Dowiedziałam się, że mój chłopak bierze jakieś prochy. Nigdy nie byłam przekonana i nie akceptowałam tego typu używek. On dobrze o tym wiedział. W odpowiedzi na pytanie, co on odwala, usłyszałam, uwaga: "Że mi też by się przydało i nawet nie wiedziałabym, że ktoś dosypałby mi coś do drinka".
Teraz to już były chłopak. A ja jest wstrząśnięta słowami jakie usłyszałam i przerażona poziomem intelektu człowieka, którego kochałam i któremu ufałam.
W podstawówce miałam przyjaciółkę, Julę. Uwielbiałam ją, a ona uwielbiała mnie, ale cieniem na naszej relacji kładła się sytuacja szkolna. Jula zawsze była najlepsza. W sporcie. W ocenach. Cóż dla nauczycieli znaczyła moja średnia 4.9, Jula nigdy nie schodziła poniżej 5. Lepiej rysowała. Lepiej tańczyła. Czy byłam zazdrosna? W jakimś sensie tak, ale nigdy nie dawałam jej tego odczuć, po prostu robiłam swoje, choć wiadomo - nie tak dobrze jak Jula. Miałam jednak jedną jedyną rzecz, której Jula nie miała. Chłopcy mnie uwielbiali. Mając 13 lat przeżyłam swoją wielką odwzajemnioną miłość, która trwała dobre 4 lata, na Julę nie zwracano uwagi.
Weszłyśmy w bunt w tym samym czasie, ja uznałam, że mam dosyć bycia grzeczną dziewczynką, a skoro nie mogę być pierwsza to będę żadna. Spadłam w ocenach (bez dramatu, okolice 3,5-4), zaczęłam wagarować. Jula poszła swoją drogą i uznała, że znajdzie sobie chłopaka, to był cel jej życia. Lubiłam ją, a ona mnie, ale nie było już zażyłości.
Kiedyś w szkole zasłabła, zabrano ją karetką do szpitala, nie wiedziałam co się dzieje, nikt nic nie mówił. W tym czasie (koniec 3 gim) wychowawczyni uznała, że poleci mi po zachowaniu za nieobecności, co uniemożliwiło mi dostanie się do wymarzonego liceum. "Co się z tobą dziecko stało?!”, mnóstwo wyrzutów, rozmowy z moją mamą, narzucanie mi szlabanów, ciąganie po psychologach, niemal wmówienie moim rodzicom, że się stoczyłam, a ja po prostu chciałam wreszcie przestać być piątkowa. Byłam grzeczną dziewczyną, która czasem robiła sobie wolne (czytałam wtedy książki we własnym domu). Poprawne zachowanie kładło się cieniem na doskonałym wyniku testów po gimnazjum, kobieta mnie uwaliła. Jula zdała testy lepiej ode mnie, a jej zachowanie było wzorowe, a jakże. Po gimnazjum nasze drogi się rozeszły.
Wiele lat później dowiedziałam się, że Jula osiągnęła swój cel - poznała wtedy chłopaka, który lubił amfetaminę. Wtedy gdy zasłabła w szkole była naćpana i po ponad dobie bez snu. Wiele lat miałam do siebie żal, że nic nie zauważyłam, ale miałam naprawdę zerowe pojęcie o tym temacie. Mam żal do jeszcze jednej osoby. Mojej wychowawczyni, która zrobiła ze mnie najgorszą, podkopała marzenia o liceum i uwolnieniu się od łatki tej drugiej, gdy doskonale wiedziała jakie problemy ma Jula (spotkała się nawet z moją mamą żeby się upewnić, że nie dzielimy "hobby" - moja mama opowiedziała mi wszystko gdy przypadkiem wpadłam na trop), a swojej ulubienicy nie zeszła z zachowania nawet o stopień mimo, że ta spędziła dwa tygodnie na odtruciu i odwyku. Wszystko pięknie zatuszowała. Minęło ponad 15 lat, a mój żal i poczucie niesprawiedliwości jest ogromne.
Mam kamienie migdałkowe (kto ma, ten wie, jakie to jest ohydne). Kiedyś, że tak powiem, miałam kosę z takim typem (znęcał się psychicznie nad moją przyjaciółką i oczerniał ją w Internecie) i miałam okazję mu dorzucić do wody takie coś, ale niestety ostatecznie tego nie zrobiłam, bo bałam się konsekwencji, dlatego że to była taka osoba, która potrafi zrobić z siebie ofiarę i inni mu wierzą. Chociaż żałuję, że tego nie zrobiłam, bo miałby „smaczny” napój ;)
Policjant zabrał mi smartfona, a potem oddał. Nie powiedział, czemu to zrobił, a ja byłem w takim szoku, że jeszcze mu chciałem pomóc w używaniu mego smartfona.
W zasadzie chyba bardziej przychodzę po poradę niż podzielenie się śmieszną/wstydliwą historią.
Jestem z partnerem 10 lat, na początku chodziliśmy do łóżka prawie codziennie, nawet jak już razem zamieszkaliśmy, to był ogień. Jednak jakieś cztery lata temu coś się zmieniło – robimy to raz w roku. Ja mam trochę większe potrzeby najwyraźniej, staram się z nim rozmawiać na ten temat, ale ciągle słyszę, że z jakiegoś powodu „nie działa mu sprzęt”. Tylko, cholera, działa! Niejednokrotnie go przyłapałam na samozadowalaniu się.
Próbuję już serio różnych rzeczy, przebieranek, niespodzianek, nagłego Iodzika w środku nocy, ale nawet to ostatnie jest odtrącane.
