#Wv52C
Jednej koleżanki bardzo nie lubiłam. Przygotowałam dla niej specjalny napój. Zamiast zabarwić wodę żółtą farbką, podałam jej moje siki. Wypiła. Do dzisiaj o tym nie wie, a ja zawsze mam satysfakcję, jak sobie o tym przypomnę :)
#MdZIS
Jestem dość młodą, 30-letnią kobietą. Jakiś czas temu przeżyłam poważną napaść – nie chcę wchodzić w szczegóły tamtego wydarzenia, ale sprawa była na tyle ciężka, że mimo miesięcy intensywnego leczenia, skutki noszę na twarzy do dziś.
Moje oczy zostały permanentnie uszkodzone w taki sposób, że są bez przerwy mocno przekrwione. Wyglądają, jakbym była wiecznie chora, zapłakana albo miała silną infekcję. Przed tym wypadkiem byłam naprawdę ładną, atrakcyjną kobietą. Dzisiaj, przez ten jeden defekt, czuję się obiektywnie brzydka i „10101 uszkodzona”.
Mój problem trwa już od 1,5 roku. Przez ten czas całkowicie wycofałam się z życia randkowego. Przestałam kogokolwiek szukać, bo wmówiłam sobie, że świat jest pełen pięknych, zdrowych kobiet, więc żaden mężczyzna nie spojrzy na kogoś z takim defektem. Towarzyszy mi ciągły strach przed odrzuceniem i obrzydzeniem ze strony drugiej osoby. Doszło do tego, że nie wychodzę z domu bez okularów przeciwsłonecznych, a w pracy przeżywam permanentny stres. Wstydzę się swojego wyglądu, bo non stop dostaję od ludzi krępujące pytania: co mi jest, czy mam alergię albo czy jestem na coś chora.
Zastanawiam się, czy w mojej sytuacji jest w ogóle sens zakładać konta randkowe i próbować kogoś poznać? Czy powinnam raczej pogodzić się z losem i uczyć się życia w samotności?
Czy z perspektywy facetów (i nie tylko) taki trwały defekt estetyczny oczu jest czymś, co całkowicie skreśla kobietę na starcie? Czy są ludzie, dla których nie byłoby to barierą ani powodem do odpychania? Bardzo potrzebuję Waszego szczerego spojrzenia na tę sytuację.
#jRUbQ
Mam 22 lata, urodziłem się w dysfunkcyjnej rodzinie w małej wsi. Życie od początku nie było dla mnie lekkie, wychowywałem się bez ojca. W jednym domu wraz z matką, dziadkami, ciotką i wujkami – cóż, nigdy tam się nie przelewało, jeśli chodzi o pieniądze, ale i atmosferę... W szkole podstawowej często byłem wyśmiewany z uwagi na moją nadwagę oraz spokojne usposobienie. Potem kiedy matka poznała nowego faceta, wyprowadziliśmy się, a ja zmieniłem szkołę – tam też nie było za dobrze, ale lepiej. Jego rodzina niezbyt za mną przepadała, niestety nowo poznany ojczym w krótkim czasie (około 2 lata) zmarł na nowotwór, po raz kolejny musieliśmy się przeprowadzić i znowu zmieniłem szkołę i otoczenie. Jakby tego było mało, to był jeszcze mały brat, którym musiałem często się opiekować. Wtedy jeszcze tego nie wiedziałem, ale zacząłem wchodzić w rolę bardziej partnera niż syna... Tutaj też brakowało często pieniędzy i matka musiała dużo pracować, aby nas utrzymać. Przez cały ten czas towarzyszyła mi ogromna samotność i miałem ogromne problemy z nawiązywaniem relacji, w tym relacji intymnych. Potem pojawił się trądzik i moje poczucie wartości już całkowicie uległo załamaniu. Jednak w pewnym momencie postanowiłem coś zmienić, udało mi się schudnąć 30 kilogramów, zacząłem się lepiej uczyć i zdałem maturę, i nawet w pewnym momencie miałem dziewczynę. Jednak życie znowu zaczęło się sypać, chciałem iść na studia, jednak sam nie wiedziałem, co tak naprawdę potrafię, wybrałem jakieś losowe i po chwili się wypisałem, poszedłem do pracy i chciałem pójść na zaoczne, aby mieć jakieś pieniądze, ale też wykształcenie. Wtedy ponownie zaczęły się problemy, tym razem ze zdrowiem psychicznym... Zacząłem brać leki oraz chodzić na terapię, dopiero wtedy zrozumiałem, w jakim tak naprawdę schematyczno-psychicznym szambie się znajduję... Terapia była dla mnie ciężka pod każdym względem, jednak dała mi nowe spojrzenie na świat. Popadłem w kolejną skrajność, tym razem musiałem trochę się wyszaleć! Zacząłem nowe relacje, pojechałem na wakacje, jedne, drugie imprezy, czułem, że było mi to potrzebne zdecydowanie, jednak przez ten czas totalnie się nie rozwijałem oprócz studiów zaocznych z kiepskiego kierunku humanistycznego. Mało tego, straciłem przez leki formę i znowu przytyłem, dużo by tu jeszcze pisać, wystarczy powiedzieć tylko, że teraz jestem w punkcie życia, w którym nie wiem, co dalej. Mimo młodego wieku emocjonalnie jestem już starym facetem, czuję, że muszę już wszystko mieć, chcę zmienić pracę, może się wyprowadzić? Przede wszystkim poznać kobietę, ale kompletnie nie potrafię tego wszystkiego ogarnąć, czuję stres, wstyd i frustrację...
