#XOpXI
W końcu wymyśliła, że przyniesie do szkoły litr oleju i łyżeczkę i każdy kto zapomni zadania domowego będzie musiał wypić łyżeczkę oleju "na pamięć".
Pomysł praktykowała przez krótki czas, aż rodzice się zbulwersowali.
W końcu wymyśliła, że przyniesie do szkoły litr oleju i łyżeczkę i każdy kto zapomni zadania domowego będzie musiał wypić łyżeczkę oleju "na pamięć".
Pomysł praktykowała przez krótki czas, aż rodzice się zbulwersowali.
#7XK0d
Z dziećmi męża widuję się rzadko. Mimo starań z mojej strony, prezentów, uśmiechów, serdeczności, raczej za mną nie przepadają. Ja natomiast nie przepadam za byłą żoną męża i dlatego na spotkania z dziećmi mąż jeździ sam. Na początku jeździł 2 razy w tygodniu, teraz mam wrażenie, że więcej czasu spędza z nimi niż ze mną.
Praktycznie codziennie mąż dostaje telefony od dzieci albo byłej żony: "tato, przyjedź", bo albo "trzeba dzieci gdzieś zawieść", albo "musisz mi pomóc z matmy, bo mama nie umie wytłumaczyć", albo "może pójdziemy do kina".
Niestety jego była żona niczego nie ułatwia. Też sobie kogoś znalazła i mam wrażenie, że poza tym, że dzieci mieszkają z nią, wszystko zwaliła na męża. Bo on rano zawozi je do szkoły, odbiera za szkoły, a popołudniami i tak do nich jedzie. Na wywiadówki on, na wycieczki szkolne on, na zakupy z dziećmi też on. Kiedyś usłyszał od byłej żony, że skoro on ułożył sobie życie, ona też może i niech się nie wykręca od odpowiedzialności. Nie wykręca się, opisałam wyżej jak to wygląda i przecież płaci co miesiąc alimenty.
Kocham mojego męża, to cudowny człowiek. Wiem, że on też mnie kocha. Zawsze gdy mamy wieczór dla siebie stara mi się wszystko wynagrodzić... a ja staram się wszystko rozumieć i nie utrudniać pretensjami i żalami, ale mnie i męża zaczyna to już trochę męczyć... Przed chwilą mąż dostał telefon, tym razem od byłej żony, że "dzieci trzeba zawieźć do kolegi" (dodam, że ona również ma prawo jazdy). Stwierdził, że pojedzie i rozmówi się z byłą, bo tak dalej być nie może... Mam nadzieję, że się uda, bo kocham męża i nie chcę, by musiał wybierać miedzy mną a dziećmi. Mi zresztą z tą sytuacją również jest coraz ciężej. Trzymajcie kciuki.
#pjOYL
Akurat ten rodzaj ciasta przypomina mi o etapie życia, który był wyjątkowo bolesny.
Dobra, do rzeczy.
Byłam w związku na odległość. Widywaliśmy się nieczęsto. Że był egoistyczną i kłamliwą świnią to wiem teraz, wówczas jakoś zawsze było wytłumaczenie niefajnych zachowań, a rozłąki wymazywały złe chwile.
Tak ustawiłam swoje sprawy, aby wziąć udział w projekcie koło jego miasta. Wiedziałam, że się przeprowadza i obecnie tuła po rodzinie, ale jakoś naiwnie oczekiwałam, że ogarnie mi nocleg na te trzy dni (w Polsce dogadywałam się często ze znajomymi albo załatwiałam nam nocleg). Oświadczył, że załatwił mi po znajomości nocleg. I mam mu dać połowę sumy, ileś euro, jak przyjadę. Trochę mnie to zbiło z tropu, ale OK (okazało się potem, że dałam całą sumę). Ulokował mnie w bed&breakfast na totalnym zadupiu. Ale OK.
Podczas dwóch dni projektu (na którym miałam dwa posiłki i transport do b&b) nie miał w ogóle czasu, a podczas trzeciego dnia, który zostawiłam ekstra dla nas, byłam kompletnie zależna od niego - b&b leżał na pustkowiu, zero sklepu, knajpy czy autobusu.
Dodam, że wiedział, iż nie byłam w sklepie. Mieliśmy tego dnia zjeść razem śniadanie, sam wspomniał, że koło mnie nie kupię nic.
Wielokrotnie widział, że nie jem dużo. Zawsze też zapominał, że mam alergię na mleko, nie jem mięsa i że nie jem słodkiego, bo koszmarnie nie cierpię czekolad, cukierków, a w szczególności ciast.
Tego trzeciego dnia wysłał SMS-a, że coś mu wypadło. Siedziałam sama i głodna, zbyt zaryczana, by napisać cokolwiek. Około 13 napisał, że zapomniał, że poprosił wczoraj kolegę właściciela, by zostawił mi coś w szafce nad zmywarką. Pobiegłam do kuchni, a w tej szafce była właśnie wielkanocna babka.
