Mam za za sobą nieudane małżeństwo, z którego pozostała mi dwójka kochanych dzieci. Były mąż został skazany za oszustwa podatkowe. Kilka lat byłam sama, kątem mieszkając u rodziców na wsi. Jak to na wsi bywa, wszyscy mieli powód do plotek, bo taki dobry i bogaty mąż, a została sama biedna u rodziców...
Poszłam do pracy za marne grosze, z których nawet nie stać mnie było na wynajęcie mieszkania dla siebie i dzieci. Wtedy poznałam jego. Dobry, pracowity, dzieci go pokochały. Zamieszkaliśmy u niego, w zasadzie praktycznie na jego utrzymaniu, bo z mojej marnej pensji niewiele prócz jedzenia mogłam kupić. Wspólne mieszkanie, zaręczyny, za miesiąc mamy wziąć ślub...
Kontrolna wizyta u ginekologa dzisiaj okazała się niezbyt przyjemna. Myślałam, że złapałam jakaś infekcję, a tu rzeżączka, chlamydia i jeszcze inny syf, choć nigdy się to nie zdarzyło wcześniej. Wróciłam do mieszkania i przetrzepałam laptopa niedoszłego męża... Od roku umawia się z dziewczynami na przygodny seks! Jego wyjaśnieniami było wzruszenie ramion... A ja zostałam ryczącą 40 bez męża, perspektyw, dachu nad głową i z dziećmi w wieku szkolnym.
Moja mama jest taką typową Karyną. Wiecie, klasyka gatunku, farbowane na czarno włosy (co ni cholery nie pasuje do jej karnacji naturalnej, ale już nie ma znaczenia, bo dzięki solarium zbliża się coraz bardziej do przeciętnej Etiopki), tipsy o długości kilometra, różowe ciuszki i ukochane białe kozaczki. Wygląda to genialnie w przypadku 45-letniej kobiety, uwierzcie. Jedyne, co ją odróżnia od stereotypu, to że wyszła za inteligentnego, przyzwoitego faceta - wtedy jeszcze nie zadawała się ze swoimi koleżaneczkami i była normalna. Powiedzmy.
Na szczęście ja zdecydowanie wrodziłam się w tatę, tyle że nie zdołał jej przekonać w kwestii imienia i skończyłam jako Wanesa. Tak, Wanesa, nie chociaż Vanessa. Oczywiście mam przerąbane, bo przecież jak ktoś ma na imię Wanesa, to musi być nienormalny. W każdej szkole wystarczyło, by mama raz pojawiła się na wywiadówce (zwykle błagałam tatę, by to on poszedł, ale przecież czasami był w pracy), żeby dzieciaki nasłuchały się w domu - i potem było jeszcze bardziej przerąbane.
Dziękuję, mamo.
Taka refleksja, którą się z nikim nie podzielę.
Nienawidzę przymuszania do "bycia dorosłym i odpowiedzialnym". Nie zrozumcie mnie źle. Mieszkam sam, zarabiam na siebie i swoje zachcianki. Kocham książki fantasy i SF. Kocham seriale i filmy o tej tematyce. Czytam komiksy i mangę. Bardzo lubię anime. Kolekcjonuję też gadgety z tym związane. Lubię grać na konsoli czy komputerze. Nienawidzę, jak mi mówią że mam "dorosnąć", bo bycie dorosłym to wyjście do restauracji (wolę sam coś upitrasić), wyjście ze znajomymi do pubu (wolę browara ze znajomymi przy dobrym filmie w domu). Kocham tę cząstkę dziecka we mnie, która pozwala mi cieszyć się z małych przyjemności i mieć fantazję. Nie mogę znieść wszystkich tych starych-malutkich, którzy twierdzą, że koniecznie trzeba być poważnym i dostojnym. Po wuja? Zarabiam na siebie, moimi zainteresowaniami nikogo nie krzywdzę, a w zawodzie informatyka spora doza fantazji jest wręcz zbawienna. Ale społeczeństwa nie przekonasz, że bycie innym od poważnych korposzczurów nie jest złe.
Tak z siebie to wyrzucić chciałem - bo nie mam nikogo, kto by mnie zrozumiał - za bardzo "dorośli" są na takie bzdety.
Stałem sobie przy ratuszu, gdzie zawsze lata masa gołębi. Czekałem na kolegę i sobie oddychałem. Nagle poczułem, że w mojej jednej dziurce od nosa coś jest. Włożyłem dyskretnie palec tak aby nikt nie widział i pobawiłem się w górnika. Wydobyłem ogromnego gluta wielkości całego mojego palca. Byłem w szoku, że to zmieściło się do mojego nosa.
Nie wiedziałem co z tym zrobić, ponieważ jeść gile niedawno się oduczyłem. Zacząłem go kulkować niczym żuk gnojnik swoje dzieło życia. Powstała dosyć duża kulka, którą rzuciłem na ziemię. Nagle podleciał do tego gołąb i to zjadł. Moje sumienie jest czyste.
Gdy byłam mała, babcia każdego ranka i wieczora kazała mi odmawiać modlitwę. Strasznie tego nie lubiłam i wymyślałam mnóstwo powodów, by nie mówić po raz setny "Ojcze nasz" i "Aniele Boży".
Pewnego dnia babcia zmarła. Na stypie jakiś wujek dowiedział się o jej próbach nauczenia mnie modlitw i zażartował, że babcia umarła przeze mnie, bo byłam nieposłuszna. Inni dorośli zaczęli się śmiać, a ja przez wiele lat poważnie myślałam, że przyczyniłam się do jej śmierci.
Pracuję na magazynie.
