa i wiem, że stereotypowo mówi się, że najmłodsze dziecko jest najbardziej kochane, ale u mnie tak nie było. Czwarte dziecko to nie to samo co pierwsze, nie ma tej całej euforii związanej z macierzyństwem, tego całego wow, radości z ocen, nauki pływania, jazdy na rowerze...
Ze mną było bardzo ozięble i surowo, najczęściej tylko "tu siedź i ucz się", "tu siedź i się zajmij czymś", "nie i zamknij buzię", nigdy nie tłumaczono co, jak, dlaczego i jak funkcjonuje świat, żadnych wartości - byłem nic nie znaczącym kaszojadem, który nie ma prawa głosu nawet w swojej sprawie.
Gdy patrzę dzisiaj na innych rodziców, to jestem dosłownie w szoku i nie potrafię zrozumieć czemu poświęcają dzieciom uwagę, jakim prawem te dzieci mają coś do powiedzenia, czemu chodzą z nimi na wspólne spacery, jadą nad jezioro, chodzą do kina, a w szczególności tracą pieniądze na nie np. w restauracji czy wyprawiają im urodziny. Ja nigdy urodzinowej imprezy nie miałem (nawet 18) i nigdy też nie mogłem jechać na czyjąś, bo to wiązało się z utratą pieniędzy na prezent, choć tak naprawdę nigdy nie brakowało u nas pieniędzy - np. rodzice często wyjeżdżali z braćmi na wakacje, a ja najmłodszy zostawałem z ciotką, chociaż 12-14-latek spokojnie wytrwa 5h jazdy nad morze. Mimo płaczu i próśb nigdy mnie nie zabrali.
Wiem, że gdy się to czyta, to mogłoby się wydawać, że wydziwiam, bo inni mają np. rodziców alkoholików itd. i rozumiem to i dziękuję moim, że akurat nie pili, ale czasami czuję się jak zapomniana sierota wychowana obok pięknych rodzin dookoła, które pokazują "patrz jaki świat jest piękny, ale ty nie zasługujesz" i tak mi to zostało do dziś. Wbite mam, że nic mi się nie należy, że nie warto o nic walczyć, nie warto pracować nad sobą, bo sukces jest dla innych, lepszych - ja jestem tym gorszym i mimo że jestem tego w pełni świadomy, to nie potrafię przeskoczyć tej bariery i poczuć, że jestem kimś znaczącym. Moi rodzice już nie żyją i pomimo tego jak mnie traktowali nie miałem do nich żalu, bo jestem pewien, że nie mieli złych zamiarów, tylko raczej byli nieświadomi tego wszystkiego, jaki wpływ ma na mnie to wszystko.
Podsumowanie może wydawać się kosmiczne. Jestem 32-letnim mężczyzną, który marzy o tym, żeby się popłakać, żeby go mama przytuliła, okazała zainteresowanie, żebym mógł z rodzicami np. usiąść przed telewizorem i wspólnie coś obejrzeć, cokolwiek, byle móc robić coś razem. Chociaż raz w życiu.
Dziękuję za uwagę, Chyba potrzebne mi było wylanie tego z siebie.
Siostra odkurzała mieszkanie ze słuchawkami na uszach, słuchając muzyki. Odłączyłem jej odkurzacz z prądu. "Odkurzała" jeszcze 10 minut zanim zorientowała się, że odkurzacz nie działa.
Nie wiem komu mógłbym się wygadać, nikt nie rozumie mojego problemu. Może dlatego, że nikt z mojego otoczenia nie przechodził tego, co ja.
Jestem facetem po 30, niedawno mi i mojej żonie urodził się syn. I dokładnie od tego momentu zaczyna się mój problem. Mimo że ma on już 3 miesiące, tylko raz miałem go na rękach. Nie mam z nim prawie żadnego kontaktu. I nie dlatego, że nie chcę. Moja żona zamieniła się w jakiegoś zaborczego cyborga. Nie dopuszcza mnie ani nikogo innego do naszego syna. Każdą moją pomoc odrzuca. Nie wolno mi go trzymać, zmienić pampersa, przebrać, nawet jak mały zapłacze w nocy i do niego wstanę - ona i tak jest szybsza.