To był chyba moment, kiedy we mnie coś pękło. Zaryczana szłam 6 km do stacji po jakąś kanapkę, kolejne 6 km wracając i uświadamiając sobie, jak bardzo w dupie ma mnie mój facet. Zawsze starałam się mu dogadzać, sprawiać, że nasze spotkania będą wyjątkowe. Za to on przyrządzał mi kawę z mlekiem, po kilku żartobliwych przypomnieniach dałam sobie spokój, w końcu jest roztrzepany i zapomina. Zjadłam nawet raz makaron z mięsem, no bo "dla mnie przecież to wziął".
Żałosne.
Następnego dnia rano miał mnie odwieźć na lotnisko. Przyjechał zdziwiony, że nie odpisuję na SMS-y i rzucił, że wie, że mało jem, to chyba nie byłam zbyt głodna. Bez słowa podałam mu zapakowaną babkę.
Rzucił ją do bagażnika, klnąc, że kupił ją specjalnie dla mnie. Odparłam, że nigdy nie lubiłam ciast i wsiadłam do auta. Wtedy już leciały mi łzy. On wzburzony wsiadł i zaczął gadać paskudne rzeczy, aż pod lotniskiem zobaczył moją twarz. Zatkało go, potem próbował mnie udobruchać. Zabrałam bagaże, podziękowałam mu i wiedziałam, ż
#1wOxx
Parę minut później wszedłem do przymierzalni i zobaczyłem wielkie gówno na środku podłogi i białą sukienkę za tysiaka udekorowaną niezliczonymi narciarzami po podcieraniu eleganckiego dupska.
Co ci ludzie mają z głową?
#aSFCF
W przedpokoju mam spore okno, przez które dobrze widać moją ulicę. Wracając z ubikacji, ujrzałem przez nie namiętnie całującą się parę pod ogrodzeniem sąsiada. Było już bardzo późno, więc pewnie sądzili, że mieszkańcy co najwyżej przewalają się na drugi bok w swoich łóżkach i widocznie przeoczyli zapalone światło w moim domu. Zaskoczony tym widokiem podbiegłem wyłączyć światło, po czym ukradkiem zbliżyłem się do okna, aby stanąć w odległości około 1,5 m od niego i poobserwować parę. Zerkałem na twarz uniesionej rozkoszą dziewczyny i jej partnera całującego ją po szyi z ręką w jej majtkach. Chwilę potem odważyli się przejść do czegoś poważniejszego i rozpoczęli kopulację. Niesamowicie mnie to podnieciło, jak żaden film porno. Niestety po paru minutach mój pies wszystko zepsuł i przegonił osobników.
Tak więc po raz pierwszy widziałem seks na żywo poza ekranem monitora.
Pozdrawiam, 22-letni stulejarz.
#EiTLc
W czasie całego wydarzenia gimnastykowałam się, jak tylko mogłam, żeby robić zdjęcia, na których będzie wiadomo, co się dzieje, ale nie będzie widać twarzy dzieci. Ręka pisząca test, tłum głów z tyłu i tym podobne. Twarze tylko naszych pracowników.
Zrobiłam też jedno zdjęcie z przodu, obejmujące wszystkich uczestników, żebyśmy mieli do notatki służbowej, do wpięcia w dokumenty.
Następnego dnia zaglądam na media społecznościowe, a tam widzę właśnie TO zdjęcie z opisem, jaki mieliśmy wspaniały konkurs. Moja genialna koleżanka, organizatorka konkursu, doskonale wiedząc, że nie mamy prawa do publikacji wizerunku, wybrała akurat to zdjęcie z twarzami, bo pozostałe „tak z tyłu, to tak ładnie nie wygląda”.
Ręce opadają. Na szczęście jak na razie żaden rodzic ani żadna kontrola tego nie wyłapała.
#ehtX0
Dwa dni później, również chłop sobie prawie szyję złamał, gapimy się, ja się kasuję, a on po czasie wypalił najsłodsze „dzień dobry”, jakie usłyszałam, a mnie zmroziło do tego stopnia, że myślałam, że odpowiedziałam, ale głos utknął mi w gardle i nie byłam w stanie spojrzeć na niego, bo wiedziałam, że się spalę. Potem zauważył, że mi sok cieknie i mi pomógł, za co podziękowałam i wyszłam spalona ze wstydu.
Następne dwa razy po prostu się gapiłam, bo nie wiedziałam, co zrobić i jak się zachować. I już nigdy go więcej nie zobaczyłam. Bardzo tego żałuję do dziś.
Z tego miejsca, jeżeli kiedykolwiek byś to przeczytał, to z całego serca Cię przepraszam. Nie chciałam wyjść na zimną i niezainteresowaną, tylko po prostu byłam w wielkim szoku, że ktokolwiek zwrócił na mnie uwagę.