Większość stanowią Hinduski, jest kilka Ukraińców, ale najmniej Polaków. Kto wykonuje najcięższą robotę? Oczywiście Polacy. Jesteśmy gorzej traktowani od obcokrajowców. Jak Ukraińców traktują normalnie, to Hinduski jak święte krowy.
Ostatnio nam kazali poprzenosić kartony - nic ciężkiego, jeden ważył może góra 2,5 kg. Hinduski zaczęły protestować, że nie będą tego robić, bo je ręce bolą, są zmęczone (po całym dniu siedzenia na tyłku) itp. Ostatnio im powiedziałam, żeby przestały się lenić, bo my nie będziemy za nie wszystkiego robić. Po tym jedna z nich poszła do kierownika, oburzona, że zwróciłam jej uwagę. Później wraca z kierownikiem, a ten krzyczy na mnie, że po co się wtrącam i skarżę.
Co to za sprawiedliwość? I jak niby mam nie mieć uprzedzeń do ich rasy...
Leniwe baby. Jeszcze zawsze po tym, jak wejdę po nich na stołówkę, to zawsze zastanę tam syf - resztki jedzenia na stole, porozlewane picie, nieumyte naczynia.
Czy te osoby są jakieś upośledzone? Czy wzięli jakieś księżniczki do pracy na magazyn?
Mam prawie 26 lat i jestem zmęczona. Po prostu zmęczona. Ciągłą walką, ciągłymi zmianami, brakiem jakiejkolwiek stabilizacji.
Kilka lat temu wyprowadziłam się z domu, w tym czasie zmieniłam 9 razy miejsce zamieszkania - w żadnym miejscu nie mieszkałam dłużej niż 8 miesięcy. Tak wyszło.
Nie pracowałam nigdy dłużej niż 8 miesięcy, niekiedy zamykali dane stanowisko, innym razem firma upadała, a czasem po prostu wygasała umowa o zastępstwo. To nie to, że mam złe kwalifikacje czy brak chęci. Tak wyszło.
Byłam w dwóch związkach, z mężczyznami raczej bez ambicji. Chyba żeby liczyć granie i oglądanie TV - tutaj mieli ambicje. Od początku wiedziałam, że to bez przyszłości. Czemu się z nimi związałam? Może tak chciałam znaleźć odrobinę stabilizacji. Tak wyszło.
W momencie, gdy znalazłam fajną pracę, fajne mieszkanie i zaczęłam się rozwijać, dowiedziałam się, że mój stan zdrowia jest na tyle zły, że potrzebuję przeszczepu nerki. Znowu całe życie musiałam zacząć od początku. Tak wyszło.
Od diagnozy do przeszczepu minął rok. Rok pełen słabości, strachu, złego samopoczucia i bezsilności. Były dni, gdzie wyzwanie stanowiło dla mnie wejście na pierwsze piętro. Sama przed sobą starałam się udawać silną i pocieszać osoby, które się o mnie martwiły. Udowodnić, że to tylko kolejny etap w moim życiu i "trzeba to załatwić i tyle".
Co prawda mam przyjaciół i osoby, na które mogę liczyć. Ale byłam wychowywana na "twardą babkę", nie umiem sobie pozwolić na słabość przy innych. Przed samą sobą też nie. Od kilku lat pękam w środku na coraz więcej drobnych kawałków, a nawet nie umiem tego komukolwiek powiedzieć.
Mimo wszystko przez cały czas parłam do przodu, skończyłam dwa kierunki studiów, cały czas pracowałam, odbywałam staże. Zresztą planuję dalsze kształcenie, to akurat dobrze mi wychodzi.
Starałam się walczyć też o swoje szczęście, przyjaciół, dobry wygląd i samopoczucie. Teraz coraz częściej zastanawiam się po co, skoro to i tak do niczego nie prowadzi. Średnio raz w roku muszę zaczynać wszystko od początku. Żyję w ciągłym stresie wiedząc, że nic w moim życiu nie trzyma się kupy, a ja nie potrafię tego zmienić - nieważne co robię i jakie decyzje podejmuję, wszystko sprowadza się do totalnego wywrócenia całego życia do góry nogami.
Powoli mam dość. W momencie, gdy cokolwiek zaczyna się układać, dostaję "niespodziankę" od życia. Mam wrażenie, że ciągle walczę i trzymam gardę, jestem naprawdę zmęczona i tracę ducha.
Dziękuję, jeśli przeczytaliście to do końca :)
Oblałem praktykę na prawko z powodu "zbyt dokładnie wykonujesz ruchy".
No dzięki, kurna...
Szczerze boję się odrzucenia. Mam przyjaciółkę, która gada z inną osobą i boję się, że ta osoba pewnego dnia zabierze mi moją przyjaciółkę. Przyjaciółka cały czas gada o niej i piszą do siebie cały czas o czymś. Jak to słyszę, to mam ochotę odciąć się od niej i nie myśleć o tym, ale nie potrafię. Nie mam nawet komu tego powiedzieć…
Na skutek różnych sytuacji przestałam ufać swojemu chłopakowi. Żeby go sprawdzić, opowiedziałam mu fikcyjną historię, która niby miała mi się przydarzyć. Po jakimś czasie rozstaliśmy się, każde z nas ułożyło sobie życie. Jedynym moim problemem stały się anonimy, które otrzymuję kilka razy do roku już od dekady. Dziś dostałam kolejny, a w nim pozdrowienia od wymyślonych przeze mnie bohaterów historii z adnotacją „Opłaciło się ich namierzyć i ściągnąć do kraju, mimo że od lat tu nie mieszkają. Dużo o tobie mi opowiedzieli”.
Nie wiem, czy gratulować pomysłu na uprzykrzenie mi życia, czy współczuć głupoty...
Dodaj anonimowe wyznanie