Próbowałem z nią rozmawiać, ale nie da się. Nic do niej nie dociera a ja nie wiem już co mam robić. Nie pomagają tłumaczenia, że to także moje dziecko i chciałbym uczestniczyć w jego życiu, że przydałaby się jej pomoc, że mogę trochę ją odciążyć i żeby wyszła na spacer z koleżanką a ja się wszystkim zajmę. Według niej ja nie wiem jak się zająć dzieckiem... Tylko do cholery jasnej, skąd może wiedzieć czy potrafię, skoro ani razu nie dała mi się wykazać? Jedyna pomoc na jaką mi "zezwala" to wyniesienie pampersów na śmietnik...
Oczywiście nie będę wspominał o naszym wspólnym życiu, które przestało istnieć. Jestem w stanie zrozumieć, że nie chce się kochać, że to może dla niej być za wcześnie. Ale mi nie wolno nawet jej dotknąć, przytulić.
Czuję się jak piąte koło u wozu w tym domu.
Mój tata łatwo się wkurza i na prima aprilis zawsze robiłem mu dość wredne kawały, żeby go bezkarnie wpienić. Tak wiem, jestem okropny. Jednak w tym roku postanowiłem dla odmiany zrobić coś miłego, ale dla równowagi poprzedzić to czymś wyjątkowo chamskim.
Tata przyszedł do domu i chciał coś zrobić na swoim laptopie. Nic mu się nie udawało, bo komputer działał bardzo powoli, co chwilę wyskakiwały dziwne okienka, reklamy. Komputer ledwo zipał. Owszem laptop był leciwy i przestarzały, totalny grat, ale ja jeszcze tego dnia wcześniej pieczołowicie mu zainstalowałem tyle dziadostwa z internetu, ile tylko dałem radę. Zawołał mnie zirytowany i powiedział, że lepiej żeby to nie był jakiś głupi żart, bo na komputerze ma bardzo ważne dokumenty.
Z głupim uśmieszkiem, bo ledwo mogłem się powstrzymać żeby się nie śmiać, powiedziałem że zaraz na to popatrzę, ale najpierw podłączę go kablem do sieci, bo może to coś z wifi. Podniosłem laptopa i idziemy z nim na przedpokój. Jak tylko byłem nad płytkami to udałem, że się potknąłem i laptop poleciał na ziemię z głośnym hukiem. Tata aż jęknął. Chwycił się za głowę i klęknął, a ja wtedy jeszcze najpierw jedną nogą nadepnąłem, a potem udając że nie mogę złapać równowagi jeszcze kopnąłem tego laptopa, mówiąc przy tym “Ups, ale ze mnie niezdara”. Ojciec czerwony, miał mord w oczach jak na mnie patrzył. Śmiejąc się uciekłem do swojego pokoju, on biegł za mną krzycząc.
Gdy tylko wpadł do pokoju wręczyłem mu nowego laptopa, którego dla niego kupiłem. Wyjaśniłem, że wszystkie jego dane i ustawienia przeniosłem, a sprzęt jest gotowy do pracy. Jeszcze nigdy nie widziałem aby ktoś tak szybko przeszedł z ekstremalnego wku*wienia do zupełnego uszczęśliwienia.
Miałam 17 lat i pierwszego chłopaka. Nie byliśmy gotowi na normalny stosunek, jedynie pieszczoty dłońmi lub oralnie. Któregoś razu wydała mi się straszna infekcja, piekło i swędziało okropnie. Nie wiedziałam od czego to... ale szybko się dowiedziałam, kiedy zobaczyłam jak brudne dłonie ma mój chłopak. Czarne wręcz, jakby nie mył kilka dni. Szybko połączyłam fakty i zaplanowałam zemstę (bo przecież kto by tam rozmawiał). Nie myłam miejsc intymnych przez kilka dni, a potem poprosiłam o minetkę. Nic nie powiedział, nie zaczął też myć rąk, chyba nie załapał aluzji... Dobrze, że niedługo potem się rozstaliśmy.
Kopaliśmy przed domem z synem piłkę, gdy wyszła sąsiadka z córką. Córka była przebrana za wróżkę i wybierała się na bal przebierańców w przedszkolu. Powiedziałem do syna “Powiedz wróżce swoje życzenie, to może je spełni”. Myślałem że poprosi o zestaw Lego, który ostatnio oglądał w sklepie i potem przez tydzień o nim mówił.
Podszedł do niej i powiedział “Chciałbym mieć takiego wielkiego siusiaka jak tata!”.
Dodaj anonimowe wyznanie