A dla mnie samej i może innych: życie naprawdę zaskakuje, tylko trzeba zacisnąć zęby i złapać okazję, bo inaczej będzie się żałować miesiącami.
#rggLm
Rano, jak to na wsi, każdy ma swoje obowiązki i to zakorzenione tak, że choćby paliło się i waliło, a po schodach trzeba schodzić na czterech, to się wstaje i idzie.
No to ciocia wstała. Tyle że żołądek tez się obudził i zaprotestował. Wychodząc z łazienki, zobaczyłam tylko, jak ciocia odchyla dywan i... uciekłam. Współczułam sprzątania. Chyba niepotrzebnie. Ciocia, żeby nie musieć sprzątać i żeby się nie wydało, jak gdyby nigdy nic zawołała podwórkowego psa, który po niej posprzątał. Ja na ten widok na szczęście zdążyłam do łazienki, a jeszcze przytuliłam od cioci 20 zł, żeby się nie wydało.
#xL3P1
Wspomniany starszy kuzyn jest niepełnosprawny umysłowo od zawsze. Mimo swojego wieku ma mentalność siedmiolatka i jest niezdolny do samodzielnego mieszkania ani tym bardziej pracy, toteż jest skazany na bycie na utrzymaniu swoich rodziców. Sęk w tym, że w ogóle ich nie szanuje. Buntuje się na każde sposoby, podczas komisji lekarskiej specjalnie mówił, że chce iść do pracy, przez co nie dostał renty, a jego leki do najtańszych nie należą i każda pomoc jego rodzicom się przyda, ale on nie będzie im pomagał. Wiecznie narzeka, nic nie robi, dzwoni na policję, kiedy mama każe mu wynieść śmieci, bo jego zdaniem to forma znęcania się.
Jego mama to kobieta wykształcona, bardzo uzdolniona w wielu dziedzinach, zabawna i przemiła. Miała świetną pracę, kochającego męża, czego chcieć więcej? Dzieci. Miała problem z tym, żeby je mieć. Ostatecznie udało się, ma trzech synów, w tym tego niepełnosprawnego, który jest zarazem najstarszy. Dla niego zrezygnowała z pracy. Musiała się nim zajmować. Wujek pracuje za granicą i więcej go nie ma, niż jest.
Ciocia stara się jak może, ale z roku na rok jej najstarszy syn jest coraz gorszy.
Mnie było ciężko go znieść w dzieciństwie i zawsze było mi przykro, jak widziałam, jak on traktuje tak wspaniałą ciocię, a jego mamę. Zawsze byłam zła na niego za to. A on nic nie rozumie, jest dumny z tego, że przysparza coraz więcej kłopotów, bo uważa, że to świetna zabawa.
Dorosłam, on nadal jest dzieciakiem, a ja przez te lata doszłam do wniosku, że za nic w świecie nie chcę mieć dziecka, które będzie psychicznie upośledzone. Nie miałabym w sobie tyle siły, aby normalnie z takim dzieckiem funkcjonować. Mój ukochany również jest tego zdania, że fizyczna niepełnosprawność nie byłaby żadną przeszkodą, ale psychiczna wymaga za dużo. Chcemy mieć dzieci, trójkę, a jak będą starsze, to założyć rodzinny dom dziecka i wychować ostatecznie jeszcze więcej! Uwielbiamy dzieci, ale z niektórymi moglibyśmy nie dać rady. Dlatego dokonałam już aborcji. Nic przyjemnego. Nie chciałabym robić tego drugi raz, ale jeżeli miałabym urodzić ciężko chore dziecko, to znów bym się nie zawahała.
#URkcD
Pewnego ranka w czasie śniadania zadzwonił pan Stanisław. To był pacjent leżący, rozumiejący, co się do niego mówiło, ale sam potrafił wypowiedzieć pojedyncze słowa i miał wadę wymowy, przez co trudno się z nim rozmawiało. Bardzo się irytował, kiedy go nie rozumieliśmy.
– Kawkę – powiedział, kiedy podeszłam.
Podsunęłam kubek z kawą zbożową, żeby w był w jego zasięgu.
– Kawkę – powtórzył pacjent.
– Dziś kawka, nie herbata – potwierdziłam.
– Kawkę – powtórzył pacjent już zirytowany.
Uznałam, że chce prawdziwą kawę i zaproponowałam, że jeżeli ma, to mu ją zrobię. Ani drgnął.
– Kawkę – powtórzył za złością.
Pomyślałam, że nie ma przy sobie, więc kupię mu w automacie. Nie pamiętałam cen, więc zaproponowałam, że odda mi później.
– Kawkę, kawkę, kawkę! – wykrzyczał pan Stanisław, był już naprawdę wkurzony.
Zaczęłam dopytywać, czy chce z mlekiem i cukrem, a w międzyczasie weszła pielęgniarka. Spojrzała na mnie z politowaniem.
– Pan chce kaczkę... – mruknęła.