Zresztą zrobił się z tego taki związek, że w sumie sam z siebie w mieszkaniu nic nie zrobi, wszystko trzeba mu powiedzieć, a on i tak ma w głowie tylko konsolę i unikanie nawet oglądania serialu w łóżku, bo jeszcze byśmy wtedy przypadkiem zaczęli uprawiać s3ks!
Panowie, o co może chodzić?
Dla wytłumaczenia: nie przytyłam, nie ucięło mi nogi. Mam wrażenie, że przez to wszystko nawet bardziej dbam o siebie i jestem atrakcyjna, co potwierdza wielu facetów próbujących zaprosić mnie na kawę.
Czasami, kiedy pierdzę, to specjalnie mocniej się zaciągam, żeby móc powąchać jak bardzo śmierdzi. Najbardziej satysfakcjonują mnie te najbardziej śmierdzące, ale tylko jak puszczam je w zaciszu własnego domu.
Mam kuzyna o dwa lata młodszego. Gdy miałam 17 lat, spędzaliśmy wakacje u rodziny na wsi. W upalny dzień wybraliśmy się na spacer po okolicach. Zmęczeni i spoceni w końcu legliśmy nad brzegiem rzeczki. Wtedy coś mnie podkusiło i zaproponowałam, żebyśmy się wykąpali. Na jego obiekcje, że przecież nie mamy strojów kąpielowych, odpowiedziałam, że co z tego i zaczęłam się rozbierać. Oponował, że to nie wypada, a ja już byłam golutka i wskoczyłam do rzeki. Cały czerwony do mnie dołączył, też nagi.
Wspaniale było poczuć się na parę chwil wolną. Potem wygramoliliśmy się na brzeg i odpoczywaliśmy, aż wyschliśmy. Następnie ubraliśmy się i wróciliśmy do domu, ciesząc się, jak było fajnie.
Od tamtych wakacji minęło kilkanaście lat, więc dlaczego do tego powracam? Zarówno ja, jak i kuzyn od tamtego czasu byliśmy w różnych związkach, ale żaden nie okazał się trwały. W to lato oboje byliśmy singlami, więc zgadaliśmy się, że pojedziemy razem na weekend nad morze. Zaproponowałam Chałupy ze względu na plażę naturystów. Tym razem nie protestował.
Piszę anonimowo, ponieważ to mimo wszystko dziwne wypoczywać nago z własnym kuzynem. Naszym rodzicom na torturach byśmy się do tego nie przyznali.
Jesteśmy dla siebie kompletnie aseksualni, a jednak to przyjemne uczucie, gdy ktoś z bliskiej rodziny cię obserwuje całkiem nagą. Dopiero w takich chwilach czuję pełną swobodę. Czy ktoś jeszcze tak ma?
Mój chłopak (20 l.) jest nieporadny życiowo. Coraz częściej myślę, czy na pewno chcę przyszłości z taką osobą. Jego mama/babcia wyręczają go we wszystkim, on ani nie gotuje, ani nie sprząta. Łóżko codziennie rano ścieli mu babcia, a kolację przynosi do pokoju. On twierdzi, że tego nie chce, ale nie widzę zmiany, odkąd o tym rozmawialiśmy. Kolejny rok na pewno nadal będzie mieszkał z mamą, która codziennie rano szykuje mu ciuchy, a wieczorem piżamę. Jest zdrowy, nie potrzebuje ciągłej opieki. Gdy jest u mnie, jest dzwonienie i wyrzuty, że on sam się nie odzywa co chwilę. Męczy mnie, że priorytetem dla niego jest odebranie telefonu od mamy, czy to gdy jesteśmy na randce, czy w intymnych chwilach.
Wczoraj dowiedziałam się, że moja kuzynka się zaręczyła. Z jednej strony jestem szczęśliwa, a z drugiej zła i płakać mi się chce, bo wiem, że nigdy z nią nie wygram. Całe życie żyłam w jej cieniu, zawsze była ładniejsza, mądrzejsza, skończyła dwa kierunki studiów i była dumą rodziny, gdzie ja z wyglądu jestem średnia, a oceny mierne, nieważne jak bardzo się uczyłam. Zawsze chciałam jej dorównać tylko po to, by usłyszeć od mojego taty, że jest ze mnie dumny, bo zawsze mnie do niej porównywał. Nie wiem co ze mną nie tak, że to tak bardzo boli… No cóż, skoro w szkole i w miłości nie jestem lepsza, to może chociaż w prowadzeniu własnej firmy będę lepsza.
Mojej żonie zaczęło bardzo przeszkadzać, kiedy odpoczywam i poświęcam czas sam dla siebie. Po wybudowaniu domu i jego wykończeniu, po ponad 4 latach pracy głównie moimi rękoma, braku czasu wolnego, zacząłem cieszyć się owocem tej pracy. Zasiaduję ciepłymi wieczorami z piwem na tarasie, oglądam telewizję, odbudowuję relacje z córką i znajomymi, wróciłem nawet do sportu i chyba tak ją przyzwyczaiłem, że cały czas coś robię, jestem zajęty, nieobecny i zachowuję się jak robot, że nie umie sobie poradzić z tym, że jestem ciągiem 15 minut bezproduktywny. Mało tego, mam wrażenie, że ogólnie zacząłem jej przeszkadzać. Nie wiem, co tak naprawdę o tym myśleć, ale nachodzą mnie myśli, że ona mogła kogoś poznać, bo żona ewidentnie nie chce spędzać ze mną czasu i nawet intymność między nami zanikła.
Dodaj anonimowe wyznanie