Dziękuje za przeczytanie tej historii, co dalej nie wiem niestety...
#tdfiU
Ręka, na której leżała moja głowa, tak zdrętwiała, że zanikło czucie i możliwość poruszania nią. Zupełnie jakby była sztuczna, opadła na mnie zgięta w łokciu. Zanim wróciło krążenie, minęło kilkanaście minut. A bolało jak jasna cholera.
#sMYDr
Mam nadzieję, że kiedyś, teraz lub później, znajdzie się taki mężczyzna, co też zajdzie mi głęboko w duszę.
#rOj9o
Zaczęło się niewinnie, od domowników. No okej, znam ich zapach od zawsze, może to nic takiego. W szkole zamieszkałam w bursie i tam sytuacja się powtarzała, tyle że na większą skalę. Rozpoznawałam zapach osób, których nie znałam nawet z imienia, wystarczyło, że znajdowałam się kiedyś blisko nich i mogłam ich niuchnąć.
Obecnie pracuję w wielkim biurowcu i prowadzę listę osób, których zapach w toalecie rozpoznaję. Wszystkie moje spostrzeżenia są potwierdzone, bardziej lub mniej bezpośrednio.
Czy jakiś miły wilkołak nie szuka żony?
#JEtgr
Jako mała dziewczynka, 6-, 8-letnia, nie pamiętam dokładnie, zostałam wielokrotne wykorzystana seksualnie przez kuzyna, który wtedy miał 13 lat. Bałam się, nie powiedziałam o tym nikomu, a gdy się w końcu odważyłam, nikt, dosłowne nikt mi nie uwierzył. Dziś nie jeżdżę na żadne zloty rodzinne, urodziny itd. – on jest na każdych. Gdy go widzę, trzęsę się, a on udaje, że nic takiego nie miało miejsca. Gdy próbował zagadnąć moją córkę, dostałam ataku szału, więc rodzina uważa mnie za wariatkę.
Pamiętam, co mi mówił, pamiętam, w którym miejscu stało się to pierwszy raz i pamiętam, gdy ze łzami w oczach mówiłam o tym mamie (nie mam taty), która powiedziała, że przesadzam i wszystko wymyślam.
Moja córka nie pozna rodziny, bo wiem, że niektórzy wiedzieli, jaki on jest i ignorowali to. Jestem nadopiekuńcza, bo wiem, że potwory są wszędzie, nawet w rodzinie, nawet w najbliższych, którzy ci nie chcą pomóc. Mam teraz 31 lat, a dalej boję się pola pszenicy, bo pamiętam, jak pierwszy raz właśnie tam zostałam zgw@łcona. Jestem nadopiekuńcza, żeby moja córka nie musiała się bać człowieka, o którym inni z rodziny mówią, że się tobą zaopiekuje i że jest bezpieczny. Wiele osób mówi, że jestem nadopiekuńcza, że za dużo czasu spędzam z córką, a ja nie potrafię zaufać innym.
Wiem, że moje przeżycia oddziałują na moje zachowanie, ale wolę być nadopiekuńcza niż żałować, że nie ochroniłam córki przed złem.
#ir0uy
– Jak nie zarobisz na miesiąc 10 tysięcy zł, to się nie liczysz. Pieniądze są bardzo ważne!
– A wujek to chyba jako nauczyciel nie zarabia 10 tysięcy na miesiąc?
– Pieniądze nie są ważne! Pracę trzeba kochać!
To jak to w końcu jest?
#IxCoN
Z jednej strony wstyd, z drugiej to całe powietrze i emocje zeszły i… wydoroślałem, jakkolwiek głupio to nie zabrzmi. Nie tyle stałem się jakimś nudnym zgredem, tylko że zacząłem myśleć racjonalniej, bardziej trzeźwo. Teraz wiem, po co jest młodość – by się wyszumieć. By będąc dorosłym, nie dostać szajby i nie zachowywać się jak gówniarz w dorosłym ciele.