Mam 15 lat. Na obozie w tym roku poznałam jednego kolegę, dajmy mu na imię Marcin. I, krótko mówiąc, od razu wpadliśmy sobie w oko. Po wyjeździe parę razy się spotykaliśmy, pisaliśmy trochę, ale nie byliśmy w związku. Po jakimś czasie zaczęły mi coraz bardziej dokuczać jego wady; jedną z nich nie wiem do końca jak nazwać, chyba agresja. Ilekroć bym nie widziała Marcina z kolegami, to się po prostu zawsze bili i zawsze on zaczynał. Opowiadał mi też o tym, że przez przypadek wjechał rowerem w motocyklistę czy coś takiego, który się bardzo przez to zdenerwował. I Marcin w zamian go pobił. Drażniące było też jego... tak jakby... poczucie humoru.
Po obozie poszliśmy do nowych szkół, nowe środowiska, ludzie. Poznałam w mojej klasie jeszcze innego kolegę, dajmy mu na potrzebę tej historii imię Szymon. Akurat wracamy codziennie tym samym autobusem, więc nawiązaliśmy jakąś tam relację. Było to w czasie, gdy kręciłam z Marcinem i Szymon o tym wiedział. Po parunastu dniach powiedział mi, że mu się podobam.
Szczerze mówiąc, to widziałam to już od jakiegoś czasu, więc miałam przygotowaną odpowiedź. Delikatnie mu wytłumaczyłam, że bardzo go lubię, ale chyba moją opinię w tej kwestii zna, ponieważ już kogoś na oku mam. I bardzo się tego nie spodziewałam, ale po tej rozmowie zaczęłam patrzeć na Szymona właśnie pod kątem potencjalnego związku i chyba to zauważył. Po paru dniach powiedziałam o całej sprawie Marcinowi, który też widział, że średnio nam się układa, więc rozeszliśmy się bez negatywnych emocji.
Teraz jest czas, gdy kręcę bardziej z Szymonem. Warto zaznaczyć, że oboje mamy sporo wspólnych cech, na przykład oboje jesteśmy dość introwertyczni. Przez to nie powiedział mi, w którym momencie stracił mną zainteresowanie, tylko sama musiałam się tego domyślić z jego zachowań. Ostatecznie o tym porozmawialiśmy. Dowiedziałam się, że ciągle mnie bardzo lubi, ale straciliśmy trochę kontakt. To ewidentnie nie jest wszystko, co mi chciał powiedzieć, ale nie naciskałam. Wystarczyła mi wiadomość, że nic z tego nie będzie. Aktualnie jak to piszę jestem na etapie unikania i próbach zapomnienia o Szymonie. Przez to coraz częściej zaczęły wracać do mnie myśli o Marcinie. Krótko mówiąc.
W tej całej sytuacji poza mną nikt nie ucierpiał i jedyną osobą, która mnie obwinia, to ja sama. I tak, wiem, zepsułam, ale nie wiem dlaczego nie mogę po prostu wyciągnąć z tego lekcji i się nie przejmować.
Ostatnio wracając przez park wieczorową porą, zostałem pobity przez trzech dresów. Każdy z nich miał jakiś element garderoby związany z „patriotyzmem” (pamiętam, że jeden z nich nawet miał charakterystyczną, biało-czerwoną bluzę ze znakiem Polski Walczącej na całym przodzie).
Mam rozumieć, że mój telefon, zawartość portfela oraz wizyta w szpitalu po kilka szwów na twarzy były zapłatą za ochronę naszej ojczyzny przed jej „wrogami”?
Nie wiem czy uciekać.
Jeśli ktoś liczy na umoralniające albo śmieszne wyznanie to ono takie nie będzie. Chyba że śmieszy Was ludzkie nieszczęście i wielki żal post.
Jestem z chłopakiem ponad dwa lata, ale to chyba do historii mało ważne. W każdym razie jebie się ostatnio solidnie, ale nie wiem czy to już ten moment, kiedy gorzej być nie może.
Od jakiegoś czasu towarzyszy nam całkowite niezrozumienie. Dziś to już chyba jakieś kuriozum nastąpiło. Niby fajnie, leżymy, przytulamy się. W duchu się modlę, żeby to jeszcze chwilę potrwało, żeby nie brał tego pierdzielonego telefonu ani innego rozpraszacza. Powiedziałam na głos, że kiedyś wieczorami leżeliśmy i gadaliśmy do nocy i fajnie się przytula i mam cichą nadzieję powtórzyć to dziś...
Wojna, która się z tego rozpętała sprowokowała, że zostało mi wykrzyczane w twarz, że wyładowuję na nim swoją desperację związaną z utknięciem w rozwoju. Że ogólnie ciągle się czepiam, że nie ogarniam mentalnych podstaw dyskusji, BO twierdzę, że najlepiej wiem co czuję, a przecież na pewno lepiej widzi to osoba z boku. Jeszcze luby wypracował sobie, że jak go dwa razy klepnę to jestem na niego zła. Paranoja totalna.
On nie chce iść na terapię, bo twierdzi, że ja i tak wszystko zmanipuluję przed terapeutą/terapeutką. A ja czuję, że się wypalam i że psychicznie tego dalej nie udźwignę. Nie wiem czy decyzję już podjęłam, może nieświadomie. Usłyszałam też, że “dostałam żółtą kartkę” i co z nią zrobię to już moja sprawa.
Czy to jest normalne? Czy to podchodzi pod przemoc? Czy będzie lepiej?
Ja pierdole, mam 27 lat a się czuję jakbym duchem dobijała 90.
Moja eks Aleksandra (przez rok z nią mieszkałem) mówiła, że jest psychologiem kryminalnym. Ba, nawet wychodziła i wracała o tych samych godzinach, żeby nie było podejrzeń, a okazało się, że się prostytuuje, a wykształcenie ma średnie zaledwie i jedyne co umie to dawanie dupy, bo analfabetka nawet SMS-a bez błędu nie umie napisać. I pomyśleć, że ja jej żałowałem, gdy chodziła na nocki do pracy, a tu proszę, dupili ją aż miło.
Na profilowym ma, że pracuje w straży granicznej i na uniwersytecie, a na towarzyskich Białystok wystawia ogłoszenia.
Teraz mam przez nią same kłopoty, straciłem koło 10 tysięcy w sprzęcie i mam sprawę w sądzie, bo okradła mieszkanie, które wynajmowaliśmy, a właściciele oskarżyli mnie o współpracę z nią. Wszystko wyprzedałem żeby jej pomóc, gdy mówiła, że nie ma pieniędzy, miała oddać, to znalazła sobie młodszego z dłuższym bolcem, a potem pobiegła na psy i zrobiła zakaz zbliżania i kontaktu cwaniara, żebym przypadkiem się nie domagał zwrotu kasy. Zdradliwa miotła teraz ukrywa się jak szczur w apartamentach na Jurowieckiej i nawet telefonu odebrać nie chce, blokuje, bo stara prukwa zajęta bolcami za hajs. Żenada.
Pisałam tutaj niedawno, że mam 37 lat, moja córka 18, jestem sama i poznałam fajnego faceta, który ma 28 lat. Dał mi swój numer i zastanawiałam się, czy do niego zadzwonić.
Napisałam tamtą historię pod wypływem impulsu i nie spodziewałam się, że wzbudzi takie zainteresowanie. Dziękuję Wam za liczne komentarze.
Zastanawialiście się czemu wahałam się zadzwonić. Otóż:
- to pięknie brzmi "nie przejmuj się opinią innych", oczywiście. Niestety życie to nie bajka i ludzkie gadanie czasem może je naprawdę uprzykrzyć lub nawet zniszczyć. Jestem nauczycielką. Wszyscy mnie w okolicy znają i muszę mieć nieposzlakowaną opinię, inaczej mogę mieć kłopoty. Jestem już "starą panną z dorosłą córką". Wyobrażam sobie co będzie jak dołączy do tego jeszcze "młody gach",
- on jest starszy od mojej córki tylko o 10 lat. Nie jestem pewna jak by na to zareagowała,
- zawiodłam się kilka razy na mężczyznach, którzy byli już w moim wieku, a nadal pozostawali niedojrzali, a co tu dopiero ktoś młodszy? Bałam się po prostu.
Mimo wielu wątpliwości nie mogłam jednak wyrzucić go z głowy, więc zadzwoniłam. Był zaskoczony, bo trochę czasu już minęło, ale ucieszył się (i nie wydaje mi się aby udawał). Umówiliśmy się.
Tak właściwie to część mnie miała cichą nadzieję, że podczas tego spotkania czar pryśnie. Mogłabym wtedy z czystym sumieniem przestać o nim myśleć.
W świetle dziennym wyglądał na jeszcze młodszego niż w rzeczywistości. Pokazał mi nawet datę urodzenia w dowodzie, żebym nie miała wątpliwości, czy nie zaczął naszej znajomości od kłamstwa. Naprawdę ma 28 lat i najwyraźniej bardzo dobre geny, bo dałabym mu góra 24 (co może stwarzać kolejny, potencjalny problem, bo ja wyglądam na dokładnie tyle ile mam).
Opowiedział mi o sobie, że jest jedynakiem, że jego rodzice są od dawna po rozwodzie i z każdym z nich ma skomplikowane relacje (z różnych powodów). Potem mówił o swojej pracy, która jest jednocześnie jego pasją. Oczy mu błyszczały, a ja wiedziałam, że już po mnie.
Opowiedziałam mu o sobie, a potem niestety czas było się pożegnać. Odprowadził mnie do auta i... tyle. Tym razem nie było szalonych pocałunków. Byliśmy bardziej opanowani. Powiedział, że teraz to on zadzwoni, bo ma już mój numer.
Nie wiem co będzie dalej, co przyniesie przyszłość. Postanowiłam się nie zamartwiać na zapas. Podoba mi się ten facet, zarówno pod względem charakteru, jak i wyglądu. Nadal cudownie mi się z nim rozmawia, nadal uwielbiam jego śmiech i nieco sarkastyczny ton wypowiedzi, no i te oczy. Czar nie prysł, jest tylko gorzej, jakby mnie coś do niego przyciągało. Śmiem twierdzić, że ja też mu się podobam. Zobaczymy, czy coś z tego będzie. W tej chwili się nie martwię, po prostu żyję. Czekam czy zadzwoni. Myślę, że to zrobi.
Miałam taki czas w życiu, że w ogóle nie chciało mi się seksu. Partner nad tym ubolewał, bo seks raz w miesiącu lub raz na 3 tygodnie go nie uszczęśliwiał. Przypadkowo znalazłam sobie motywację. Zainstalowałam na telefonie aplikację kalendarzyk miesiączkowy, żeby wiedzieć co u ginekologa mówić, gdy pyta o mój cykl menstruacyjny. W tej aplikacji poza możliwością zaznaczenia okresu była też możliwość wpisania, że uprawiało się seks. Od tamtego czasu szłam z partnerem do łóżka dwa razy w tygodniu, bo niesamowitą satysfakcję sprawiało mi zaznaczanie tych serduszek w aplikacji i liczenie ich na koniec miesiąca, porównując z wynikami z poprzednich miesięcy. Ani trochę nie miałam wtedy ochoty na seks, lubiłam tylko zaznaczać serduszka i bić rekordy. To trwa już 3 lata, partner nie wie, a mi w międzyczasie seks przestał przeszkadzać. Nawet kilka razy w miesiącu robię to, bo mam ochotę.
Mam żal do swojej mamy, która wychowała mnie, bym była skromną osobą, ale patrząc z perspektywy czasu, wyszło bardziej na to, że mam bardzo małe poczucie wartości. Gdy tylko ktoś mówił do niej, że jej córka jest piękna, ona odpowiadała, że może nie jest piękna, ale raczej niebrzydka. Przed każdym testem czy klasówką uczyłam się jak szalona, na co ona zawsze mówiła, że zawsze będzie ktoś lepszy, a gdy jednak okazywałam się najlepsza, mówiła, że miałam szczęście. Przez jej wychowanie byłam też nie w porządku w stosunku co do moich chłopaków, których tak naprawdę tylko lubiłam, ale ciągle z tylu głowy miałam myśl, że lepsze to niż nic, bo na nikogo lepszego nie zasługuję.
Na szczęście trafiłam na mojego obecnego męża, który jest najlepszym, co mnie w życiu spotkało i dzięki niemu moje poczucie wartości wzrosło, choć nadal są momenty, gdy nie wierzę w siebie i ciągle czuję się brzydka. Dlatego dziś mówię swojemu synowi, że jest cudowną osobą i staram się nie popełniać błędu rodziców.
Może i jestem złym człowiekiem, ale wprost uwielbiam prowokować płacz u dzieci. Wystarczy chwila nieuwagi rodziców, abym mogła oddać się swojemu osobliwemu hobby. Nie, nie robię tym dzieciom jakiejś dotkliwej krzywdy. Po prostu strzelam do nich raczej mało sympatyczne miny. Za każdym razem się udaje. I ten popłoch w oczach rodziców, kiedy dzieciak zaczyna niespodziewanie płakać... Bezcenne.
PS Staram się to ograniczać ze względu na innych ludzi, bo mimo że ja czerpię z tego dziką satysfakcję, to innych może wku*wiać ryczący dzieciak.
Po tygodniu nieobecności w pracy zafundowanym przez wróżkę grypę wpadłem wreszcie do biura, przywitałem się ze wszystkimi (swoją drogą musieli za mnie nadrobić masę roboty, więc moja niebytność nie była im na rękę), po czym wszedłem w szklaną ściankę, pociąłem sobie mordę i złamałem nogę. Lubię tę robotę, ale jak pomyślę o powrocie, to już chyba lepiej będzie jak odejdę...
Parę dni temu byliśmy z moim narzeczonym na kolacji u jego rodziców. Podczas posiłku przypomniałam sobie, że muszę wziąć o tej porze tabletkę antykoncepcyjną, więc dyskretnie chciałam ją połknąć i właśnie w tej samej chwili zebrało mi się na nagłe kichnięcie. I to tak niefortunne, że nie zdążyłam w pełni zakryć ust i tabletka poleciała wprost na talerz mojego przyszłego teścia. Nie miałam odwagi się przyznać i tylko patrzyłam, jak z kolejnym kęsem bierze ją do swoich ust.
Dodaj anonimowe wyznanie
